ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 638 สนิทสนม

ตอนที่ 638 สนิทสนม

“พี่สะใภ้”

มู่หรงเซียงหนานเรียกหลิงอวี้จื้อเสียงหวาน เมื่อได้ยินเขาเรียก

ตัวเองว่าพี่สะใภ้ หลิงอวี้จื้อก็อยากจะแก้ให้ถูกต้อง แต่เห็นสีหน้า

ข่มขู่ของเฉินม่อฉือแล้วเธอก็ล้มเลิกความคิดไป ไม่ใช่เพราะกลัวแต่

เพราะรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ ยากนักที่จะได้พบมู่หรงเซียงหนาน

หลิงอวี้จื้อย่อตัวลงลูกแก้มมู่หรงเซียงหนาน “เจ้ากับบิดาเจ้า

เหมือนกันมากเลย”

“พี่สะใภ้รู้จักบิดาข้าหรือ”

“รู้จักสิ ข้ากับบิดาเจ้าเป็นสหายกัน”

หลิงอวี้จื้อเอ่ยน ้าเสียงอบอุ่นยิ่ง เมื่อเห็นมู่หรงเซียงหนาน ใจเธอ

ก็ยังรู้สึกผิดไม่เสื่อมคลาย

หากมใช่เพราะช่วยเธอ มู่หรงนี่อวิ๋นคงไม่ตาย โชคดีที่เขายังทิ้งมู่

หรงเซียงหนานเอาไว้

เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยน่ารักเพียงนี้ ใจของหลิงอวี้จื้อก็รู้สึกดีขึ้นมา

บ้าง ไม่รู้ว่าตอนนี้จูจิ่นเป็นอย่างไร เธอรู้ว่าจูจิ่นอยู่ที่จวนมู่หรงคอย

ดูแลบุตรชาย คนในจวนมู่หรงก็ดีต่อนางไม่น้อย

เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อยิ้ม เฉินม่อฉือก็โล่งอก เขารู้ว่าหลิงอวี้จื้อ

เห็นมู่หรงเซียงหนานแล้วต้องดีใจแน่ ความสัมพันธ์ของหลิงอวี้จื้อ

กับมู่หรงนี่อวิ๋นในตอนนั้น แม้แต่เขาเองก็ยังอิจฉา

“เซียงหนาน เจ้าอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้ แล้วตอนบ่ายเราจะให้

คนพาเจ้ากลับจวนดีหรือไม่”

เห็นชัดว่ามู่หรงเซียงหนานก็ชอบหลิงอวี้จื้อมากเช่นกัน เขาจึง

พยักหน้ารับ “อืม”

“อวี้จื้อ คงต้องฝากเจียงหนานไว้กับเจ้าแล้ว บ่ายๆ เราค่อยส่งคน

มารับเขา”

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่พาเซียงหนานมาพบหม่อมฉัน” หลิงอวี้จื้

อยิ้มให้เฉินม่อฉืออย่างยากจะมีสักครั้ง เฉินม่อฉืออึ้งไปเล็กน้อย

แล้วเอ่ยอย่างประหม่าว่า “เราแค่อยากให้เจ้าอารมณ์ดีขึ้นบ้าง

เท่านั้น”

พูดจบเฉินม่อฉือก็หมุนกายเดินจากไป หลิงอวี้จื้อรู้สึกสับสน

ขึ้นมา เฉินม่อฉือดีกับเธอมาก หลายวันมานี่เธอก็เห็นกับตา แต่เธอ

ไม่ได้หวั่นไหว ใจของเธอไม่อาจมีคนอื่นได้อีกแล้ว จุดนี้เธอ

จำเป็นต้องทำให้เฉินม่อฉือได้เข้าใจอย่างชัดเจน

หลิงอวี้จื้อให้เสี่ยวเตี๋ยเอาขนมมาให้ แล้วลงมือป้อนมู่หรงเซียง

หนานด้วยตนเอง เขาเป็นเด็กที่ร่าเริงมาก หลิงอวี้จื้อใช้ขนมมาเป็น

ตัวเชื่อม ทำให้ทั้งสองสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว

หลังกินขนมเสร็จแล้ว หลิงอวี้จื้อก็มองออกไปด้านนอก อากาศ

ดียิ่ง เหมาะกับการเล่นว่าวมาก เธอคุกเข่าลงตรงหน้ามู่หรงเซีย

หนานแล้วลูกศีรษะเขาพลางถามว่า “เซียงหนาน อยากเล่นว่าว

หรือไม่”

“อืม อยาก”

ทั้งสองเล่นกันอย่างสนุกสนาน แค่ไม่กี่ชั่วโมง หลิงอวี้จื้อกับมู่

หรงเซียงหนานก็สนิทสนมกันแล้วมูหรงเซียงหนานชอบพี่สะใภ้

คนนี้มาก หลิงอวี้จื้อเองก็มีแผนการในใจ คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายคนที่

ช่วยเธอได้กลับเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ

เมื่อเห็นว่าทั้งสองเล่นกันสนุกสนาน เฉินม่อฉือก็รับปากว่าจะ

พามู่หรงเซียงหนานเข้าวังมาหาหลิงอวี้จื้อทุกวัน หลิงอวี้จื้อจึงฉวย

โอกาสนี้เขียนจดหมายฉบับหนึ่งใส่ไว้ในเสื้อของมู่หรงเซียงหนาน

ให้เขาเอาไปให้จูจิ่น

เธอเฝ้ารอข่าวจากจูจิ่นด้วยความกระสับกระส่าย ตอนนี้ทั่วทั้ง

เมืองหลวงคนที่สามารถช่วยเธอได้ก็มีแค่จูจิ่นเท่านั้น

วันต่อมามู่หรงเซียงหนานก็มาอีก เธอค้นตัวมู่หรงเซียงหนานจน

ทั่วแต่ก็ไม่พบจดหมายใดๆ เลย เธอรู้สึกผิดหวังมาก แม้ตอนพามู่ห

รงเซียงหนานไปเล่นในอุทยานก็ยังเหม่อลอย

“พี่สะใภ้ ข้างหน้ามีคนมาขอรับ”

เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อเอาแต่เหม่อลอย มู่หรงเซียงหนานจึงเขย่าแขน

เธอ เธอจึงมีสติคืนมา แล้วเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ที่มาไม่ใช่ใคร คือเฉินปี้

นั้นเอง

ด้านหลังของนางมีนางกำนัลเจ็ดแปดคน คล้ายต้องการทำอะไร

สักอย่าง เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อ เฉินปี้ก็ได้แต่กดข่มความไม่พอใจไว้

แล้วย่อกายทำความเคารพหลิงอวี้จื้อตามกฎวังหลวง