ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 671 สายตาของข้าช่างแหลมคมยิ่งนัก

พลันหลิงอวี้จื้อก็เกิดคิดถึงเรื่องน่าอายในวันแต่งงานคืนแรก

ขึ้นมาได้ นางทุบเซียวเหยี่ยนเบาๆ

“ข้าไม่กระหาย ข้าหิว”

“ข้าจะให้เฒ่าแก่นำของว่างขึ้นมาให้เจ้า”

“ไม่ต้องหรอก ข้ากินเจ้าแทนจะดีกว่า”

หลิงอวี้อวี้จื้อบากหน้าเย้ายวนเซียวเหยี่ยน เพราะนางมักจะเป็นผู้

ตามทุกครั้งไป คราวนี้นางจะต้องชิงเอาอำนาจในการเป็นผู้นำ

กลับมาให้ได้

เห็นได้ชัดว่าเซียวเหยี่ยนคาดไม่ถึงเลยว่าหลิงอวี้ตื้อกล่าวกล่าว

วาจาเช่นนี้ออกมาได้ ราชนิกูลหนุ่มเอื้อมมือออกมาเชยคางหญิงสาว

ขึ้น

“ข้าอนุญาต”

กล่าวจบ เขาก็ประกบจูบแนบลงบนริมฝีปากของหลิงอวี้จื้อ

หลังจากจุมพิตอันแสนลึกซึ้งผ่านพ้นไป เซียวเหยี่ยนก็อุ้มหลิ

งอวี้จื้อตรงไปที่เตียง ซึ่งหลิงอวี้จื้อก็เอาแต่ซุกหน้าลงแนบอกเซียว

เหยี่ยนโดยตลอด นับจากนี้พวกเขาไม่แยกจากกันอีกต่อไป

ในค ่าคืนนี้หลิงอวี้จื้อเหน็ดเหนื่อยอย่างที่สุด ด้วยเหตุนี้เองทำให้

นางสลบไสลและตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงเวลาเที่ยงวันของวันรุ่งขึ้น

ทีเดียว ซึ่งในตอนที่นางลืมตาตื่นขึ้นมานั้น หมอนข้างกายก็ว่างเปล่า

เสียแล้ว และเมื่อนางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนวาน ใบหน้าของนางก็

ร้อนฉ่า หลิงอวี้จื้อรีบลุกจากเตียงสวมใส่เสื้อผ้า ทว่านางพบว่า

ตนเองมีอาการแข้งขาอ่อนเล็กน้อย

‘อีกเดี๋ยวจะต้องต ำหนิติตัวกำรของเรื่องสักหน่อยเสียแล้ว’

หลิงอวี้จื้อเพิ่งจะสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยได้ไม่นาน เซียวเห

ยี่ยนก็ผลักประตูเข้ามา สายตาของเขาที่ทอดมองมาอ่อนโยน

ประหนึ่งสายน ้าอย่างไรอย่างนั้น

“ตื่นแล้วหรือ?”

“หากยังไม่ตื่นอีก ดวงอาทิตย์จะต้องลับขอบฟ้าแล้วเป็นแน่”

หลิงอวี้จื้อกล่าวไป พลางก็ลูบท้องตนเองไปด้วย

“ข้าหิวจังเลย”

กล่าวจบก็เสริมขึ้นเองอีกประโยคว่า

“ข้าไม่กินท่านแล้ว ข้าหิวจริงๆ นะ”

เซียวเหยี่ยนที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับหัวเราะออกมาเลยทีเดียว

“ได้ ไม่กินข้า เจ้าจะกินข้าว”

“ยังจะมาหัวเราะอีก ท่านไม่รู้หรืออย่างไรว่าร่างนี้ไม่เคยต้องมือ

ชายใดมาก่อน”

กล่าวจบหลิงอวี้จื้อก็เป็นฝ่ายหน้าแดงเสียเอง ซึ่งในตอนนั้นเอง

เป็นเวลาเดียวกันกับที่ฮูหยินของเฒ่าแก่โรงเตี๊ยมยกสิ่งจำเป็น

สำหรับล้างหน้าทำกิจวัตรประจำวันเข้ามา เมื่อนางย่างก้าวเข้ามาใน

ห้องก็เอ่ยทักทายทั้งสองอย่างเป็นมิตร

“ฮูหยิน ท่านตื่นแล้วก็ล้างหน้าสักหน่อยนะเจ้าคะ! สำรับเตรียม

เสร็จแล้ว อีกเดี๋ยวข้าน้อยจะไปยกเข้ามาให้เจ้าค่ะ!”

