หนูน้อยผู้นี้คือสมบัติล้ำค่าของตระกูลซู - บทที่ 221 กล้ารังแกลูกสาวฉันเพราะคิดว่าไม่มีที่พึ่ง?

บทที่ 221 กล้ารังแกลูกสาวฉันเพราะคิดว่าไม่มีที่พึ่ง?

เหตุการณ์ที่ดูวุ่นวาย คลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว หลายคนพากันปลอบใจพี่จวน พนักงานดูแลผู้แสนดีที่ดูอิดโรยจากการทำงานหนัก

เธอลุกขึ้นมาเกาหัวด้วยความเขินอาย สิ่งแรกที่ทำคือรีบพุ่งตัวไปดูแลคุณตาเพื่อแสดงความเอาใจใส่

ในตอนนั้นเอง คุณหาวชายวัยกลางคนก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ “คุณพ่อ! ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?” โดยมีผู้อำนวยการอวี๋เดินตามหลังมาติด ๆ

พี่จวนรีบปั้นหน้าซื่อเอ่ยเสียงอ่อน “คุณชายหาววางใจเถอะค่ะ คุณตาไม่เป็นอะไร ฉันคงเพลียจากการเฝ้าไข้ทั้งคืนจนเผลอวูบล้มลงไปเอง…”

พยาบาลคนหนึ่งช่วยเสริม “ใช่ค่ะ พี่จวนเฝ้ามาทั้งคืน พวกเราอยู่เวรดึกยังเห็นเธอเดินวุ่นดูแลคุณตาไม่หยุดเลย” อีกคนหัวเราะน้อย ๆ “พี่จวนคงยืนหลับจนฝันเป็นตุเป็นตะ ถึงได้พูดเรื่องเหลวไหลว่าถูกเด็กผลักกระเด็นแบบนั้น”

พี่จวนยิ้มรับท่าทีดูถ่อมตัวพลางก้มหน้าก้มตาเช็ดน้ำลายให้คุณตาอย่างละเอียดอ่อน ซู่เป่าที่ยืนมองอยู่กำลังจะอ้าปากเปิดโปงความจริง แต่ผู้อำนวยการอวี๋กลับชิงขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

“ก็ไม่แน่นะครับ ผมได้ยินมาว่าเด็กตระกูลซูคนนี้แรงเยอะแถมซนมาก ถ้าอาศัยจังหวะที่พนักงานดูแลกำลังงัวเงียแล้วแอบผลักล่ะ?” ผู้อำนวยการอวี๋ตาหรี่ลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับโชคดีหล่นทับตรงหน้า เขาต้องการเอาใจตระกูลหาว และอยากสร้างความประทับใจแรกที่ไม่ดีต่อตระกูลซูให้คุณหาวเห็น

ซู่เป่าหน้าตึงขึ้นมาทันที ก่อนจะทันได้ตอบโต้ เสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้น

“ผู้อำนวยการพูดจาเหลวไหลเกินไปหน่อยมั้ง กล้ารังแกลูกสาวฉันเพราะคิดว่าเธอไม่มีที่พึ่งงั้นเหรอ?”

มู่กุยฝานถือกล่องอาหารเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง “ทางเดินนี้มีกล้องวงจรปิด อยากจะไปตรวจสอบให้เห็นกับตาสักหน่อยไหมล่ะ?”

คำว่ากล้องวงจรปิดทำให้แววตาของพี่จวนวูบไหวด้วยความหวาดกลัว ผู้อำนวยการอวี๋เองก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนรีบแก้ตัว “ผมก็แค่คาดเดา… พนักงานดูแลคนนี้เธอดูน่าเชื่อถือ ไม่เหมือนคนโกหก”

“หมายความว่าลูกสาวฉันต่างหากที่เป็นคนโกหก?” มู่กุยฝานหัวเราะเยาะ เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังพี่จวนจนเธอเสียวสันหลัง

“โอ้ ไม่เป็นไรค่ะ ๆ ก็แค่ล้มหกล้มหงายเท่านั้นเอง อย่ามาทะเลาะกันเพราะฉันเลยนะคะทุกคน!” พี่จวนรีบแสดงตัวเป็นนางเอกผู้เสียสละ “คุณหาวคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ต่อไปฉันจะระวังให้มากกว่านี้ จะไม่ยืนหลับอีกแล้ว”

ผู้อำนวยการอวี๋รีบหันไปหาคุณหาว “เห็นไหมครับ…” เขาพยายามจะสื่อว่าตระกูลซูรังแกคนลามมาถึงพนักงานของคุณหาว หวังให้คุณหาวโกรธเคืองตระกูลซู

แต่ภาพที่เห็นกลับตรงกันข้าม คุณหาวมีท่าทีละล้าละลังพลางอึกอักว่า “เอ่อ… คุณ… คุณมู่”

ผู้อำนวยการอวี๋ใจหายวาบ… ‘คุณหาวรู้จักมู่กุยฝานด้วยเหรอ??’

