หนูน้อยผู้นี้คือสมบัติล้ำค่าของตระกูลซู - บทที่ 173 ซู่เป่าแผลงฤทธิ์

บทที่ 173 ซู่เป่าแผลงฤทธิ์

“อ๊ะ…” ผู้คนบนฝั่งส่งเสียงร้องตกใจระงม

ยามดวงตะวันลับขอบฟ้า ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านสวนสาธารณะจนทุกคนรู้สึกขนลุกซู่โดยพร้อมเพรียงกัน

“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“ฉันตาฝาดไปใช่ไหม เห็นเหมือนกันหรือเปล่า?”

“พระเจ้า… ไม่ต้องสนแล้ว รีบช่วยคนก่อนเร็ว!”

แต่ในความเป็นจริง กลับไม่มีใครกล้าขยับตัวลงน้ำเลยแม้แต่คนเดียว ภาพที่เห็นเมื่อครู่สยองขวัญเกินกว่าจะรับไหว หากร่างผมสีเหลืองนั่นคือศพจริง ๆ…

แล้วศพที่ไหนจะลุกขึ้นมาลากคนลงน้ำได้?

หรือหากนั่นไม่ใช่ศพ แต่เป็นคนที่มีชีวิตอยู่ ก็หมายความว่ามีการวางแผนฆาตกรรมกลางฝูงชน ใครจะกล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงในเงามืดใต้น้ำนั่น

บางคนหันไปมองมู่กุยฝานด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความโกรธแค้นเมื่อครู่มลายหาย กลายเป็นความโล่งอกที่เขาขวางไม่ให้พวกตนลงไปตาย…ในขณะเดียวกัน ทางเรือกู้ภัยที่เพิ่งขับมาถึงจุดเกิดเหตุ

“เจอแล้ว เจอตัวแล้ว!” เกาเฟยเจ้าหน้าที่กู้ภัยหนุ่มตะโกนก้องจากบนเรือ เขาเห็นร่างที่ดิ้นรนอยู่กลางผิวน้ำไกล ๆ จึงเร่งเครื่องเข้าไปเตรียมช่วยเหลือ

“เกาเฟย ระวังตัวด้วย” หัวหน้าทีมกู้ภัยตะโกนสั่งการ

เกาเฟยใจเต้นระรัวด้วยความหวัง ในที่สุดเขาก็พบร่างของเด็กสาวที่ตามหามาทั้งวันทั้งคืน ลักษณะเสื้อผ้าตรงตามที่ครอบครัวแจ้งไว้ไม่มีผิดเพี้ยน…

แต่ในวินาทีต่อมา เขากลับต้องตาค้าง เมื่อเห็นร่างลอยนิ่งเป็นศพนั้นจู่ ๆ ก็พุ่งพรวดขึ้นมาฉุดร่างหญิงวัยกลางคนลงสู่ใต้น้ำ!

“เฮ้ย! เชี่ยอะไรวะเนี่ย” เกาเฟยตกใจจนมือสั่นเทา

เขาคลุกคลีกับศพมานับไม่ถ้วน ไม่มีทางดูผิด ร่างนั้นคือศพแน่นอน…

แล้วศพจะยกมือขึ้นมาลากคนลงน้ำได้อย่างไร?

ความสยดสยองแล่นปราดขึ้นถึงหนังศีรษะ เส้นผมทุกเส้นลุกชันราวกับถูกพลังลึกลับบางอย่างจู่โจม

“หัวหน้า หัวหน้าครับ!” เขาตะโกนเรียกเสียงหลง

“ตะโกนหาอะไร ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้ รีบกู้ร่างขึ้นมาเร็ว” หัวหน้าทีมกู้ภัยคว้าเชือกกู้ภัยวิ่งเข้ามา “เอ๊ะ… หายไปไหนแล้ว? เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้เลย”

ทีมเรือยางรีบร่วมแรงร่วมใจกันหย่อนตาข่าย และอุปกรณ์ลากสาหร่ายขึ้นมาเพื่อควานหาตัวผู้รอดชีวิต ไม่นานนัก ทั้งศพเด็กสาวและหญิงวัยกลางคนก็ถูกลากขึ้นมาสู่เหนือน้ำ ท่ามกลางสายตาฝูงชนที่มองเห็นศพหญิงสาวกระตุกเกร็งเล็กน้อยจนน่าขนลุก

“หะ… หัวหน้า!” เกาเฟยเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมา

“เห็นแล้ว ฉันเห็นแล้ว! อย่าโวยวาย” หัวหน้าทีมตอบกลับด้วยเสียงเจือความหวาดหวั่นไม่แพ้กัน

