ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 672 ตามฆ่า

กลุ่มคนสามสี่คนเก็บสัมภาระแล้วเสร็จก็เตรียมที่จะออกเดินทาง

ทันใดนั้นสัญชาตญาณของเซี่ยวเหยี่ยนก็บ่งบอกให้เขาระมัดระวัง

ราชนิกูลหนุ่มจับมือหลิงอวี้จื้อเอาไว้

“อย่าขยับนะ อวี้จื้อ”

“มีอะไรหรือ?”

หลิงอวี้จื้อฉงนงงงวย ทว่านางก็สามารถคาดเดาเหตุการณ์ได้

สองสามส่วนจากสีหน้าท่าทางของเซียวเหยี่ยน จะต้องเกิดเรื่องขึ้น

เป็นแน่ มิเช่นนั้นเซียวเหยี่ยนคงจะไม่เคร่งขรึมปานนี้

ไม่นานมั่วชิงก็วิ่งเข้ามา

“ท่านอ๋อง พระชายา แย่แล้ว ด้านนอกมีมือสังหารบุกเข้ามา พวก

ท่านรีบหนีไปเร็วเข้าเถิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะต้านมันอาไว้เอง”

“มั่วชิง เจ้า…”

ยังไม่ทันที่หลิงอวี้จื้อจะกล่าวจบ มั่วชิงก็รีบรับคำว่า

“พระชายาวางใจ ข้าน้อยไม่เป็นอะไรแล้ว ท่านอ๋อง รีบพาพระ

ชายาหนีไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ”

ซึ่งเซียวเหยี่ยนเองก็เตรียมที่จะพาหลิงอวี้จื้อหนีออกไปอยู่แล้ว

เซียวเหยี่ยนพาหลิงอวี้จื้อหลบหนีออกมาจากโรงเตี๊ยมจนกระทั่ง

ถึงเส้นทางหลัก ทันใดนั้นคนชุดดำสี่ห้าคนก็เข้าล้อมกรอบพวกเขา

ทั้งสองเอาไว้ กลุ่มคนชุดดำที่มาที่กลิ่นอายของไอสังหารที่รุนแรง

ดูเหมือนว่าเป็นมือสังหารโดยเฉพาะ

“ฆ่า”

หนึ่งในคนชุดดำเหล่านั้นออกคำสั่ง ทันใดนั้นคนชุดดำสี่ห้าคน

กรูเข้ามาพร้อมกัน เซียวเหยี่ยนจับมือหลิงอวี้จื้อไว้แน่น คอยปกป้อง

นางตลอดด้วยความระมัดระวัง พลันเซียวเหยี่ยนจึงเพิ่งจะรู้ว่า

ตอนนี้ตนเองสูญสิ้นกำลังภายใน

เมื่อกำลังภายในสูญสิ้น เซียวเหยี่ยนจึงต้องอาศัยเพียงแค่

กระบวนท่านต่อสู้เตะต่อยกับมือสังหารเหล่านั้น ขณะเดียวกันก็

ต้องปกป้องหลิงอวี้จื้อไปด้วย ดังนั้นมือสังหารเพียงแค่สองคนก็

สามารถจัดการพวกเขาทั้งสองได้

เซียวเหยี่ยนรู้ได้ในทันทีว่าตนเองจะต้องถูกพิษจึงทำให้กำลัง

ภายในสูญสิ้นไปชั่วคราวเป็นแน่ แต่สำหรับที่ว่าเขาถูกพิษนี้ตั้งแต่

เมื่อไหร่นั้นเขาหารู้ไม่ทั้งยังไม่ตัวเลยสักนิด

อาจเพราะเขาและหลิงอวี้เพิ่งจะได้พบหน้ากันหลังพลัดพรากกัน

ไปนาน ทำให้เขามัวแต่หลงระเริงอยู่ในความสุขนั้นจนกระทั่ง

ละเลยที่จะระวังตัว หากว่าเขาเดาไม่ผิดละก็ คนพวกนี้น่าจะเป็นมือ

สังหารที่มู่หรงกวานเย่ว์และและเฉินมั่วฉือส่งมา

ไม่นานเซียวเหยี่ยนก็รับมือต่อไปไม่ไหว หนึ่งในมือสังการแตะ

กระบี่ในมือของเซียวเหยี่ยนจนกระเด็นออกไป ส่วนอีกคนก็เตะเข้า

ที่ท้องของราชนิกูลหนุ่มอย่างจังจนเซียวเหยี่ยนเซถลาไปด้านหลัง

สองสามก้าว เลือดๆ สดไหลออกมาจากมุมปาก

“อาเหยี่ยน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม!”

