ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 603 ติดค้างสัญญากับเขาว่าจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า

ตอนที่ 603 ติดค้างสัญญากับเขาว่าจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า

เซียวเหยี่ยนกอดหลิงอวี้จื้อแน่น เขาพูดเสียงต ่า ๆ ข้างหูเธอ

หลิงอวี้จื้อรู้สึกเปียก ๆ ที่หู เธอจับมือของเซียวเหยี่ยนแน่น

“ท่านร้องไห้หรือ อาเหยี่ยน อย่าร้องไห้นะ ท่านเป็นอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการแทนพระองค์ จะเสียน ้าตาได้อย่างไร ข้า…ข้าจะดิ้นรนไปอยู่

ในฝันของท่านให้ได้ ดีหรือไม่”

หลิงอวี้จื้อรู้จักเซียวเหยี่ยนมานานแล้ว ไม่เคยเห็นเซียวเหยี่ยน

เสียน ้าตาเลย

เธอไม่คิดว่าจะเห็นเซียวเหยี่ยนเสียน ้าตาตอนนี้ เธออยากจะยื่น

มือไปเช็ดน ้าตาให้เซียวเหยี่ยน แต่มือของเธอไม่มีแรงแล้ว ทำได้

เพียงมองเซียวเหยี่ยนอย่างอาลัยอาวรณ์เท่านั้น ราวกับพยายาม

ประทับภาพของเซียวเหยี่ยนในตอนนี้ลงไปในสมองให้ติดแน่น

หากการกลับชาติมาเกิดมีจริง เธอก็หวังว่าจะยังจำเซียวเหยี่ยนได้

เช่นนั้นเธอก็จะสามารถมาหาเซียวเหยี่ยน โชคชะตาของพวกเขาสั้น

เกินไป เธอยังติดค้างสัญญากับเขาว่าจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า

เซียวเหยี่ยนกอดหลิงอวี้จื้อไว้แน่น หลิงอวี้จื้อในตอนนี้ไม่มีแรง

พูดแล้ว เสียงของเธอเบาลงทุกที

“อาเหยี่ยน ข้าง่วงมาก…จะหลับแล้ว ท่านต้องสบายดีนะ สบาย

…”

เสียงของหลิงอวี้จื้อค่อย ๆ หมดไป เซียวเหยี่ยนกอดหลิงอวี้จื้อ

แน่น ไม่พูดอะไร ไม่ขยับไปไหน มีเพียงน ้าตาที่ไหลลงมาทีละหยด

ร่วงลงบนใบหน้าของหลิงอวี้จื้อเงียบ ๆ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ที่เขากอดร่างที่เย็นลงของหลิงอวี้จื้อ

เอาไว้ อุ้มเธอขึ้นเตียง วางหลิงอวี้จื้อลงอย่างระมัดระวัง หยิบผ้าห่ม

ขึ้นมาคลุมร่างเธอ น ้าเสียงอ่อนโยนมาก

“อวี้จื้อ เจ้านอนเถิด ข้าอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนเจ้า”

เซียวเหยี่ยนนั่งอยู่ข้างเตียงเช่นนั้น จับมือของหลิงอวี้จื้อ มือของ

เธอเย็นเยือกแล้ว เซียวเหยี่ยนอยากใช้อุณหภูมิร่างกายของตนสร้าง

ความอบอุ่นแก่มือของหลิงอวี้จื้อ เขาพูดเสียงต ่า

“อวี้จื้อ เจ้าหนาวหรือ เจ้าดูสิ มือเจ้าเย็นเป็นน ้าแข็งแล้ว”

หลิงอวี้จื้อที่อยู่บนเตียงย่อมไม่ตอบเขา สองตาปิดแน่น ราวกับ

หลับอยู่อย่างไรอย่างนั้น

ตอนนี้เองประตูถูกผลักเปิดออก อู่จิ้นเดินเข้ามา ปกติเวลาเช่นนี้

อู่จิ้นไม่กล้ารบกวนเซียวเหยี่ยน แต่เขาไม่ได้ยินเสียงเรียกของเซียว

เหยี่ยนเลย จึงทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงได้เปิดประตูเข้ามาโดยพลการ

เห็นเซียวเหยี่ยนนั่งอยู่ข้างเตียงราวกับรูปสลักไม้ เขาเข้าไปใกล้

สองสามก้าว คุกเข่าลงรายงาน

“รายงานนายท่าน พวกเราไล่ตามฟางไท่เฟยไปตลอดทาง แต่

นางก็หนีไปได้ ข้าน้อยไร้ความสามารถ ขอนายท่านประทานอภัย”

ผลลัพธ์เช่นนี้อยู่ในความคาดหมายของเซียวเหยี่ยนอยู่แล้ว วิทยา

ยุทธ์ของฟางฮุ่ยหรูสูงที่สุดในบรรดาผู้คุมกฎทั้งสี่ จะไล่จับนาง

ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาไม่มีทางปล่อยฟางฮุ่ยหรูไปแน่

“ส่งคนไปตามหาอีก ต่อให้อยู่ลึกใต้ดิน ก็ต้องตามฟางฮุ่ยหรู

ออกมา เอาหัวฟางฮุ่ยหรูมา ข้าจะตบรางวัลอย่างงาม”

“ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ”

อู่จิ้นตอบรับ

พูดจบแล้วก็เห็นเซียวเหยี่ยนมองหลิงอวี้จื้อที่ไร้ลมหายใจอย่าง

เหม่อลอย อู่จิ้นอดไม่ได้ที่จะพูดแทรก

“นายท่าน พระชายาไม่อยู่แล้ว วอนท่านอ๋องทำใจเถิดขอรับ”

“ไปเสีย ออกไปเดี๋ยวนี้ หากไม่มีคำสั่งของข้า ใครก็ห้ามเข้ามา

รบกวนอีก”

อู่จิ้นไม่กล้าพูดอะไรอีก เขารู้ว่าเซียวเหยี่ยนกับหลิงอวี้จื้อรักกัน

ลึกซึ้ง เวลาเพียงชั่วครู่ยากที่จะทำใจได้ทัน จึงไม่พูดมากอีก ออก

จากห้องไปด้วยความเคารพนอบน้อม

“อวี้จื้อ เจ้าแค่นอนหลับ ใช่หรือไม่”

เซียวเหยี่ยนยื่นมือไปเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าหลิงอวี้จื้อ จุมพิต

หน้าผากเธอ

“เจ้าหลับให้สบายนะ เจ้าวางใจได้ ข้าจะไม่ปล่อยฟางฮุ่ยหรูไป

เด็ดขาด”

ขณะนี้ฟางฮุ่ยหรูได้รับบาดเจ็บ นางรู้ว่าตัวเองไม่สามารถกลับวัง

ได้แล้ว สุดท้ายก็แอบเข้าไปในจวนอู๋อ๋อง

เซียวเหยี่ยนปิดข่าว ดังนั้นเฉินเสี้ยวหรูยังไม่รู้ข่าวการเสียชีวิต

ของหลิงอวี้จื้อ เขากำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องทำงาน ได้ยินเสียง

เคลื่อนไหวในห้อง พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นฟางฮุ่ยหรูยืนจับแขนอยู