เมื่อช่วยหญิงวัยกลางคนขึ้นเรือได้สำเร็จ เธออาเจียนออกมาเป็นน้ำขุ่นคลั่ก และค่อย ๆ ได้สติ ทันทีเมื่อรับรู้ความจริง ร่างของเธอก็สั่นสะท้านพลางกรีดร้องโวยวาย “จวินเอ๋อร์ ลูกแม่…”

“เร็วสิ! ช่วยลูกสาวฉันด้วย”

หัวหน้าทีมกู้ภัยจำต้องกดร่างเธอไว้เพื่อความปลอดภัย “ลูกสาวคุณขึ้นมาแล้ว… แต่โปรดทำใจเถอะครับ เธอเสียชีวิตแล้ว”

“อะไรนะ… หมายความว่ายังไง?” หญิงวัยกลางคนชะงักงัน “ฉันไม่เชื่อ พวกคุณต้องเก็บผิดคนแน่ ๆ ฉันเพิ่งเห็นจวินเอ๋อร์ ฉันจะลงไปหาเอง…ไม่ช่วยฉัน ฉันก็จะไปเอง!”

เธอไม่ยอมรับความจริงเด็ดขาด ในเมื่อเด็กคนอื่นรอดมาได้ ทำไมถึงต้องเป็นลูกสาวเธอที่ตาย เธอเริ่มคุ้มคลั่ง พยายามจะกระโดดลงแม่น้ำอีกครั้ง “พวกคุณโกหก ฉันจะลงไปหาเอง พวกคุณมันพึ่งไม่ได้!”

เจ้าหน้าที่ต่างพากันอิดหนาระอาใจ พวกเขาเจอญาติผู้ตายมาทุกรูปแบบ ทั้งคนบ้า คนสติหลุดจนทำร้ายเจ้าหน้าที่ หรือคนที่ด่าทอสาปแช่งเพียงเพราะรับความจริงไม่ได้

หญิงวัยกลางคนพุ่งไปเปิดผ้าคลุมออก และเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของลูกสาวจริง ๆ เธอก็แทบสิ้นเรี่ยวแรง แต่ความโศกเศร้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด เธอเริ่มทุบตีและเตะถีบข้าวของรอบตัว

“พวกแกทำงานกันยังไง ทำไมถึงเพิ่งเจอลูกฉันได้ เก็บศพมันยากนักหรือไง พวกแกมันไร้ประโยชน์ ตั้งวันตั้งคืน เป็นพวกแกที่ทำให้ลูกฉันตาย”

“พวกแกต้องตาย ไปตายให้หมด!”

เธอกรีดร้องด่าทอ เกาเฟยรู้สึกเจ็บปวดในใจ เขาอดหลับอดนอนช่วยค้นหามาทั้งวันทั้งคืน หวังเพียงความสุขจากการช่วยคนรอดชีวิตเพื่อชดเชยความหนักอึ้งยามพบศพ แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงการประณามหยามเหยียด

ความกระตือรือร้นในตอนแรกเริ่มมอดดับลง… สิ่งที่พวกเขาทุ่มเททำลงไป มันมีค่าจริง ๆ หรือ?

ริมฝั่งแม่น้ำมู่กุยฝานอุ้มซู่เป่ายืนดูเหตุการณ์อยู่ท่ามกลางฝูงชนที่หนาตาขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเสียงด่าทอของหญิงวัยกลางคนดังแว่วมาถึงหู ซู่เป่าตัวน้อยก็รู้สึกขุ่นเคืองจนทนไม่ไหว

“ห้ามด่าคนอื่นนะ” จู่ ๆ เธอก็ตะโกนก้องด้วยความโกรธ “คุณนั่นแหละที่ไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์ที่สุดก็คือคุณ เอาแต่ก่อเรื่องวุ่นวายไม่ฟังใคร แล้วยังมาโทษคนอื่นอีก คุณน่ะมันคนขี้ขลาด”

เด็กน้อยระเบิดอารมณ์ออกมาพร้อมประโยคที่เคยได้ยินจากทีวี แม้อายุเพียงสี่ขวบ แต่ความยุติธรรมในใจกลับมีมากกว่าผู้ใหญ่บางคนเสียอีก

เธอรู้สึกว่าป้าคนนี้ช่างน่ารำคาญ แม้การสูญเสียทำให้น่าสงสาร แต่การด่ากราดคนช่วยเหลือคือสิ่งที่ยอมรับไม่ได้

ผู้คนรอบข้างเริ่มพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่! ทีมกู้ภัยเขาเป็นอาสาสมัครนะ ไม่ได้เก็บเงินสักบาท แถมยังเสี่ยงชีวิตมาช่วยคุณอีก…”

“เขาช่วยคุณขึ้นมาได้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว ยังมาปากดีด่าเขาอีก!”

