หนูน้อยผู้นี้คือสมบัติล้ำค่าของตระกูลซู - บทที่ 223 เปิดโปงความชั่วร้าย

บทที่ 223 เปิดโปงความชั่วร้าย

คุณตาตระกูลหาวดูเหมือนตื่นเต้นมากจนหายใจเริ่มถี่รัว ซู่เป่ารีบเข้าไปตบหลังท่านเบา ๆ “คุณตาไม่ต้องรีบนะคะ ค่อย ๆ พูดค่ะ!”

เมื่อจังหวะหายใจกลับมาเป็นปกติ คุณตาก็ชี้ไปยังพนักงานดูแลสาวด้วยนิ้วที่ยังสั่นเทา แต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต “พยาบาลคนนี้… ฟานเฉียวจวน เลวร้ายมาก!”

“คอยเฝ้ายามตอนกลางคืนงั้นเหรอ? เหอะ! พอลูกชายฉันกลับไป เธอก็แค่เอาหมอนมานอนฟุบหลับข้างเตียง พอได้ยินเสียงคนเดินตรวจตราถึงค่อยแกล้งลุกขึ้นมาทำทีเป็นตรวจดูอาการฉัน…”

“ตอนฉันน้ำลายไหล… อยากให้ช่วยเช็ด เธอก็ทำหน้าบึ้งตึงรังเกียจ…”

“เมื่อวานตอนป้อนข้าว ยังจงใจเทน้ำซุปยัดเข้าจมูกฉันจนเกือบสำลักตาย!”

“แม้แต่ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอก็แอบหยิกแอบข่วนตามตัวฉันเพื่อระบายอารมณ์!”

คุณตายิ่งพูดยิ่งแค้นจนหน้าแดงก่ำ คุณหาวมองพ่อของตัวเองด้วยความตกตะลึง

‘ท่านหายดีแล้ว… พูดได้คล่องขนาดนี้เชียวหรือ!?’

ทางด้านพี่จวนรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ เธอช็อกที่คุณตากลับมาพูดได้อย่างกะทันหัน และยิ่งขวัญหนีดีฝ่อเมื่อความชั่วที่ทำไว้ถูกแฉจนหมดเปลือก

“ฉะ…ฉัน…คือว่า…” เธออึกอักอยู่ครึ่งค่อนวันก็หาคำแก้ตัวไม่ได้

สีหน้าของคุณหาวมืดครึ้มลงทันที เขาอุตส่าห์คัดเลือกพยาบาลจากสถานพักฟื้นชื่อดังอย่างอวี๋เซิน เพราะคิดว่าจะไว้ใจได้… เขาเหลือบมองผู้อำนวยการอวี๋ด้วยสายตาเย็นเยียบจนอีกฝ่ายตัวสั่นงันงก

ในตอนนั้นเอง หวั่นเถาก็เดินเข้ามาพร้อมแล็ปท็อป เขาเข้าไปกระซิบกับมู่กุยฝานสองสามประโยคก่อนจะฉายภาพจากกล้องวงจรปิดขึ้นบนจอทีวีในห้องพักฟื้น

ภาพในจอแสดงให้เห็นชัดเจน… ขณะคุณตานอนน้ำลายไหลอย่างน่าเวทนา พี่จวนกลับมองด้วยสายตาขยะแขยงและเมินเฉย จนกระทั่งซู่เป่าเดินเข้าไปช่วยเช็ดให้ พี่จวนก็ปรี่เข้าไปดุด่าด้วยสีหน้าเหี้ยมโหด

“ผู้หญิงคนนี้เลวบริสุทธิ์จริง ๆ!”

“สองหน้าชัด ๆ ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง” เสียงวิพากษ์วิจารณ์จากคนรอบข้างดังระงม คุณหาวโกรธจนสั่นไปทั้งตัว เขาต่อสายโทรศัพท์เพียงครู่เดียว ชายฉกรรจ์หลายคนก็ปรากฏตัวขึ้น และลากตัวพนักงานดูแลออกไปทันที

“ฉันผิดไปแล้วคุณหาว! ฉันแค่เพลียเกินไปเลยเผลอตัว… ปกติฉันไม่ได้เป็นแบบนี้จริง ๆ นะคะ!” พี่จวนกรีดร้องลั่นพลางดิ้นรนคุกเข่าโขกหัวกับพื้นจนเสียงดัง ปัง ๆ แต่คุณหาวไม่แม้แต่จะชายตามอง จนเธอก็ถูกลากหายไปในที่สุด

ซู่เป่าจ้องมองไปหน้าผากของพี่จวน เด็กน้อยเห็นกลางคิ้วคล้ำดำ…

นั่นคือเคราะห์ร้ายเลือดตกยางออก

มู่กุยฝานลูบหัวลูกสาวเบา ๆ เหมือนรู้ใจ “เมตตาคนชั่ว ก็คือทำร้ายคนดี ฟ้าดินมีตา กรรมใครกรรมมัน ไม่ต้องไปสงสาร”

ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก ไม่พูดอะไรอีก

‘คุณพ่อพูดถูกที่สุดในโลก!’

