ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 568 ยังตั้งสติไม่ได้

ตอนที่ 568 ยังตั้งสติไม่ได้

“ได้ตามที่เจ้าปรารถนา”

อะไรที่ควรพูดก็พูดหมดแล้ว มู่หรงกวานเสวี่ยเหมือนไม่มีเรื่อง

อะไรจะสั่งเสียอีก ไม่นานนางก็หลับตาลง มั่วชิงยืนอยู่ข้าง ๆ ใจไม่

อยู่กับตัวขณะมองศพของมู่หรงกวานเสวี่ย ตอนนี้นางหวังเพียงว่า

จะได้กำจัดเจียงสือเร็ว ๆ ไม่รู้นางทำร้ายคนไปเท่าไหร่กันแน่

หลิงอวี้จื้อและเซียวเหยี่ยนเข้าห้องไปด้วยกัน โต๊ะมีกับข้าววาง

เต็ม ทั้งหมดเป็นกับข้าวที่มู่หรงนี่อวิ๋นทำ เซียวเหยี่ยนยังรู้สึก

ประหลาดใจ เขาไม่คิดว่ามู่หรงนี่อวิ๋นก็ทำกับข้าวเป็น นี่เหนือความ

คาดหมายของเขามาก

หลิงอวี้จื้อยกเก้าอี้หวายมาตัวหนึ่ง สองคนยกมู่หรงนี่อวิ๋นมานั่ง

บนเก้าอี้หวาย เธอพยายามแค่นยิ้มให้เซียวเหยี่ยน

“อาเหยี่ยน ท่านดูสิ ทั้งหมดนี้นี่อวิ๋นทำเอง ข้ายังไม่ได้กินข้าวเลย

พวกเรากินอะไรกันสักหน่อยเถิด”

“ไม่นึกเลยว่านี่อวิ๋นก็มีทักษะเหมือนกัน”

เซียวเหยี่ยนรู้สึกซาบซึ้งในทุกสิ่งที่มู่หรงนี่อวิ๋นทำให้

หลิงอวี้จื้อเหลือเกิน

เขารู้ดีว่าคราวนี้มู่หรงนี่อวิ๋นก็ช่วยหลิงอวี้จื้ออีกครั้ง เมื่อก่อนเขา

ยังคิดจะตอบแทนน ้าใจของมู่หรงนี่อวิ๋น นึกไม่ถึงว่ายังไม่ทันรอให้

โอกาสมาถึง มู่หรงนี่อวิ๋นก็ตายจากไปเสียก่อน

และเขาก็รู้ดีว่าจากวันนี้เป็นต้นไปหลิงอวี้จื้อจะจดจำมู่หรง

นี่อวิ๋นฝังใจ ถึงแม้จะไม่ได้มีความรู้สึกแบบหญิงชาย แต่ในใจหลิ

งอวี้จื้อ มู่หรงนี่อวิ๋นก็มีตำแหน่งอยู่ในใจเธอ

เซียวเหยี่ยนไม่ได้หึงหวงเลย สิ่งที่เขาต้องการคือหัวใจของหลิ

งอวี้จื้อ เพียงรู้ว่าใจของหลิงอวี้จื้อคิดถึงแต่เขา ไม่ว่าจะมีคนกี่มาก

น้อยจะมารักหลิงอวี้จื้อ เขาก็ไม่สนใจ

หลิงอวี้จื้อคีบเนื้อปลาเข้าปาก เคี้ยวอย่างละเอียด แล้วหันไป

ทางมู่หรงนี่อวิ๋นพูดชมว่า

“นี่อวิ๋น เจ้าทำปลานี้อร่อยจริง ๆ ฝีมือระดับหัวหน้าพ่อครัวเลย”

พูดพลาง หลิงอวี้จื้อก็ก้มหน้า น ้าตาพรั่งพรูออกมาอีก ไหลรินลง

มาตามแก้มหยดลงในชามข้าว เซียวเหยี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ย่อมรู้ว่าห

ลิงอวี้จื้อร้องแล้ว เอื้อมมือไปโอบหลิงอวี้จื้อไว้ในอ้อมแขน

หลิงอวี้จื้อพิงไหลเซียวเหยี่ยนร้องไห้สะอึกสะอื้น นี่เป็นครั้งแรกที่

เซียวเหยี่ยนเห็นหลิงอวี้จื้อเสียใจขนาดนี้

เห็นเธอเป็นเช่นนี้ เซียวเหยี่ยนก็ปวดใจมาก ยื่นมือไปเช็ดน ้าตา

ให้หลิงอวี้จื้อ

“อวี้จื้อ นี่อวิ๋นไม่อยากเห็นเจ้าเสียใจขนาดนี้หรอก ข้ามาช้าไป

เอง”

หลิงอวี้จื้อร้องจนพูดไม่ออก เสียงก็แหบแห้งไปหมด อาจจะ

เพราะเหนื่อยเหลือเกิน สุดท้ายเธอก็หลับสนิทในอ้อมแขนของเซียว

เหยี่ยน เซียวเหยี่ยนจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว ก็อุ้มหลิงอวี้จื้อกลับ

จวน

จากนั้นสองสามวัน หลิงอวี้จื้อก็สลดหดหู่มาก ทุกวันนั่งเหม่อ

ลอยอยู่ในห้อง ไม่เห็นรอยยิ้มใด ๆ บนใบหน้าของเธอ เธอยังตั้งสติ

ไม่ได้ และยังไม่เชื่อว่ามู่หรงนี่อวิ๋นตายแล้ว

สำหรับจวนมู่หรงแล้ว ข่าวนี้คือปรากฏการฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ

เดิมทีมู่หรงหงก็ร้อนใจแทบทนไม่ไหวอยู่แล้ว จัดแจงให้มู่หรง

นี่อวิ๋นแต่งงาน นึกไม่ถึงว่ายังไม่ทันได้แต่งเข้าบ้าน มู่หรงนี่อวิ๋นก็

ไปก่อนเสียแล้ว เมื่อคิดได้ว่าจากนี้ไป จวนมู่หรงจะไร้ทายาทแล้ว

ทันใดนั้นมู่หรงหงก็แก่ลงหลายปี ทันใดนั้นก็ล้มป่วยไป

หลิงอวี้จื้อไม่ไปงานศพของมู่หรงนี่อวิ๋นเลย เธอไม่กล้า

เผชิญหน้า และรับความจริงไม่ได้ว่ามู่หรงนี่อวิ๋นไม่ได้อยู่บนโลก

ใบนี้แล้ว ด้วยเหตุนี้เธอจึงเอาแต่ปิดประตูอยู่แต่ในจวนไม่ออกไป

ไหน ใช้ชีวิตสลดหดหู่อยู่หลายวัน

ช่วงเวลานี้ เซียวเหยี่ยนคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอด และไม่ได้พูด

อะไรมาก ทำเพียงอยู่เคียงข้างเธอเงียบ ๆ เมื่อฝังศพมู่หรงนี่อวิ๋นแล้ว

จู่ ๆ จูจิ่นก็มาปรากฏตัวที่จวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

จูจิ่นผอมลงไปมาก ดูซูบซีดอย่างยิ่ง ใบหน้าไม่ได้ทาแป้ง แต่สวม

ชุดสีแดงชาด นี่เป็นสีที่มู่หรงนี่อวิ๋นชอบที่สุด