ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 567 ถึงทางตันแล้ว

คนเช่นนี้หากบอกว่าเป็นคนของสำนักอู๋จี๋ ก็ไม่ใช่จะเป็นไป

ไม่ได้

เพียงแต่เรื่องนี้ยังต้องสืบให้แน่ชัดถึงจะถูก ในเมื่อนางในวังหลัง

ต่างมีเครื่องหอมชนิดนี้ แม้ไม่ชอบใช้ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ใช้

เลย อาศัยเพียงแค่จุดนี้ ไม่มีทางมั่นใจได้ว่าคนผู้นั้นคืออวี้ไท่เฟย

“ข้ารู้ว่าท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จะต้องไปสืบต่อ

ข้าไม่มีโอกาสได้สืบต่อแล้ว ท่านอ๋องไปสืบต่อให้ดี ๆ ก็ได้”

มู่หรงกวานเสวี่ยสีหน้าเศร้าหมองและสับสนขณะพูด

“ไม่ว่าพวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่ ข้าอยากออกจากสำนักอู๋จี๋จริง ๆ

สิบปีมานี้ข้าเป็นมู่หรงกวานเสวี่ยมาตลอด ตอนเริ่มต้นก็ยังไม่ชิน

นานวันเข้าก็เห็นตัวเองเป็นมู่หรงกวานเสวี่ยไปจริง ๆ ข้ามีพี่สาว

และมีสามี เมื่อก่อนข้ารู้ว่าตัวเองสลัดตัวออกจากสำนักอู๋จี๋ไม่ได้

คราวนี้ในที่สุดก็รอถึงคราวที่มีโอกาสทอง ข้าหลงคิดว่าตอนนี้

สำนักอู๋จี๋บาดเจ็บสูญเสียกำลังคนไปมาก ท่านอาจารย์ไม่มีเวลา

สนใจข้าแล้ว คิดไม่ถึงว่าข้าก็ยังหนีไม่พ้น ท่านอาจารย์ไม่เคยคิดจะ

ปล่อยข้าไป ข้าไม่มีทางเลือกอื่น”

คำพูดเหล่านี้ล้วนมาจากใจจริงของมู่หรงกวานเสวี่ย เห็นรอย

เลือดสีดำที่ยังไม่แห้งตรงมุมปากของมู่หรงนี่อวิ๋นซึ่งนอนอยู่บนพื้น

ริมฝีปากก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงแล้ว นางก็ยิ่งรู้สึกผิด

หากทำภารกิจไม่สำเร็จ สำนักอู๋จี๋ก็จะไม่ปล่อยนาง และนางก็ไม่

มีปัญญาจะอธิบายกับมู่หรงกวานเยวี่ย จากนี้เป็นต้นไป มู่หรงกวาน

เยวี่ยจะไม่มีวันเชื่อใจนางอีก สิ่งที่รออยู่ข้างหน้ามีแต่ทางตัน

มาถึงตอนนี้นางถึงได้รู้ว่า ตั้งแต่วันที่นางเลือกออกมาจาก

สำนักอู๋จี๋เป็นต้นมา ข้างหน้านางมีเพียงถนนทางตันที่ไม่มีวัน

เปลี่ยนแปลงได้

ในเมืองหลวงยังมีผู้คุมกฎที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับ สำนักอู๋จี๋จะ

ปล่อยนางไปได้อย่างไร เป็นนางเองที่เชื่อเรื่องโชค หลงคิดว่า

ตนเองจะสามารถตัดขาดจากอดีตโดยสิ้นเชิง ด้วยการอาศัยใบบุญ

ของมู่หรงกวานเยวี่ยช่วย

“แค่บอกว่าไม่มีทางเลือกอื่นก็สามารถชดเชยทั้งหมดนี้ได้หรือ มู่

หรงกวานเสวี่ย ไม่ว่าเจ้าจะพูดอีกสักเท่าไหร่ ข้าก็ไม่มีทางปล่อย

เจ้า”

“ข้าไม่ได้อยากให้พวกเจ้าปล่อยข้า ข้าอยู่ไม่ได้อีกแล้ว”

มู่หรงกวานเสวี่ยพูดจบ ก็ดึงปิ่นแข็งออกจากผมทันที ออกแรง

แทงเข้าไปในคอ เลือดพุ่งกระฉูดออกจากคอทันใด

ใบหน้างดงามของมู่หรงกวานเสวี่ยแฝงความผิดหวังและเสียดาย

มองไปที่มั่วชิง

“ข้าอิจฉาจริง ๆ มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่หนีออกไปได้จริง ๆ พวกเรา

ต่างไม่มีชะตาชีวิตเช่นนั้น”

มู่หรงกวานเสวี่ยฝืนพูดออกมา พูดจบ ก็นอนลงกับพื้น มอง

ท้องฟ้า และกลับยิ้มออกมา

“นี่จะไม่ใช่การหลุดพ้นได้อย่างไร เมื่ออยากเป็นมู่หรงกวาน

เสวี่ยแล้ว ข้าก็อยากกำจัดตัวตนของตนเองมาตลอด เสียดายข้าไม่มี

ความกล้าเช่นนั้น แม้แต่ลูกยังไม่กล้ามีให้เจียงปินเลย”

หลิงอวี้จื้อไม่ได้มองมู่หรงกวานเสวี่ยอีก เธอกับเซียวเหยี่ยน

ช่วยกันยกมู่หรงนี่อวิ๋นออกจากป่าไผ่

มู่หรงกวานเสวี่ยนอนอยู่บนพื้น แอ่งเลือดแดงฉานรองอยู่ใต้ตัว

นางบาดเจ็บอยู่ ดังนั้นสองมือจึงบังคับไม่ได้ดั่งใจ ควานหาจดหมาย

ในอกเสื้อส่งให้มั่วชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นางรู้ว่ามั่วชิงยังไม่ไปก็เพราะ

จะช่วยให้นางสมหวังดั่งปรารถนา

มือนางมีเลือด จดหมายถูกย้อมเป็นสีแดงอย่างเร็ว

“มั่วชิง เจ้าต้องเอาจดหมายนี้ให้เจียงปินนะ เป็นสามีภรรยากัน

มาเจ็ดปี สุดท้ายก็เป็นข้าเอง…ที่ทำให้เขาผิดหวัง”

มั่วชิงรับจดหมายเปื้อนเลือดไป จิตใจก็สับสน พวกนางต่างก็มา

จากสำนักอู๋จี๋ ด้วยเหตุนี้ ความคิดของมู่หรงกวานเสวี่ย นางจึงเข้าใจ

ดีราวกับตัวเองรู้สึกเอง อยากออกมาแต่ไม่กล้าออกมา คนสำนักอู๋จี๋

แทบทุกคนต่างก็รู้สึกเช่นนี้ไม่มากก็น้อย

“วางใจเถิด ข้าจะเอาจดหมายนี้ให้เจียงปิน”

ได้คำมั่นสัญญาจากมั่วชิงแล้ว มู่หรงกวานเสวี่ยก็ดูเหมือนจะโล่ง

ใจ ผ่อนคลายตัวลง

“ขอบ…ใจ…เผาศพข้าด้วย ข้าไม่มีหน้าจะไปพบพวกเขา และไม่

อยากตกอยู่ในกำมือของท่านอาจารย์…