ทางด้านคุณหาวนั้นในใจแทบอยากกราบกรานฟ้าดิน เขาเคยเห็นหน้ามู่กุยฝานแวบหนึ่งจากระยะไกล รูปลักษณ์โดดเด่นและทรงพลังขนาดนี้ใครจะลืมลง!

เขารีบหันไปเอ็ดผู้อำนวยการอวี๋ทันที “ผู้อำนวยการอวี๋ อย่าพูดอะไรที่ไม่มีหลักฐานสิ! ถ้าไม่มีอะไรแล้วคุณก็กลับไปก่อนเถอะ!” จากนั้นเขาก็รีบหันไปโค้งคำนับมู่กุยฝาน “คุณมู่ ผมต้องขอโทษจริง ๆ ครับที่เกิดเรื่องเข้าใจผิดแบบนี้”

ชายชรายืนอึ้งเป็นสากกะเบือ สายตาที่คุณหาวมองมานั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แผนประจบสอพลอของเขากลับกลายเป็นการเตะถังดับเพลิงเข้าโครมใหญ่!

มู่กุยฝานปรายตามองพนักงานดูแลแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเรียบ ๆ “ไม่เป็นไร แต่คุณหาวควรคัดเลือกคนดูแลให้ดีกว่านี้หน่อยนะ”

คุณหาวรีบรับคำ “ครับ ๆ ขอบคุณที่เตือนครับคุณมู่”

ในใจเขาอยากร้องไห้ มู่กุยฝานคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันและรักลูกสาวปานแก้วตาดวงใจ ใครบังอาจใส่ร้ายลูกเขา มีหวังโดนขุดรากถอนโคนไปถึงสิบแปดชั่วโคตรแน่!

ขณะที่ทุกคนคิดว่าเรื่องจะจบลง ซู่เป่ากลับโพล่งขึ้นมา “แต่คุณป้าคนนี้ทำไม่ดีกับคุณตาจริง ๆ นะคะ คุณลุงควรเปลี่ยนคนดูแลใหม่เถอะค่ะ”

“โธ่ หนูน้อย อย่าพูดจาส่งเดชแบบนั้นสิคะ…” หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว

ซู่เป่าจ้องมองด้วยสายตาใสซื่อ “หนูไม่ได้พูดส่งเดชนะ! เมื่อกี้คุณตามีน้ำลายไหลยืดออกมา ท่านอยากให้ช่วยเช็ดแต่คุณป้ากลับเมินเฉย พอหนูเข้าไปช่วย คุณป้าก็ดุด่าหนูว่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน”

“ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นเลยนะคะ!” พนักงานดูแลหน้าถอดสี

ทุกคนมองซู่เป่าอย่างประหลาดใจ เพราะพี่จวนคนนี้มีชื่อเสียงเรื่องความกตัญญูและดูแลคนป่วยได้ดีเยี่ยมจนได้รับป้ายสรรเสริญมาแล้วมากมาย ซู่เป่าไม่สะทกสะท้าน เด็กน้อยคว้ามือมู่กุยฝานแล้วเอ่ยเสียงอ้อน “คุณพ่อคะ พวกเขาไม่เชื่อหนูเลย…”

แววตาของมู่กุยฝานฉายแววดุร้ายขึ้นมาทันที “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพ่อจะทำให้พวกเขาเชื่อเอง”

เขาต่อโทรศัพท์หาหวั่นเถาทันที “หวั่นเถา มาหาฉันหน่อย มาช่วยตรวจกล้องวงจรปิดที” หวั่นเถาที่ปลายสายถึงกับงง

‘ระดับท่านประมุขแค่ดีดนิ้วกล้องก็พังแล้วมั้ง ทำไมต้องให้เขาไปช่วย?’

‘แต่เขาก็เข้าใจในพริบตาว่างานนี้ต้องมีตบตาอะไรบางอย่างแน่ ๆ!’

มู่กุยฝานวางสายพลางยิ้มเย็น “ผมเป็นคนประเภททนเห็นลูกสาวถูกรังแกไม่ได้ เชิญทุกคนมานั่งฟังผลตรวจสอบด้วยกันหน่อยนะครับ!”