“รบกวนฮูหยินแล้ว”

หลิงอวี้จื้ออึกอัดกระอักกระอ่วนเป็นอย่างมากนางรู้สึกราวกับ

ถูกคนมองจนทะลุปรุโปร่งไปเสียหมด

“อวี้จื้อ เรื่องธรรมชาติของมนุษย์เรา เจ้าเองก็ไม่ต้องเขินอายไป

หรอก ฮูหยินเถ้าแก่นางอาบน ้าร้อนมาก่อน”

หลิงอวี้จื้อหันปถลึงตาใส่เซียวเหยี่ยน

“ข้ามิได้หน้าหนาหน้าทนเหมือนท่านสักหน่อย มั่วชิงเป็น

อย่างไรบ้าง?”

“นางดีขึ้นมากแล้ว วันนี้เริ่มมีเรี่ยวแรง สามารถเดินเหินได้ พวก

เราจึงต้องรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด”

หลิงอวี้จื้อพยักหน้ารับรู้

“อื้ม อาเหยี่ยน ยังมีอีกเรื่อง เราจำเป็นต้องส่งคนตามหาเจียงสือ

เพราะมีนางเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถช่วยชีวิตมั่วชิงได้”

“ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง รีบล้างหน้าเถอะ”

หลิงอวี้รีบทำกิจวัตรประจำวันของตนเองให้แล้วเสร็จอย่าง

รวดเร็ว นางหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว หากมิใช่เพราะท้องหิวละก็ นาง

คิดว่าตนเองสามารถหลับได้ยาวๆ จนกระทั่งฟ้ามืดอีกครั้งก็ยังได้

เพิ่งจะจัดการทำธุระส่วนตัวจนแล้วเสร็จ ฮูหยินของเฒ่าแก่

โรงเตี๊ยมก็ยกสำรับเช้าเข้ามา ซึ่งเป็นอาหารอย่างง่ายๆ ประกอบด้วย

ข้ามต้มขาวหนึ่งชาม ปลาท่องโก๋และซาลาเปาอีกสองลูก

“มากมายขนาดนี้เชียว”

เมื่อหลิงอวี้จื้อเห็นสำรับเช้าบนโต๊ะ นางจึงหยิบซาลาเปาลูกหนึ่ง

ใส่มือเซียวเหยี่ยน

“อาเหยี่ยน เจ้ากินเป็นเพื่อนข้าที”

“ได้สิ”

เซียวเหยี่ยนทอดมองไปยังหลิงอวี้จื้อด้วยแววตาแสนรัก เขารับ

เอาซาลาเปาที่นางส่งให้ขึ้นมากัดคำหนึ่ง และเมื่อเห็นนางกินอาหาร

ด้วยท่าทางหิวโหย ทำให้เขาอดมิได้ที่จะต้องร้องเตือนขึ้นมาว่า

“อวี้จื้อ ช้าๆ หน่อย เดี๋ยวติดคอไป”

“ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว”

หลิงอวี้จื้อตอบกลับมาหนึ่งประโยคในขณะที่ปากยังเคี้ยวอาหาร

ไม่เสร็จดี ส่วนเซียวเหยี่ยนเมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็ไม่ได้กล่าวอะไร

ต่อ

ท่าทางการกินของเขาตรงกันข้ามกับหลิงอวี้จื้ออย่างชัดเจน คน

หนึ่งค่อยๆ เคี้ยวจนละเอียดแล้วจึงกลืนลงไป ส่วนอีกคนกินเข้าไป

แทบไม่เคี้ยวก็กลืนลงไปทันที

เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อเช่นนี้แล้ว ในใจของเซียวเหยี่ยนรู้สึกอิ่มเอม

ใจยิ่งนัก

‘นำงกลับมำแล้ว’

หลิงอวี้จื้อจัดการสำรับเช้าที่ฮูหยินของเถ้าแก่โรงเตี๊ยมจัดมาให้

จนเกลี้ยงในเวลาอันรวดเร็ว กระทั่งปาท่องโก๋คำสุดท้ายถูกกินเข้า

ไปนั่นแหละนางถึงได้หยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปากเล็กน้อย มือก็ลูบท้องที่

ตึงแน่นเอ่ยว่า

“โรงเตี๊ยมแห่งนี้ปรุงสำรับเช้าได้ไม่เลวทีเดียว รสมือเยี่ยมยอด”

“เงื่อนไขของเจ้าไม่สูงอยู่แล้ว”

“ใครบอก หากว่าเงื่อนไขของข้าไม่สูงละก็ จะแต่งงานกับท่าน

ได้อย่างไร”

เซียวเหยี่ยนขยีศรีษะหลิงอวี้จื้อ

“จริงสินะ”