ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 602 ข้ารักท่านมากจริงๆ

แล้ว

ตอนที่ 602 ข้ารักท่านมากจริงๆ

“อาเหยี่ยน ให้ข้าจับหน้าท่านหน่อย”

หลิงอวี้จื้อยื่นมือสั่นเทาออกไป เซียวเหยี่ยนก้มหน้าลง ไม่นาน

หลิงอวี้จื้อก็ได้จับหน้าเซียวเหยี่ยน เธอค่อย ๆ ลูบไล้ใบหน้าของเขา

วาดไปตามจมูกของเขา ริมฝีปากของเขา คิ้วของเขา ตาของเขา ทุก

บริเวณที่สัมผัส รำลึกถึงสุดจิตใจ

ตอนนี้เองหรูเยียนหอบหายใจพาหมอวิ่งก้าวยาว ๆ เข้ามา หมอ

ถือกล่องยามา เห็นหลิงอวี้จื้อมีแต่เลือดไปทั้งตัว ก็ไม่รอช้า รีบวาง

กล่องยาจับชีพจรหลิงอวี้จื้อ สัญญาณชีพจรของหลิงอวี้จื้อกลับทำ

ให้เขาแสดงสีหน้าตึงเครียด

“รีบช่วยชีวิตพระชายา”

น ้าเสียงของเซียวหยี่ยนแฝงความร้อนใจอย่างปิดไม่มิด ถึงขนาด

เสียงสั่น ตอนนี้เซียวเหยี่ยนควบคุมอาการไม่ได้แล้ว หมอประจำ

จวนไม่เคยเห็นเซียวเหยี่ยนมีท่าทางร้อนใจเช่นนี้มาก่อน

เขาก็รู้ว่าเซียวเหยี่ยนรักใคร่พระชายามากเพียงใด ขณะนี้สีหน้า

ของเซียวเหยี่ยนแสดงให้เห็นเป็นที่ประจักษ์แล้ว เขารู้ว่าอาการไม่ดี

แล้ว คุกเข่าลงกับพื้นดังตึง

“ทูลท่านอ๋อง ข้าน้อยไร้ความสามารถ บาดแผลของพระชายา

สาหัสมากเหลือเกิน แม้แต่ทวยเทพเทวดาจุติลงมาเกิด ก็ยังมิพ้น

ต้องกลับสวรรค์”

หมอพูดจบก็โขกหัวหนึ่งครั้งอย่างแรง ไม่กล้ามองเซียวเหยี่ยน

เลย เขาย่อมรู้ดีว่าคำพูดนี้จะทิ่มแทงใจเซียวเหยี่ยนเพียงใด แต่เขาก็

ไม่กล้าปิดบังเซียวเหยี่ยน ได้แต่พูดไปตามความจริง

เซียวเหยี่ยนรับคำกล่าวอ้างของหมอไม่ได้ เขาใกล้จะระเบิดเต็ม

ที ทั้งตัวมีแต่ความเกรี้ยวกราด

“ต้องช่วยพระชายาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการใด พระชายา

ต้องอยู่มีชีวิตอยู่ มิเช่นนั้นเด็ดหัวเจ้ามาพบข้าได้เลย”

ที่หมอกลัวประโยคที่สุดก็คือประโยคนี้ ร่างที่หมอบกับพื้นนั้น

สั่นสะท้าน

“ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิตด้วย ข้าน้อยฝีมือแพทย์ไม่ถึง ไม่มีวิธีการ

ใดแล้วจริง ๆ ขอรับ”

หลิงอวี้จื้อก็รู้ว่ามีเวลาไม่มากแล้ว เธอย่อมไม่อยากให้หมอซึ่ง

เป็นผู้บริสุทธ์ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย เรียกเซียวเหยี่ยนเบา ๆ

”อาเหยี่ยน ข้าอยากคุยกับท่านเพียงลำพัง ท่านให้คนอื่นออกไป

ก่อนเถิด!”

เซียวเหยี่ยนปิดปากเงียบ หลิงอวี้จื้อจึงได้แต่เอ่ยปากแทนเขา

“ทุกคนออกไป”

หมอเหมือนได้รับการนิรโทษกรรม ออกจากห้องไปแทบจะ

ล้มลุกคลุกคลาน สาวใช้ทั้งห้องก็ออกไปแล้ว หรูเยียนตาแดง ยกมือ

ขึ้นเช็ดน ้าตา และตามสาวใช้ออกจากห้องไป

“อาเหยี่ยน อย่าไปโกรธผู้บริสุทธิ์เลย หมอทำเต็มที่แล้ว โทษ

พวกเขาไม่ได้”

หลิงอวี้จื้อเอื้อนเอ่ยอย่างเหนื่อยแรง เซียวเหยี่ยนยื่นมือมาลูบ

ใบหน้าของเธอ พูดปลอบเสียงต ่า

“อวี้จื้อ เจ้าต้องไม่เป็นอะไร ไม่ต้องกลัว พวกเรายังมีสัญญาว่าจะ

อยู่กันจนแก่เฒ่า เจ้าต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน”

“อาเหยี่ยน ขอโทษ…”

พูดประโยคนี้แล้ว หลิงอวี้จื้อก็ไม่มีแรงอีก รอสักพักถึงจะพูดต่อ

“สิ่งที่ข้าเสียดายที่สุดคือไม่สามารถเกิดลูกให้ท่านได้…ข้าไปแล้ว

ท่านต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี ๆ ท่านคิดถึงข้าได้ แต่ไม่ต้องคิดถึงข้าทุกวัน

ข้ากลัวว่าท่านคิดถึงข้าแล้วจะเป็นทุกข์ ดังนั้นข้ายอมให้ท่าน…

คิดถึงข้าได้เป็นครั้งคราว

คิดถึงเรื่องที่ข้าทำขายหน้าเอาไว้มาก ๆ ข้าหวังว่าท่านคิดถึงข้า

แล้วจะยิ้มได้ อาเหยี่ยน ข้าไม่อยากไปจริง ๆ ชีวิตคู่ของพวกเราเพิ่ง

จะ…เพิ่งจะเริ่มต้นเอง”

“อวี้จื้อ เจ้าพูดถูก ชีวิตคู่ของพวกเราเพิ่งเริ่มต้น เจ้าเคยรับปากข้า

ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรก็จะไม่มีทางไปจากข้า”

“ข้าไปไม่ไกลหรอก อาเหยี่ยน…ข้า…ข้ารักท่านมากจริง ๆ ข้า…”

สติของหลิงอวี้จื้อยิ่งพร่าเลือนลงทุกที น ้าตาหยดหนึ่งไหลริน

จากดวงตา เหตุใดสวรรค์ต้องมาเอาเธอไปในตอนนี้ด้วย ชีวิตคู่ของ

พวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นเอง เธอยังไม่ทันได้มีลูกให้เซียวเหยี่ยนเลย ยัง

ไม่ทันได้ฉลองให้เซียวเหยี่ยน โชคชะตาแสนสั้นเสียจนเธออยากจะ

ก่นด่าสาปแช่ง

“ข