หนูน้อยผู้นี้คือสมบัติล้ำค่าของตระกูลซู - บทที่ 175 ผู้ชายตัวโตทั้งกลุ่มถูกซู่เป่าจับทาเล็บ

บทที่ 175 ผู้ชายตัวโตทั้งกลุ่มถูกซู่เป่าจับทาเล็บ

ชางชิงเป่ยนั่งฟังเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดัง ติ๊ง ๆ ๆ ไม่หยุดหย่อน สำหรับเขาแล้ว นี่คือท่วงทำนองอันไพเราะที่สุดในโลก

วิดีโอของเขาพุ่งทะยานติดอันดับกระแสฮิต เพียงครึ่งชั่วโมงมียอดผู้ชมถล่มทลายเกินห้าสิบล้านครั้ง และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น!

เขาไม่รอช้า รีบตีเหล็กตอนร้อนปล่อยวิดีโอที่สองออกมาทันที

ขยี้ปมต่อเนื่อง: นาทีชีวิตกลางแม่น้ำ… ศพเด็กสาวคืนชีพ เป็นฝีมือมนุษย์หรือเรื่องลี้ลับกันแน่?!

โลกออนไลน์เดือดปุด ๆ ความเห็นหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย

“ตามมาดูภาคต่อ เจ้าของโพสต์เจ๋งมาก กดติดตามเลย!”

“เดี๋ยวนะ เด็กคนนั้นไม่ใช่ซู่เป่าเหรอ? ทำไมเธอถึงไปอยู่ในเหตุการณ์ได้?”

“ดูผู้ชายร่างสูงคนนั้นสิ เขาเดินไปซ่อนตัวใต้ต้นไทร หรือนี่เป็นการฆาตกรรมอำพราง? จัดฉากศพฟื้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ!”

ยิ่งการถกเถียงดุเดือด ยอดวิวก็ยิ่งพุ่งกระฉูด ชางชิงเป่ยตักตวงผลประโยชน์จากกระแสของมู่กุยฝาน และ ซู่เป่า จนมียอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นถึงห้าแสนคนภายในคืนเดียว เขากลายเป็นอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังเพียงข้ามคืน!

เขารีบปล่อยวิดีโอที่สามออกมาเพื่อปิดดีล

เจาะลึกเหตุการณ์: ซู่เป่า ยืนมองความตาย? ความไร้เดียงสาที่โลกออนไลน์เคยหลงรัก

แท้จริงแล้วเป็นเพียงภาพลวงตา?

วิดีโอนี้ถูกตัดต่ออย่างมีชั้นเชิง จงใจเลือกเฉพาะฉากที่ซู่เป่ายืนนิ่งเงียบมองดูเหตุการณ์ ความสงบเสงี่ยมไม่วุ่นวายของเด็กน้อยถูกบิดเบือนให้กลายเป็นความเมินเฉยไร้หัวใจ แม้มีแฟนคลับกลุ่มแม่ ๆ ออกมาปกป้อง แต่ก็เริ่มมีกระแสโจมตีว่าซู่เป่าน่ากลัวเกินเด็ก

“ฮ่า ๆ ๆ ซู่เป่าเอ๋ย… หนูนี่มันต้นเงินต้นทองของฉันจริง ๆ!” ชางชิงเป่ยหัวเราะร่าด้วยความย่ามใจ

ในขณะเดียวกัน คฤหาสน์ตระกูลซูยังคงสงบสุข ไม่มีใครสนใจโลกกระแสในโลกออนไลน์มากนัก เพราะสำหรับพวกเขา เรื่องนี้คือเรื่องของคนอื่น และไม่มีใครคาดคิดว่าซู่เป่านั้นถูกลากเข้าไปเกี่ยวพัน

สายตาทุกคู่ในบ้านกำลังจับจ้องไปที่… มู่กุยฝาน

บรรดาลุง ๆ ตระกูลซูกอดอกมองดูร่างใหญ่ในชุดผู้หญิงที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบนอย่างสง่างาม…

เอ่อ จะเรียกว่าสูงศักดิ์ก็กระดากปาก แต่แน่ ๆ คือความสูงนั้นโดดเด่น และบรรยากาศก็น่าขนลุกมาก

ซูอีเฉินเดินเข้ามาจากข้างนอกพลางเอ่ย “จองเรือเรียบร้อยแล้ว…” แต่พอเห็นสภาพมู่กุยฝานอยู่ในชุดสตรี มุมปากของเขาก็ถึงกับกระตุกแรง

นี่ใช่เทพสงครามมู่ที่เขารู้จักจริง ๆ หรือ?