“ในสายตาฉัน คุณที่เป็นแม่นั่นแหละที่ต้องรับผิดชอบ เลี้ยงลูกยังไงให้เป็นแบบนี้ พอเกิดเรื่องก็โทษคนอื่น!”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ มู่กุยฝานยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาเย็นชาจ้องมองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความเฉยชาที่สั่งสมมานาน ชีวิตคนสำหรับเขาคือการแลกเปลี่ยน

แต่สำหรับซู่เป่า… ความโกรธของเธอนั้นบริสุทธิ์และชัดเจนกว่าใคร

ซู่เป่าขยับตัวลงจากอ้อมกอดของคนเป็นพ่อ เธอวิ่งตรงไปหาชายหนุ่มที่ยืนก้มหน้านิ่งงัน และกำลังเก็บข้าวของอย่างเงียบเชียบอยู่เพียงลำพัง

เกาเฟยกำลังม้วนเก็บเชือกกู้ภัยด้วยความรู้สึกหนักอึ้งถาโถมเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก หลังจากตรากตรำทำงานหนักติดต่อกันจนจบลง

ร่างกายที่เคยตึงเครียดกลับผ่อนคลายทิ้งตัวจนเขารู้สึกเหนื่อยล้า

เหนื่อยจนเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า หลังจากกลับไปครั้งนี้ เขาควรพอแค่นี้ดีไหม

ในวินาทีที่เขากำลังจะถอดใจ มือเล็ก ๆ คู่หนึ่งก็พลันเอื้อมมากุมมือหยาบกร้านของเขาไว้ เกาเฟยสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ เขาเห็นเด็กหญิงตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมองพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พี่ชายคะ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ พี่เหนื่อยมากเลยใช่ไหม!”

“พี่ชาย พี่เก่งที่สุดเลยค่ะ พี่เก่งเหมือนซูเปอร์ฮีโร่ในทีวีเลย!”

เมื่อได้เห็นสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความศรัทธา และดวงตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์ของเธอ ในชั่วพริบตานั้น ขอบตาของเกาเฟยก็ร้อนผ่าว และแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

“ขอบคุณนะ…” เขาพึมพำเสียงสั่น

เด็กน้อยเดินกลับไปหาคุณพ่อของเธอ มู่กุยฝานอุ้มลูกสาวขึ้นแนบอกพลางบอกว่า “ได้เวลาที่พวกเราต้องไปกันแล้วล่ะ”

ซู่เป่าโบกมือน้อย ๆ ลาเขาพลางบอกลา เกาเฟยรีบโบกมือตอบเธอกลับไปทันที ในใจของเขากลับมีเนื้อเพลงหนึ่งดังแว่วขึ้นมา

ใครบอกว่าคนที่ยืนอยู่ในแสงสว่างเท่านั้นที่เป็นฮีโร่?

เกาเฟยหลุดขำออกมาทั้งน้ำตา เขาขยี้ตาเบา ๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง “ขอบคุณนะ…”

ขอบคุณเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เขาไม่เคยรู้จักมักจี่คนนี้เลย

เขารู้สึกเหมือนได้รับพลังความกล้าหาญกลับคืนมาอีกครั้ง

ทว่าข้าง ๆ กันนั้น หญิงวัยกลางคนยังคงแผดเสียงร้องไห้ด่าทอไม่ลดละ

“พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาด่าฉัน พวกคุณเข้าใจความรู้สึกของฉันหรือไง? ลูกสาวพวกคุณตายไหมล่ะ? พวกคุณไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง!”

“ฉันพูดอะไรผิดหรือ? ถ้าพวกแกช่วยเหลือให้เร็วกว่านี้ ลูกสาวฉันก็คงไม่ต้องตาย…”

“ฮือ ๆ… ทั้งหมดเป็นเพราะพวกแกนั่นแหละ ลูกสาวของฉัน… จวินเอ๋อร์ของแม่…”

แรงลมพัดผ่านจนผ้าคลุมร่างไร้วิญญาณขยับเขยื้อน เผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือดที่ยังคงเบิกตากว้างค้างอยู่…

ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ลูกตาของศพเด็กสาวนั้นจู่ ๆ ก็กระตุกอย่างรุนแรงหนึ่งครั้ง ก่อนกลับมาแน่นิ่งสงบเงียบดังเดิม