คุณหาวถึงกับขาสั่น ใครจะไปนั่งไหว! นั่งต่อหน้ามู่กุยฝานก็เหมือนนั่งบนเข็มทิศพัง ๆ นั่นแหละ เขาหันไปเข่นเขี้ยวใส่ผู้อำนวยการอวี๋ที่เป็นต้นเหตุ

ผู้อำนวยการเองก็แค้นซู่เป่าจนแทบจะกระอักเลือด เพราะเรื่องยุ่ง ๆ นี้อาจทำให้เขาเสียลูกค้าใหญ่อย่างตระกูลหาวไป

ในจังหวะนั้นเอง ซู่เป่าก็เอ่ยขึ้นมาว่า “จริง ๆ ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกค่ะ เราให้คุณตาเป็นคนพูดเองก็ได้นี่นา!”

คุณหาวชะงักไป ส่วนคุณตาบนรถเข็นก็ถึงกับตกใจอึ้งจนน้ำลายหยุดไหลไปชั่วขณะ!

พยาบาลคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเก้อเขิน “เอ่อ… เธออาจจะยังไม่รู้นะจ๊ะ คุณท่านร่างกายไม่แข็งแรง ตอนนี้ท่านพูดไม่ได้หรอก…”

ไม่ใช่แค่พูดไม่ได้ แต่มือของคุณตายังเป็นอัมพาตจนหดเกร็งเข้าหากัน แม้แต่จะจับปากกาเขียนหนังสือก็ยังเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

ซู่เป่าตอบกลับอย่างมั่นใจ “หนูทราบค่ะ แต่หนูสามารถรักษาคุณตาให้หายได้นะ ต้องใช้เวลาแค่… อืม หนึ่ง สอง สาม สี่… แค่หนึ่งร้อยนาทีเท่านั้นเอง!”

ผู้อำนวยการอวี๋ หลุดขำออกมาทันที!

ความรู้สึกของเขาตอนนี้เหมือนคนหลงทางในป่าเขาแล้วจู่ ๆ ก็เจอทางออกที่สว่างไสว เดิมทีเขากำลังคิดหาคำอธิบายอาการป่วยอย่างเป็นเหตุเป็นผล เพื่อโน้มน้าวให้คุณหาวพาคุณพ่อไปสถานพักฟื้นของตนอยู่พอดี แล้วเจ้าเด็กตัวดีนี่ก็ดันรนหาที่ ส่งโอกาสทองมาให้เขาถึงมือ!

คราวนี้แหละ เขาต้องคว้าโอกาสนี้ไว้เพื่อกู้หน้าคืนมาให้ได้ ในเรื่องการแพทย์ฟื้นฟูเขาไม่มีทางพลาดแน่นอน!

ผู้อำนวยการอวี๋เอามือไพล่หลังพลางส่ายหน้าช้า ๆ “เด็กหนอเด็ก… ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งร้อยนาทีหรอก ต่อให้ให้เวลาหนึ่งหรือสองวัน หรือแม้แต่หนึ่งหรือสองปี เธอก็ทำไม่ได้หรอก!”

เขาหันไปทางคุณหาวแล้วเริ่มร่ายยาวด้วยมาดผู้เชี่ยวชาญ “คุณพ่อของคุณหาวเป็นอัมพาตครึ่งซีกจากโรคหลอดเลือดสมอง พวกเราในวงการแพทย์ต่างรู้ดีว่าอาการนี้รักษาให้หายขาดได้ยากยิ่ง”

“และมักเป็นความทุกข์ไปตลอดชีวิต… แต่สถานพักฟื้นอวี๋เซินของเรามีความเชี่ยวชาญด้านอัมพาตครึ่งซีกโดยเฉพาะ และมีประสบการณ์สั่งสมมาอย่างยาวนาน”

“คุณท่านเพิ่งออกจากโรงพยาบาลหลังเสร็จสิ้นการรักษาเบื้องต้น หากเราตีเหล็กตอนร้อน ในขณะที่ความทรงจำของกล้ามเนื้อยังไม่สูญหายไปจนหมด และใช้วิธีการฝึกฟื้นฟู”

“ผมขอเอาตำแหน่งของผมเป็นประกันเลยว่า ไม่เกินสองปีคุณท่านจะสามารถกลับมาพูดได้อีกครั้ง อย่างน้อยที่สุด…ท่านก็จะไม่นอนน้ำลายไหลอีกแล้ว!”

เขาพูดจาฉะฉานคล่องแคล่ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ราวกับว่ามั่นใจสุดขีด!