มู่กุยฝานหนังตากระตุกยิก ๆ หันไปบอกลูกสาว “ซู่เป่าลูกรัก พ่อว่าหาคนอื่นมาเล่นด้วยดีไหม?”

ซู่เป่าซึ่งกำลังสนุกสุดขีดถือขวดยาทาเล็บพยักหน้าเร่ง “คุณพ่อคะ นั่งลงเร็ว!”

มู่กุยฝานจำใจนั่งลงบนโซฟาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ซู่เป่าบรรจงทาเล็บให้เขาทีละนิ้วจนครบทั้งสิบกลายเป็นสีสันฉูดฉาด ไม่พอยังถอดรองเท้าเขาออกเพื่อทาเล็บเท้าให้เข้าชุดกันอีกด้วย

คุณปู่มู่ทำหน้าเคร่งขรึม พึมพำฮึดฮัด “เหลวไหลสิ้นดี…” แต่พอเห็นความตั้งใจของหลานสาวเขาก็พูดไม่ออก

“ใช่ ๆ แต่ซู่เป่าอยากทาก็ปล่อยให้แกทาสิ! อ้อ… ซู่เป่า สีชมพูบาร์บี้นั่นเหมาะกับพ่อหนูที่สุดเลยนะ!” ซูอิงเอ๋อร์หัวเราะร่า ราวกับรู้สึกชอบใจ ซู่เป่าชะงักแล้วหันขวับมามองต้นเสียงทันที

ซูอิงเอ๋อร์รู้สึกได้ถึงลางร้าย และเป็นไปตามคาด เจ้าตัวเล็กเอ่ยเสียงใส “คุณลุงห้า นั่งลงสิคะ~”

จากที่เคยยุให้ไฟลุก ตอนนี้เริ่มอยากจะดับไฟตัวเอง

“ลุงว่าลุงไม่เหมาะ…” เขาพยายามปฏิเสธ “ดูสิ ตัวโตบึกบึนขนาดนี้…”

“ลุงห้าก็ต้องวาดด้วยนะคะ!” ซู่เป่าทำตาละห้อยดูน่าสงสาร

“โอเค ๆ ยอมแล้ว…” ซูอิงเอ๋อร์คอตกจำยอม

ท่านผู้เฒ่าซูสะบัดหนังสือพิมพ์ในมือจนเสียงดัง พลางพึมพำลอดไรฟันว่าพวกนี้ช่างไม่มีหลักการเอาเสียเลย แค่หลานอ้อนนิดอ้อนหน่อยก็ยอมสยบกันหมด

ทว่าภัยเงียบกลับคืบคลานมาถึงตัวเร็วกว่าที่คิด เมื่อซู่เป่าตวัดฝีแปรงวาดลวดลายบนมือลูกชายคนที่ห้าจนพอใจแล้ว เธอก็หมุนตัวหันมาจ้องมองเขาตาแป๋วด้วยแววตาเป็นประกาย

“คุณตาคะ อยากได้สีอะไรดีเอ่ย?”

“ตาไม่…” ท่านผู้เฒ่าซูขมวดคิ้วมุ่น พยายามรักษามาดเข้ม วางท่าทีสุขุมนุ่มลึกอย่างที่สุดเพื่อเป็นปราการด่านสุดท้ายของบ้าน

“คุณตาขาาา… นะคะคุณตา~” เจ้าตัวเล็กลากเสียงยาวพลางกะพริบตาปริบ ๆ เขย่าแขนเสื้อเขาเบา ๆ ราวกับจะละลายน้ำแข็งในใจของชายชราให้กลายเป็นน้ำ

“……”

ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนท่านผู้เฒ่าซูจะค่อย ๆ ลดหนังสือพิมพ์ลง เผยให้เห็นใบหน้าที่พยายามจะบึ้งตึงแต่กลับซ่อนความใจอ่อนไว้ไม่มิด

เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะพึมพำเสียงค่อย “…สีฟ้า”

ในที่สุดกำแพงเมืองจีนที่ว่าแข็งแกร่งก็พังทลายลง ท่านผู้เฒ่าซูยอมพ่ายแพ้ราบคาบ พลางส่งมือเหี่ยวหย่นแต่ดูภูมิฐานให้หลานสาวตัวน้อยอย่างจำนน

ซู่เป่าเล่นสนุกจนติดใจ ทาเล็บให้คุณตาอย่างประณีต มู่กุยฝานเห็นดังนั้นก็คิดในใจว่า ‘ในเมื่อทุกข์กันหมดแล้ว จะหนีไปคนเดียวได้ยังไง’

“ซู่เป่า พ่อว่าคุณลุงใหญ่เหมาะกับสีชมพูบาร์บี้ ส่วนคุณลุงรอง… อืม สีดำก็น่าจะเท่ดีนะ”

“อื้อ ๆ ! คุณลุงใหญ่ คุณลุงรอง อย่าเพิ่งไปไหนนะ มาเข้าคิวเร็วค่ะ!” ซู่เป่าตาเป็นประกายวิบวับ

คุณนายซู กลั้นหัวเราะจนปวดท้อง มองดูกลุ่มชายฉกรรจ์ตัวโตถูกเด็กหญิงตัวน้อยสยบเสียอยู่หมัด

ช่างเป็นเรื่องจริงที่ว่าทุกสิ่งในโลกย่อมมีสิ่งที่ปราบมันได้!

เมื่อแสงไฟยามค่ำคืนเริ่มสว่างไสว ท่าเรือในสวนสาธารณะ กลุ่มคนที่มีพฤติกรรมประหลาดก็เริ่มปรากฏตัวขึ้น…

ชายหนุ่มร่างกำยำสามคนเดินก้มหน้าก้มตา สอดมือเข้ากระเป๋าเสื้อพลางดึงฮู้ดของเสื้อแจ็คเก็ตลงมาปิดบังใบหน้า พวกเขาไม่เอ่ยปากพูดจาสักคำขณะก้าวขึ้นเรือด้วยท่าทีระแวดระวังผิดปกติ

ตามหลังพวกเขามาด้วยเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งเดินกระโดดโลดเต้นด้วยท่าทีร่าเริง

ถัดจากเด็กชาย คือร่างของหญิงสาวในชุดสีแดงสด แต่งหน้าจัดจ้านเกินงาม ไม่ว่ามองจากมุมไหนก็ดูแปลกประหลาดจนน่าสงสัย…

และปิดท้ายขบวนด้วยหญิงสาวท่าทางเหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัย ยิ้มจนตาหยีเป็นขีด มือก็กดชัตเตอร์ถ่ายรูปอย่างเอาเป็นเอาตาย

สามชายหนุ่มพยายามทำตัวลีบเล็กนั้นคือ มู่กุยฝาน ซูอีเฉิน และ ซูอิงเอ๋อร์ ส่วนหญิงสาวที่แต่งหน้าจัดจ้านจนจำเค้าเดิมไม่ได้ก็คือ หวั่นเถา ซึ่งถูกลากตัวมาปฏิบัติภารกิจด่วนจนใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยในชีวิต

ส่วนเด็กชายตัวน้อยก็คือ ซู่เป่า ที่ถูกซูจิ่นอวี้จับแต่งตัวให้ด้วยความพิถีพิถัน แถมยังสวมวิกผมสั้นทับไว้ แต่เพราะฟ้ามืดสลัวจึงพอกลบเกลื่อนไปได้

ซูจิ่นอวี้แทบกลั้นหัวเราะจนเป็นบ้า แม้สุดท้ายมู่กุยฝานจะดื้อแพ่งไม่ยอมแต่งหญิงตามใจลูกสาว แต่ไม่ว่าจะเป็นเขา ซูอีเฉิน หรือซูอิงเอ๋อร์ ทุกคนล้วนถูกทาเล็บจนครบทุกนิ้ว

ร้ายกว่านั้นคือซู่เป่ายืนกรานให้พวกเขาใส่รองเท้าแตะเพื่อโชว์เล็บเท้าสวย ๆ ออกสู่โลกภายนอกด้วย!

