ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 612 ฉันมีคนรักแล้ว

ซ่งเฉิงยื่นมือมากุมมือหลิงอวี้จื้อ

“ต่อไปผมจะดูแลคุณเอง”

หลิงอวี้จื้ออึ้ง ถึงแม้จะซาบซึ้งใจ แต่ก็ไม่หวั่นไหวอีกแล้ว เธอชัก

มือออก ทำหน้าขอโทษขณะปฏิเสธ

“ซ่งเฉิงคะ ขอโทษนะ ฉันมีคนรักแล้ว”

คราวนี้ซ่งเฉิงประหลาดใจแล้ว วันที่เธอสลบไปเห็นได้ชัดว่าจะ

สารภาพรักกับเขา เพียงแต่ไม่ทันได้พูดเท่านั้น

ปีนี้นอกจากเพื่อนสนิทของหลิงอวี้จื้อไม่กี่คน ก็มีแต่เขาที่คอย

เฝ้าอยู่ข้าง ๆ เธอตลอด เธอจะไปรักคนอื่นได้อย่างไร หลิงอวี้จื้อ

ชอบเขา ไม่ใช่ความลับอะไรในวงการบันเทิง สองคนแค่ไม่ได้พูด

ออกมาเท่านั้น

เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมหลิงอวี้จื้อถึงปฏิเสธเขา คิด

เชื่อมโยงกับลักษณะท่าทางของหลิงอวี้จื้อในช่วงนี้ เขาก็ยิ่งสงสัย

ขึ้นไปอีก ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอฟื้นขึ้นมาแล้วก็เปลี่ยนไปทันใด เห็น

อยู่ชัด ๆ ว่าปีนี้ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเลย

“สะดวกบอกผมไหมว่าคน ๆ นั้นคือใคร”

หลิงอวี้จื้อหัวเราะขมขื่นหนึ่งครั้ง

“หากฉันบอกคุณ ว่าคนนั้นเป็นคนยุคโบราณ คุณจะเชื่อไหม”

“อวี้จื้อ พูดล้อเล่นแบบนี้ไม่ตลกเลยนะ”

“ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าคุณคงไม่เชื่อ ปีนี้ฉันสลบไป คุณรู้ไหมว่าฉัน

ไปที่ไหนมา ฉันไปในสถานที่และช่วงเวลาที่แปลกหน้าแปลกตา ที่

นั่นฉันพบผู้ชายคนหนึ่ง ฉันตกหลุมรักเขา แล้วยังแต่งงานกับเขา

ด้วย หากไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้น ชีวิตนี้ฉันก็คงไม่กลับมาอีกแล้ว”

ซ่งเฉิงยื่นมืออกไปจับ ๆ หน้าผากของหลิงอวี้จื้อ มองหลิงอวี้จื้อ

ด้วยความเป็นห่วง

“คุณรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรอยู่”

“คุณรู้สึกว่าฉันโรคจิตใช่มั้ย ช่างเถอะ ยังไงบอกไปคุณก็ไม่เชื่อ

แต่เขาอยู่ในใจฉันแล้ว”

หลิงอวี้จื้อชี้ไปที่ตำแหน่งหัวใจของตัวเอง

“เขาชื่อเซียวเหยี่ยน เป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แคว้น

เว่ยตะวันตก เรื่องราวของฉันกับเขายาวมาก คุณคงไม่สนใจฟังแน่

ซ่งเฉิง ขอโทษนะ ทั้งหมดนี้มันสายเกินไปแล้ว ฉันให้ใจเขาไป

แล้ว”

“อวี้จื้อ พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปพบจิตแพทย์”

ซ่งเฉิงรู้สึกว่าสภาพจิตใจของหลิงอวี้จื้อมีปัญหา ดังนั้นช่วงนี้ถึง

ได้กลายเป็นแบบนี้ เขาเป็นห่วงหลิงอวี้จื้อจริง ๆ

“ซ่งเฉิง ฉันปกติดีมาก”

“อวี้จื้อ คุณฟังผมนะ นั่นคือความฝัน คุณแค่ฝันไปเท่านั้น คุณจะ

คิดว่าความฝันเป็นเรื่องจริงไม่ได้ ระยะนี้คุณพักผ่อนให้ดี ๆ เถอะ

หากออกจากฝันไม่ได้ พวกเราไปหาหมอกัน ดีไหม”

หลิงอวี้จื้อส่ายหน้า

“นั่นไม่ใช่ความฝันนะ”

ซ่งเฉิงกลัวว่าจะไปกระตุ้นหลิงอวี้จื้อเข้า จึงได้แต่พูดตามน ้าไป

“ก็ได้ ไม่ใช่ความฝัน ตอนนี้คุณกลับมาแล้ว คุณมองผมหน่อย

ผมคือซ่งเฉิง ที่นี่ไม่มีแคว้นเว่ยตะวันตก คุณไม่สามารถอยู่ใน

จินตนาการได้อีกแล้ว อวี้จื้อ เดี๋ยวทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง”

หลิงอวี้จื้อก็ไม่พูดอะไรอีก ขืนพูดต่อไป ไม่แน่ซ่งเฉิงอาจจะพา

เธอไปส่งโรงพยาบาลบ้าก็ได้ ถึงเวลานั้นหมอก็จะวินิจฉัยว่าสภาพ

จิตใจเธอมีปัญหา ไม่มีใครเชื่อเธอ แบบนี้ไม่ใช่คนโรคจิตหรอก

เหรอ เธอเพิ่งจะออกมาจากโรงพยาบาล ไม่อยากโยนตัวเองเข้า

โรงพยาบาลอีก

“ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ฉันอยากกลับบ้าน”

“ผมจะส่งคุณกลับบ้าน”

ซ่งเฉิงก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาเป็นห่วงหลิงอวี้จื้อจริง ๆ คิดว่า

หลิงอวี้จื้อล้มหัวกระแทก จึงทำให้เธอเกิดภาพหลอนแบบนี้ แม้แต่

นิสัยก็เปลี่ยนไปแล้ว เขายังต้องหยุดงานช่วงนี้ไปอยู่เป็นเพื่อน

หลิงอวี้จื้อ มิฉะนั้นเขาคงไม่วางใจ

หลายปีมานี้หลิงอวี้จื้ออาศัยความขยันของตัวเองซื้อบ้านพักตาก

อากาศพร้อมสวนหลังหนึ่งในชานเมือง

ซ่งเฉิงส่งเธอถึงในบ้านพักตากอากาศ มองบ้านพักตากอากาศ

ตรงหน้า หลิงอวี้จื้อก็ยังคงมึนงง ถึงแม้เธอจะกลับมาแล้ว แต่ทั้ง

หัวใจยังคงอยู่ที่แคว้นเว่ยตะวันตก การกลับมาแบบนี้เหมือนตายทั้ง

เป็น เธอยอมรับว่าตัวเองเป็นพระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน

พระองค์ไปตั้งน