หลิงอวี้จื้อจับมือเซียวเหยี่ยนเอาไว้แน่น นางเป็นห่วงเซียวเหยี่ยน

เป็นอย่างมาก ด้วยวรยุทธ์ของเขาแล้วสามารถรับมือกับคนพวกนี้

ได้อย่างสบายๆ แต่เซียวเหยี่ยนที่ไร้ทางสู้เฉกเช่นที่นางเห็นอยุ่นี้ ทำ

ให้หลิงอวี้จื้อรับรู้ได้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นเป็นแน่ หากว่า

องค์รักษ์ลับที่เหลือมาไม่ทันการณ์ละก็ พวกนางจะต้องตายอยู่ที่นี่

อย่างแน่นอน

“ข้าไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว”

“พวกเราหนีก่อนเถอะ!”

หลิงอวี้จื้อรู้ดีว่าตอนนี้สู้ต่อไปไม่ไหว จึงเกรงว่าเซียวเหยี่ยนจะ

เป็นอะไรไป

“นายท่านต้องการหัวของพวกเจ้า พวกเจ้าหนีไปไหนไม่รอด

หรอก”

หนึ่งในคนชุดดำได้ยินในสิ่งที่ทั้งสองสนทนากันก็เอ่ยขึ้นด้วย

น ้าเสียงเย็นชา

กระบี่ในมือของเซียวเหยี่ยนหลุดลอยไป บวกกับตอนนี้เขา

ได้รับบาดเจ็บ และมือสังหารสี่ห้าคนก็วรยุทธ์สูงส่ง เซียวเหยี่ยน

เป็นรองพวกมันอย่างเห็นได้ชัด หากว่าองค์รักษ์ลับยังมาไม่ถึงอีก

ละก็ นางและเขาต้องตายอยู่ที่นี่เป็นแน่

“ไม่มีใครมาช่วยพวกเจ้าหรอก องค์รักษ์ของพวกเจ้าล้วนแต่ถูก

พิษ เหลือเพียงสองคนที่ยังหลงเหลือกำลังภายในอยู่ แต่พวกมันก็

ทนได้อีกไม่นาน สุดท้ายแล้วองค์รักษ์ของพวกเจ้าก็ต้องตายด้วย

น ้ามือของพวกเรา พวกเจ้ายอมรับเสียเถอะ!”

ได้ยินดังนั้นหลิงอวี้จื้อก็ตะโกนด่าทอกลับออกมาประโยคหนึ่ง

“ยอมรับกับผีนะสิ!”

นางเพิ่งจะกล่าวจบ หนึ่งในคนชุดดำก็เริ่มพุ่งเข้ามาโจมตี เซียวเห

ยี่ยนปกป้องหลิงอวี้จื้อจนถูกดาบของคนร้ายแทงทะลุบ่า ทันใดนั้น

เลือดสีแดงสดก็สาดกระเซ็นไปทั่วทุกทิศทาง หลิงอวี้จื้อเบิ่งตากว้าง

ด้วยความตกใจ นางร้องขึ้นเสียงดังว่า

“อาเหยี่ยน…”

กระบี่เล่มถัดไปตามมาติดๆ คราวนี้มันหมายแทงเข้าที่อกของ

เซียวเหยี่ยน หลิงอวี้จื้อต้องการที่จะหยุดยั้งแต่ก็ไม่ทันการณ์ วินาที

ที่กระบี่กำลังจะจ้วงแทงลงไปนั่นเอง หินก้อนหนึ่งก็พุ่งเข้ามา

กระแทกมือของคนชุดดำผู้นั้น

หินก้อนนั้นมีแรงส่งมหาศาล มันกระแทกเข้าที่ด้านในของ

ข้อมือชายชุดดำ ความเจ็บปวดเข้าเล่นงานจนเขาเผลอคลายมือ

กระบี่ที่ถืออยู่ตกลงบนพื้น กระบี่กระทบพื้นเสียงดังฟั