เมื่อครู่นี้ตอนเดินขึ้นเรือ เล็บเท้าของแต่ละคนแทบจะงัดกับสายคาดรองเท้าแตะจนจะแตกออกจากกันอยู่แล้ว

ซูจิ่นอวี้คล้องแขนกับหวั่นเถาที่มุมปากกระตุกไม่หยุด ก่อนแกล้งพูดยิ้ม ๆ ว่า “ไงคะพี่สาว ออกมาเที่ยวเหรอ?”

น่าเสียดายที่หวั่นเถามองไม่เห็นเธอ ไม่อย่างนั้นคงโกรธจนกระอักเลือดตายแน่ ๆ

เรือสำราญลำนี้เป็นเรือยอชต์ขนาดเล็ก ทันทีที่เข้าไปในห้องรับรองส่วนตัว มู่กุยฝานและคนอื่น ๆ ก็รีบสะบัดมือออกจากกระเป๋าและเลิกเกร็งนิ้วเท้าให้เมื่อย

ชายหนุ่มทั้งกลุ่มทิ้งตัวลงบนที่นั่งอย่างหมดสภาพ ใครเลยจะจินตนาการออกว่ากว่าจะฝ่าฝูงชนมาถึงจุดนี้ได้ พวกเขาต้องแบกรับความอัดอั้นและใช้ความอดทนอดกลั้นกันไปมากขนาดไหน!

หวั่นเถาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วจึงถามขึ้น “หัวหน้าครับ สรุปแล้วภารกิจครั้งนี้คืออะไรกันแน่ครับ?”

เขาได้รับเพียงข้อความแจ้งเหตุฉุกเฉินให้มาปฏิบัติภารกิจด่วน ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้านตระกูลซู กลับคาดไม่ถึงว่าจะโดนซูอิงเอ๋อร์กับซู่เป่าผนึกกำลังกันกดตัวไว้ ก่อนจับแปลงโฉมให้อยู่ในชุดผู้หญิงแบบไม่ทันได้ตั้งตัว…

“มานี่ ใส่สร้อยคอนี้ซะ” มู่กุยฝานไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่ยื่นของบางอย่างให้

มันคือสร้อยคอป้องกันสิ่งชั่วร้ายที่ซู่เป่าเป็นคนทำขึ้นมาเองกับมือ

หวั่นเถาในชุดกระโปรงสีแดงมองสร้อยคอด้วยความมึนงง

ต่อมาเขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นนิ้วมือทั้งสิบของหัวหน้าตระกูลมู่ที่เคยจับแต่อาวุธ บัดนี้กลับมีสีสันสดใสสะดุดตา แม้กระทั่งเล็บเท้าทั้งสิบก็ยังถูกระบายสีไว้อย่างหลากหลาย

ซูอีเฉินและซูอิงเอ๋อร์ก็ไม่น้อยหน้า เล็บทั้งสิบนิ้วของซูอีเฉินถูกทาด้วยสีชมพูบาร์บี้ ดูหวานละมุนขัดกับมาดนักธุรกิจผู้เคร่งขรึม ส่วนเล็บของซูอิงเอ๋อร์นั้นเป็นสีดำขลับ…

ลุงห้ายกมือขึ้นมาระดับสายตา พลิกซ้ายพลิกขวาดูเล็บสีดำขลับของตัวเองด้วยความพึงพอใจ “ฮิ ๆ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเท่ดีเหมือนกันนะเนี่ย ดูขรึม ๆ มีพลังลึกลับบอกไม่ถูกเลยว่าไหม?”

ในวินาทีนั้น โลกทั้งใบของหวั่นเถาดูเหมือนพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา เขามองภาพตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่าสมองประมวลผลจนควันแทบออกหู

หัวหน้าตระกูลมู่ผู้เกรียงไกรที่เขาเคารพรัก ประมุขตระกูลซูผู้แสนเย็นชา และลุงคนที่ห้าผู้บ้าพลัง…

บัดนี้พวกเขาทั้งสามคนกลับมานั่งอวดเล็บสีลูกกวาดกันอย่างหน้าตาเฉย!