ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 618 กักบริเวณ

หลิงอวี้จื้อรู้สึกทุกข์ใจแต่พูดไม่ได้ ตอนนี้ถึงแม้เจียงสือจะอยาก

ช่วยเธอก็ช่วยไม่ได้ ไม่มีทั้งหินอาตมันและไข่มุกเมฆาสวรรค์

ถึงแม้จะรู้ว่านางโยนทิ้งที่ใด ก็ไม่สามารถหาสองสิ่งนี้เจอแล้ว งม

เข็มในมหาสมุทร นอกจากผู้ป่วยโรคจิตแล้ว คนปกติคงไม่ทำเรื่อง

เช่นนี้

“ฝ่าบาท หินอาตมันกับไข่มุกเมฆาสวรรค์ไม่ได้อยู่กับพี่ใหญ่

ของหม่อมฉันเพคะ”

ใบหน้ารูปกระจับของเฉินมั่วฉือประกายความเหลืออดแวบหนึ่ง

“หากเป็นเช่นนี้ เราก็คงต้องเอาชีวิตเจ้า”

พูดจบแล้ว เฉินมั่วฉือก็ไม่อยากพูดอะไรกับหลิงอวี้จื้ออีก โบก

มือ

“พวกเจ้าเข้ามา พาเจียงอวี้ออกไป ดูนางไว้ให้ดี ๆ”

หลิงอวี้จื้อลุกขึ้นอย่างหงุดหงิด แอบงึมงำกับตัวเอง

“บ้าบอจริง ๆ เพิ่งหนีออกมาจากกำมือของเจียงสือได้ก็มาตกอยู่

ในกำมือของเฉินมั่วฉืออีก”

“เจ้าพูดอะไร”

เฉินมั่วฉือเอ่ยอย่างเย็นชา หลิงอวี้จื้อสะดุ้ง เธอพูดเบาขนาดนี้

เฉินมั่วฉือยังได้ยินอีก ยิ้มทันใด

“ฝ่าบาทมีพระกรรณดีจริง ๆ เพคะ หม่อมฉันมิได้พูดอะไรเพ

คะ”

เฉินมั่วฉือไม่ต่อปากต่อคำ หลิงอวี้จื้อก็ไม่กล้าพูดมากอีก เดิน

ตามสาวใช้ออกไป เก็บงำเรื่องในใจเอาไว้ ลืมไปว่าทางเข้าห้องโถง

ใหญ่มีธรณีประตู เธอสะดุดธรณีประตู ร่างล้มไปข้างหน้า นอนแปะ

กับพื้นทันที หลิงอวี้จื้อลูบ ๆ จมูกที่เจ็บจากการล้ม ดีที่จมูกเป็นของ

จริง มิเช่นนั้นคราวนี้ จมูกคงจะเบี้ยวไปแล้ว

หลิงอวี้จื้อรีบลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นบนร่างกาย กำลังจะตามไป

เฉินมั่วฉือไม่รู้ว่าเดินมาตรงหน้าเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ เห็นเฉินมั่วฉือ

หลิงอวี้จื้อก็กระอักกระอ่วนใจมาก เมื่อก่อนทำเรื่องขายหน้าต่อ

หน้าเด็กแสบนี่ไม่รู้กี่ครั้ง ตอนนี้เด็กแสบโตแล้ว เธอก็ยังปล่อยให้

เจ้าเด็กแสบเห็นตัวเองล้มคะมำเหมือนเดิม หมดคำพูดเลยจริง ๆ

เฉินมั่วฉือมองหลิงอวี้จื้องง ๆ รู้สึกว่าท่าทางของเธอเมื่อครู่

คุ้นเคยมาก แม่สาวน้อยเมื่อก่อนก็เผลอแสดงกิริยาน่าเขินอายเช่นนี้

บ่อย ๆ กิริยาเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้เหมือนกันราวกับแกะ

เห็นเฉินมั่วฉือมองตนเองงง ๆ หลิงอวี้จื้อก็กลัวว่าเฉินมั่วฉือเห็น

อะไรพิรุธ ถามด้วยสีหน้าเป็นการเป็นงานว่า

“ฝ่าบาทมีอะไรรับสั่งอีกหรือเพคะ”

เฉินมั่วฉือโบกมือ เป็นสัญญาณให้หลิงอวี้จื้อถอยไป

หลิงอวี้จื้อเหมือนได้รับการนิรโทษกรรม รีบเดินตามสาวใช้ในวัง

ไป หากยังไม่ไปอีก เธอก็กลัวว่าเฉินมั่วฉือจะมองอะไรออก

นับว่าเฉินมั่วฉือปฏิบัติต่อเธออย่างดี ให้เธออยู่ในวังตนเอง

ถึงแม้จะไม่มีอิสระ แต่ของกิน เครื่องแต่งตัวและของใช้ต่าง ๆ ไม่

เลวเลย หลิงอวี้จื้อตกอยู่ในที่นั่งลำบาก เจียงสือหาหินอาตมันกับ

ไข่มุกเมฆาสวรรค์มาไม่ได้แน่นอน ถึงเวลานั้นเฉินมั่วฉือจะจัดการ

เธออย่างไร เมื่อใดที่เธอเปิดเผยตัวตน เฉินมั่วฉือก็ไม่ฆ่าเธอแน่นอน

แต่ก็ไม่ปล่อยเธอไปเช่นกัน ถึงตอนนั้นหากถูกขังไว้ที่นี่จริง ๆ ก็คง

หดหู่มาก

เธอต้องคิดวิธีเอาตัวรอดที่ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย

เมื่อหลิงอวี้จื้อไปแล้ว เฉินมั่วก็ไม่มีแก่ใจจะดูบัญชีสมุดพับอีก

เขาพิงบัลลังก์มังกร ไล่คนใช้ออกไปหมด ดูเหมือนมีเรื่องรำคาญใจ

ตอนนี้เองมู่หรงกวานเย่ว์เข้ามา เปรียบกับห้าปีก่อน มู่หรงกวาน

เย่ว์ตอนนี้ดูภูมิฐานและสง่างามยิ่งขึ้น หางตาเริ่มมีริ้วรอยบาง ๆ

นางสวมชุดจีนงดงามสีม่วงเข้ม เกาะมือจื่ออีเดินเข้ามา เห็นมู่หร

งกวานเย่ว์มา เฉินมั่วฉือก็รีบลุกขึ้นทำความเคารพมู่หรงกวานเย่ว์ มู่

หรงกวานเยาว์นั่งลง ถามทันทีว่า

“มั่วฉือ แม่ได้ยินว่าลูกจับตัวน้องสาวของเจียงสือมา”

“ใช่ ลูกจับเจียงอวี้มาจริง ๆ”

“ลูกคิดจะทำอะไร ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ลูกยังมิตัดใจอีกหรือ

มั่วฉือ ตอนนี้ลูกเป็นประมุขของประเทศ เซียวเหยี่ยนก็จ้องจะ

ตะครุบอยู่ ลูกยังอาลัยอาวรณ์คิดจะชุบชีวิตพระชายาของเขาอยู่ได้

ยังเหลวไหลไม่พออีกหรือ ลูกลืมไปแล้วหรือว่าตอนนี้ควรจะทำ

อะไร”

สำหรับการกระทำของเฉินมั่วฉือ มู่หรงกวานเย่ว์ไม่ปลื้มอย่างยิ่ง

เมื่อก่อนยังสามารถอดทนไม่แสดงออกได้ ตอนนี้เห็นเฉินมั่วฉือจับ

เจียงอวี้มา ก็ทนไม่ไหวอีก