ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 617 ตกอยู่ในมือของเฉินมั่วฉือ

ตอนที่ 617 ตกอยู่ในมือของเฉินมั่วฉือ

ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรกับหลิงอวี้จื้อเลย หลิงอวี้จื้อได้แต่

แบกอารมณ์หดหู่ไปกับรถม้าที่พาไปเมืองหลวง

สิบวันจากนั้น รถม้าก็มาถึงเมืองหลวงอย่างราบรื่น เวลานี้ตัว

หลิงอวี้จื้อเหม็นไปหมด สิบวันเธอไม่ได้อาบน ้าเลย

จากนั้นรถม้าก็เข้าวังไป เธอถูกนำทางเข้าวังไป เพิ่งจะเข้าวังมาก็

มีสาวใช้พาเธอไปอาบน ้า

จากนั้นก็มีคนหวีผมให้เธอ จนกระทั่งแต่งหน้าแต่งตัวให้เธอ

เสร็จแล้ว ถึงมีสาวใช้นำทางเธอไปที่วังกานเฉวียนกง

ที่นี่เป็นวังของเฉินมั่วฉือ เมื่อก่อนเธอเคยมามากกว่าหนึ่งครั้ง

นึกไม่ถึงว่าข้ามพบมาอีกครั้งแล้ว คนที่เธอพบเป็นคนแรก ๆ จะเป็น

เฉินมั่วฉือ

เฉินมั่วฉือนั่งบนบัลลังก์มังกร หลิงอวี้จื้อคุกเข่าลงคารวะเฉินมั่วฉือ

ตามระเบียบ การตกแต่งภายในวังกานเฉวียนกงกับเมื่อห้าปีก่อนไม่ได้

มีความแตกต่างมากนัก เพียงแต่เฉินมั่วฉือที่นั่งอยู่ข้างบนนั้น

เปลี่ยนแปลงไปมาก

ห้าปีก่อน เฉินมั่วฉือยังเป็นหนุ่มน้อยอายุสิบห้าปี ยังไม่โต

ตอนนี้เขาโตเป็นหนุ่มร่างสูงใหญ่ รูปหน้าก็ดูเป็นชายฉกรรจ์ขึ้น

มาก ไม่สามารถมองเขาเป็นเด็กแสบซนได้อีกแล้ว

เฉินมั่วฉือตรงหน้าเติบโตเป็นผู้ชายแล้ว มิหนำซ ้ายังเป็น

จักรพรรดิปกครองพื้นปฐพี ตัวของเขายังแฝงมาดจักรพรรดิอยู่ด้วย

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในชั่วพริบตา สติของหลิงอวี้จื้อยังไม่

กลับมาเต็มที่ เฉินมั่วฉือเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แล้วเซียวเหยี่ยนล่ะ

ตอนนี้เขาเปลี่ยนเป็นอย่างไร

“ลุกขึ้นเถิด!”

เสียงของเฉินมั่วฉือก็เปลี่ยนไปมาก เสียงต ่ามาก มีความแข็งแรง

แบบชายชาตรี

“เพคะ”

หลิงอวี้จื้อยังคงลุกขึ้นตามกฎระเบียบ เธอไม่รู้ว่าเฉินมั่วฉือจับ

เธอมาทำอะไร ไม่ใช่เพราะถูกใจเธอแน่นอน

“พวกเจ้า ยกที่นั่งมา”

หลิงอวี้จื้อนั่งบนเก้าอี้ที่คนใช้ในวังยกมาให้ แต่ในใจรู้สึกกังวล

อยู่บ้าง หากเฉินมั่วฉือเกิดคิดจะกำจัดเจียงสือขึ้นมา เช่นนั้นตนเอง

จะไม่ตายหรอกหรือ เทวดาช่างล้อเล่นเก่งเสียจริง นึกไม่ถึงว่าจะให้

เธอกลายเป็นพี่น้องกับเจียงสือ

“เจียงอวี้ เราเชิญเจ้ามาเพียงเพื่อต้องการของสิ่งหนึ่ง”

หลิงอวี้จื้อถามอย่างเคารพ

“ฝ่าบาทเป็นประมุขของประเทศ หญิงสามัญชนจะมีของที่

ฝ่าบาทอยากได้ได้อย่างไรเพคะ”

“ได้ยินว่าเจ้าสลบมาหลายปี เมื่อฟื้นขึ้นมาแล้วใบหน้ายังคงไม่

เปลี่ยนแปลง เจียงอวี้ เราต้องการหินอาตมันกับไข่มุกเมฆาสวรรค์”

หลิงอวี้จื้อไม่รู้ว่าเฉินมั่วฉือต้องการหินอาตมันกับไข่มุกเมฆา

สวรรค์ไปทำอะไร หรือว่าอยากใช้สมบัติล ้าค่านี้คุ้มครองดวงเมือง

นี่ก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้แคว้นเว่ยตะวันตกแบ่งเป็นสองซีก

เขาย่อมหวังที่จะปราบเซียวเหยี่ยน

เพียงแต่สมบัติชิ้นนี้ไม่ได้อยู่กับตัวเจียงสือด้วยซ ้า

ปีนั้นเจียงสือใช้หินอาตมันกับไข่มุกเมฆาสวรรค์ฟื้นคืนชีพให้

เจียงอวี้ที่เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย ได้ยินว่าหลิงอวี้จื้อตาย

แล้ว เพื่อไม่ให้ของทั้งสองอย่างตกอยู่ในมือของเซียวเหยี่ยน

เจียงสือ จึงโยนสมบัติทั้งสองชิ้นทิ้งไปทันที

ใช่แล้ว ก็คือถูกทิ้งไปแล้ว เจียงสือบอกว่าทิ้งลงในมหาสมุทร

คำพูดนี้หลิงอวี้จื้อเชื่อ เจียงสือไม่มีความจำเป็นจะต้องหลอกเธอ

เพียงแต่คนอื่นไม่เชื่อคำพูดของเธอ เซียวเหยี่ยนตามหาเธอ ตอน

นี้เฉินมั่วฉือก็ตามหาเธอ

ตอนนี้คิดไปคิดมา หลิงอวี้จื้อรู้สึกว่าเรื่องที่เจียงอวี้โดนวางยากับ

สมบัติสองชิ้นมีความเกี่ยวข้องกัน เป็นไปได้สูงว่าเซียวเหยี่ยน

ต้องการบังคับเจียงสือให้มอบหินอาตมันกับไข่มุกเมฆาสวรรค์ให้

ดังนั้นจึงวางยาพิษเจียงอวี้ ตอนนี้เจียงสือก็คงเสียดายที่โยนหิน

อาตมันกับไข่มุกเมฆาสวรรค์ทิ้งไป

“ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่เคยเห็นสิ่งของที่ฝ่าบาทตรัสออกมาเลยเพ

คะ”

หลิงอวี้จื้อตอบกลับตามจริง

“เจ้าไม่เคยเห็นไม่สำคัญ เจียงสือรู้ก็พอ เราได้ยินว่าเจียงสือรัก

ใคร่เอ็นดูเจ้ามาก ขอเพียงเจ้าอยู่ในกำมือเราแล้ว เราไม่กลัวว่า

เจียงสือจะไม่มาไถ่ถอนตัวเจ้า เจ้าจะมีชีวิตอยู่หรือไม่ ก็ต้องดูว่า

เจียงสือยินดีช่วยเจ้าหรือไม่ เจ้าจะเขียนจดหมายถึงเจียงสือก็ได้”