ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 615 กลับสู่ห้าปีหลัง

ตอนที่ 615 กลับสู่ห้าปีหลัง

“ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้ว พูดได้เพียงขอโทษ ซ่งเฉิง โปรดยก

โทษให้ฉันด้วย ฉันต้องไปแล้ว”

“อวี้จื้อ อย่าไป ไม่ง่ายเลยกว่าคุณจะฟื้นขึ้นมา อย่าไป ได้ไหม”

“อาเหยี่ยนกำลังรอฉัน”

เสียงของหลิงอวี้จื้อต ่าลงเรื่อย ๆ

“ซ่งเฉิง คุณต้องมีชีวิตที่ดีนะ”

พูดประโยคนี้จบ หลิงอวี้จื้อก็ไม่มีเสียงอีกแล้ว หลับตาลงอย่าง

เงียบสงบ

ซ่งเฉิงจับมือหลิงอวี้จื้อแน่น ร้องไห้กระซิกเงียบ ๆ สุดท้ายก็ฟุบ

ลงกับเตียง ไหล่สั่นสะท้านไม่หยุด ทำไปทำมาก็มีแต่ความว่างเปล่า

อย่างไรเทวดาก็ยังพรากเธอไปในที่สุด

หลังจากหลิงอวี้จื้อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็รีบมองไปรอบ ๆ นี่เป็น

ห้องยุคโบราณที่หรูหรามากห้องหนึ่ง การตกแต่งภายในหรูหรา

อย่างยิ่ง มองไปที่ไหนก็เห็นเครื่องกระเบื้องเคลือบฝีมือประณีต

โต๊ะเก้าอี้และเตียงทั้งหมดเป็นไม้แดง เห็นว่าเป็นยุคโบราณ เธอก็

ผ่อนคลายทันที

จากนั้นเธอก็ปีนลงมาจากเตียง เห็นกระจกทองแดงในห้อง ก็รีบ

วิ่งไปหน้ากระจก

จวบจนกระจกสะท้อนเงาใบหน้าเล็ก ๆ ผิวขาวผ่อง เธอถึงโล่ง

ใจ ดีมากเลย เทวดาเป็นใจให้เธอไม่น้อย นึกไม่ถึงว่ายังได้เป็นหญิง

สาวอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี

คราวนี้ยังคงเป็นสาวน้อยหน้ากลมอยู่ เพียงแต่รูปร่างสูงเพรียว

กว่าเมื่อก่อนมาก นอกจากนั้นหน้าตายังสะสวยกว่าเมื่อก่อน ใบหน้า

กลม ๆ เต็มไปด้วยคอลลาเจน ดวงตาดำขลับมีไหวพริบ เครื่องหน้า

สวยงาม แต่ให้ความรู้สึกขี้เล่นมาก นี่เป็นหญิงสาวที่มีไหวพริบมาก

คนหนึ่ง

มีราศีมาก เธอตบ ๆ หน้าตัวเอง ผิวพรรณนี้ไม่เลวทีเดียว

ตอนนี้เองประตูห้องถูกคนผลักเปิดดังเอี๊ยด มีคนเดินเข้ามา เห็น

คนที่เดินเข้ามา หลิงอวี้จื้อก็ตกใจ นิ่งอึ้งไปหมด

ตายแล้ว เทวดาอย่าเล่นกับเธอแบบนี้ได้ไหม ทำไมถึงเป็น

เจียงสือไปได้

ที่แท้ตัวเองข้ามพบมาที่สำนักอู๋จี๋ กลายเป็นคนสำนักอู๋จี๋ สำนักอู๋จี๋

คือสถานที่อะไร สถานที่ ๆ น่ารังเกียจขนาดนี้ เธอเคราะห์ร้ายจริง ๆ

เห็นเจียงสือ รอยยิ้มของหลิงอวี้จื้อก็นิ่งแข็ง เธอยิ้มไม่ออกเลย

จริง ๆ

ดูเหมือนเจียงสือจะแก่ลงกว่าเมื่อก่อนสักหน่อย ถึงแม้ว่าจะ

ไม่ได้ชัดเจนมาก แต่ก็ยังพอจะมองเห็นริ้วรอยของอายุ ที่แท้เวลาไม่

เหมือนกันหรือ

ในหัวของหลิงอวี้จื้อมีคำถามเป็นตั้ง ๆ และกลัวว่าเจียงสือจะ

เห็นอะไรผิดปกติ ไม่กล้าอ้าปากถามนางในทันที

เห็นหลิงอวี้จื้อตื่นขึ้นมาแล้ว เจียงสือก็ดีใจอย่างเห็นได้ชัด แวว

ตาอ่อนโยนขึ้นมา ซึ่งหาดูได้ยาก

“อวี้เอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้ว”

เห็นเจียงสือเรียกตนอย่างสนิทสนม ก็นึกถึงรสนิยมความชอบ

พิเศษระหว่างชุนเหนียงกับเจียงสือ หลิงอวี้จื้อก็เกิดความรู้สึกขนลุก

ไปทั้งตัว นี่คงไม่ใช่ชุนเหนียงคนที่สองหรอกนะ!

หากเป็นแบบนั้น ฆ่าเธอให้ตายเลยเสียดีกว่า

เห็นหลิงอวี้จื้อดูแปลก ๆ เจียงสือก็เข้าไปใกล้อีกก้าว

หลิงอวี้จื้อตกใจถอยหลังทันที เพราะว่ารีบร้อนถอยหลังเกินไป เธอ

จึงล้มลงกับพื้น เจียงสือเดินมาตรงหน้าเธออีกครั้ง กำลังจะเอื้อมมือ

ไปประคองเธอลุกขึ้น หลิงอวี้จื้อก็รีบถอยหลังไปอีกสองสามก้าว

เอ่ยปากอย่างตะกุกตะกัก

“ข้าลุกเอง”

เจียงสือถามด้วยความสงสัย

“อวี้เอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป”

“ข้า…ข้าไม่เป็นอะไร”

“อวี้เอ๋อร์ ข้าผิดเอง ข้าเองไม่ได้ปกป้องเจ้าให้ดี ห้าปีก่อนกว่าจะ

ทำให้เจ้าฟื้นคืนชีพมาได้ไม่ง่ายเลย ทำให้เจ้าโดนพิษอีกครั้ง ข้าไม่ดี

เอง ยังดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร”

ฟื้นคืนชีพห้าปีก่อน หลิงอวี้จื้อสมองไวจับจุดตรงนี้ได้ เธอจำได้

ว่าเจียงสือมีน้องสาวที่สลบไป หรือว่านี่จะเป็นน้องสาวของเจียงสือ

มิหนำซ ้าตอนนี้เป็นห้าปีให้หลัง

หากเป็นน้องสาวก็ยังดี เธอจำได้ว่าเจียงสือรักใคร่เอ็นดูน้องสาว

ของตนเองมาก อย่างไรขอเพียงไม่ใช่หญิงคนโปรดก็ดีแล้ว

หลิงอวี้จื้อจงใจกุมหัว ทำหน้าเจ็บปวดพูดว่า

“ข้าปวดหัว”

พูดจบก็แกล้