ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 805 ตอนพิเศษ เซียวอวี่ที่แปลกไป

อวิ๋นจูฉวยโอกาสตอนที่เซียวอวี่ยังหลับอยู่เตรียมลุกหนีไป แต่

นางเพิ่งจะพลิกตัว เซียวอวี่ก็คว้ามือนางไว้เสียก่อน “พิงไหล่ข้าทั้ง

คืนแล้วคิดจะหนีหรือ”

“ข้า…ข้าหลับไปแล้ว ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น”

เซียวอวี่เพียงรู้สึกว่าน่าขันยิ่งแต่กลับแสร้งทำหน้าบูดบึ้ง “ผู้ใดจะ

รู้ว่าเจ้าแสร้งทำหรือไม่”

“เหตุใดข้าต้องแสร้งทำด้วย อย่างไรข้าก็เป็นถึงองค์หญิง มิใช่ไม่

มีผู้ใดต้องการเสียหน่อย เหตุใดต้องทำเรื่องเช่นนี้ด้วยเล่า” อวิ๋นจูเอ่ย

เสียงสูงขึ้น “ต่อไปข้าจะอยู่ให้ห่างเจ้าไว้ เจ้าจะได้ไม่เข้าใจข้าผิด

อีก”

เซียวอวี่ถึงกับหน้าเครียดขึ้นมา เขาไม่ได้หมายความเช่นนั้นและ

ไม่ต้องการให้ผลลัพธ์เป็นเช่นนี้ด้วย

ต่อจากนั้นคนทั้งสองก็ลงเขาไปด้วยกัน อาการของเซียวอวี่ดูไม่

ค่อยสู้ดีนัก เขาเริ่มตัวร้อน ใบหน้าขาวซีดดุจกระดาษ อวิ๋นจูรู้ว่า

บาดแผลของเขาคงมีปัญหาเสียแล้ว

อวิ๋นจูร้อนใจมาก ทั้งไม่อยากเผยความกังวลให้เขารู้ แต่นาง

ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านการซ่อนอารมณ์ ผู้ตามีแววแค่มองก็ดูออกแล้ว

เซียวอวี่ลอบดีใจอยู่ลึกๆ แต่ก็มิได้พูดอันใด

เมื่อฟ้ามืดพวกเขาก็เดินถึงตัวอำเภอของเมืองแห่งหนึ่งพอดี ในที่

ก็หาหมอมาตรวจดูอาการให้เซียวอวี่ได้เสียที

เซียวอวี่พักผ่อนในอำเภอเล็กๆ นี้อยู่สามวัน สามวันนี้อวิ๋นจูคอย

ดูแลเขาไม่ห่าง อย่างไรเซียวอวี่ก็ได้รับบาดเจ็บเพราะนาง ทั้งไม่มี

สตรีอื่นใดแล้ว อวิ๋นจูจึงคอยดูแลเซียวอวี่ไปตามความรู้สึกตน ครั้ง

นี้เซียวอวี่เองก็ยินยอมไปโดยปริยายเช่นกัน

สามวันให้หลังพวกเขาก็ออกเดินทางต่อ หุบเขามังกรไฟใกล้เข้า

มาทุกทีแล้ว ยิ่งใกล้คนยิ่งน้อยลงทุกที เมื่อถึงสิบลี้สุดท้ายก็ไม่เห็น

คนแม้เพียงสักคน

หุบเขามังกรไฟอยู่ตรงหน้านี้แล้ว พวกเขายืนอยู่บนเนินหุบเขา

มังกรไฟ อวิ๋นจูชี้ข้างหน้าแล้วเอ่ยว่า “นี่คือหุบเขามังกรไฟ บาดแผล

เจ้ายังไม่หายดี ข้าขึ้นไปคนเดียวก็พอ เจ้ารอข้าที่นี่ ถ้าข้าหาไข่มุก

มังกรไฟเจอแล้วก็จะรีบลงมา บนหุบเขาร้อนยิ่ง ข้ามีศิลาแสงดาวอยู่

ร่างกายทนร้อนได้ แต่ไม่แน่ว่าพวกเจ้าจะทนได้”

อวิ๋นจูพูดจบก็เตรียมตัวเดินขึ้นเขาไป แต่เซียวอวี่จับมือนางไว้

ก่อน “ข้าจะไปกับเจ้า”

“เจ้าอยากตายหรืออย่างไร”

“ข้าก็อยากจะรู้ถึงความร้ายกาจของหุบเขามังกรไฟนัก มาถึงเนิน

เขาแล้วแท้ๆ ไหนเลยจะไม่ขึ้นไปดูให้เห็นกับตา” พูดจบก็เดินนำไป

ก่อนทันที อวิ๋นจูรีบเดินตามไปขวางเขาไว้ “เจ้าไปไม่ได้ ที่นี่

อันตรายเกินไป”

“ข้าไม่กลัวร้อน ไม่แน่ว่าความร้อนอาจทำให้ข้าพูดสิ่งที่ควรพูด

ออกมาก็เป็นได้”

“หากจะพูดกับข้า ก็อย่าพูดเลย ข้าฟังมาพอแล้ว” อวิ๋นจูแสดง

ท่าทีจริงจังออกมา “เซียวอวี่ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ ข้างบนนั้น

อันตรายมากจริงๆ”

“ข้าเคยล้อเล่นกับเจ้าเสียที่ไหน”

เซียวอวี่พูดจบก็เดินหน้าต่อไป หุบเขามังกรไฟนี้เป็นดั่งที่คนเล่า

ขานจริงๆ บนภูเขาไม่มีหญ้าสักต้น ทุกที่มีแต่หินสีดำไหม้เกรียม

คล้ายถูกเผามาแล้วกระนั้น

เมื่อครู่ที่เดินผ่านเข้ามาก็รู้สึกถึงลมร้อนผ่าวที่พัดผ่านมา ยิ่งเดิน

ขึ้นไปเรื่อยๆ ความรู้สึกนี้กลับยิ่งชัดเจนขึ้น ไม่นานเหงื่อก็ซึมเต็ม

หน้าเซียวอวี่ อาการบาดเจ็บเขายังไม่หายดี เมื่อเหงื่อไหลถูก

บาดแผลยิ่งทำให้รู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง

ผู้ที่ติดตามมาต่างมีเหงื่อไหลซึมเต็มหน้าเช่นกัน แต่ละคนคล้าย

ผุดขึ้นมาจากน ้ากระนั้น เหงื่อเม็ดใหญ่ต่างไหลรินออกมาไม่ขาด

สาย

อวิ๋นจูขวางเซียวอวี่ไว้อีกครั้ง “เจ้าไม่ต้องเดินไปต่อแล้ว ยิ่งลึก

เข้าไปยิ่งร้อน ร่างกายพวกเจ้าคงทนไม่ไหว มากที่สุดพวกเจ้าก็ได้

แต่ค้นหาดูแถวบริเวณนี้ ส่วนด้านในนั้นข้าจะไปหาเอง”