ทางด้านผู้อำนวยการอวี๋พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดราวกับอยากระเหยกลายเป็นอากาศ แต่ทว่ามู่กุยฝานกลับเปรยขึ้นมาเสียงเรียบ “วันนี้คนที่ทำให้ลูกสาวฉันไม่พอใจ… ไม่มีใครหนีพ้นสักคนเดียว”

ภาพบนหน้าจอกะพริบอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อมูลเบื้องลึกเบื้องหลังของสถานพักฟื้นอวี๋เซิน และวีรกรรม “ผู้เชี่ยวชาญจอมปลอม” ของผู้อำนวยการอวี๋ทั้งหมด

ตั้งแต่การแอบซื้อตำแหน่ง การจ้างผู้ช่วยเขียนบทความวิจัยถึง 32 ฉบับใน 5 ปี ไปจนถึงธุรกิจแชร์ลูกโซ่ขายพัดลมวิเศษที่อ้างว่าเป่าทีเดียวรักษาได้สารพัดโรค! ธุรกิจเน้นการดึงคนเข้าเครือข่ายเพื่อรับเงินค่าหัวคิวและค่าสมัครสมาชิก

สรุปสั้น ๆ คือเขาเป็นเพียง สิบแปดมงกุฎในคราบผู้เชี่ยวชาญที่สวมเสื้อกาวน์บังหน้าเพื่อหลอกลวงคนทั้งเมือง!

รอบข้างพลันแตกฮือด้วยความรังเกียจ ผู้อำนวยการอวี๋รู้สึกเหมือนถูกผลักตกเหวน้ำแข็ง ประวัติทุกอย่างถูกขุดรากถอนโคนจนล่อนจ้อน เขารู้ในวินาทีนั้นเองว่า… เส้นทางในวงการนี้ของเขาจบสิ้นลงแล้ว

บรรยากาศในห้องอื้ออึงไปด้วยความสมเพช ผู้อำนวยการอวี๋หน้าซีดเผือดเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง ความลับที่ซุกซ่อนมาตลอดถูกขุดรากถอนโคนจนไม่เหลือชิ้นดี

“ใส่ร้าย… นี่มันการใส่ร้ายชัด ๆ!” ผู้อำนวยการเฒ่าตะโกนเสียงหลง พอดีกับซูอีเฉินเดินเข้ามา เขาจึงรีบพุ่งไปหาทันที “คุณซูครับ! ถ้าผมเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ คุณจะกล้าฝากคุณนายไว้กับผมตั้งห้าปีเหรอครับ?!”

เขามองซูอีเฉินเป็นเชือกฟางเส้นสุดท้าย หวังให้อีกฝ่ายช่วยกู้หน้า…

“ตระกูลซูใหญ่โตขนาดนี้ ใครเขาจะเสียเวลาไปสืบเรื่องของมดปลวกอย่างคุณกัน” ซูอีเฉินกลับตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบทิ่มแทงไปถึงขั้วหัวใจ

คำว่า ‘มดปลวก’ ทำเอาผู้อำนวยการหยูอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี ที่แท้ในสายตาตระกูลซู เขาไม่ได้มีค่าอะไรเลย เป็นเพียงเจ้าของหอพักคนชราที่พวกเขาใช้เงินฟาดหัวซื้อความสะดวกสบายเท่านั้น!

“ที่แท้ก็เป็นคนหลอกลวงนี่เอง มิน่าล่ะ… ซู่เป่าถึงอยากเถียงกับคุณปู่คนนี้มาตลอด!” ซู่เป่าพูดทิ้งท้ายอย่างไร้เดียงสา ทำเอาผู้อำนวยการอวี๋หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น

“ดี…ดี! ตระกูลซูใหญ่โต จะพูดอะไรก็ได้ ผมยอมแพ้” เขาทำทีเป็นสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป แต่เสียงของมู่กุยฝานก็รั้งเขาไว้

“หวั่นเถา ไปส่งเขาหน่อย แถมแพ็กเกจข้าวคุกสิบปี กับกำไลทองคู่หนึ่งให้ด้วย”

“ดูจะน้อยไปนะครับท่านประมุข เดี๋ยวผมแถมถังน้ำใบหนึ่งกับรองเท้าแตะให้ด้วย พร้อม ‘เพื่อนร่วมห้อง’ ที่จะช่วยดูแลเขาเป็นอย่างดีในคุกครับ!” หวั่นเถายิ้มรับ

ผู้อำนวยการอวี๋ก้าวขาไม่ออก เขาทั้งโกรธทั้งแค้นจนแทบจะกระอักเลือดตายอยู่ตรงนั้น!

**

หลังจากนั้นไม่นาน พี่จวนก็ถูกยึดใบอนุญาตและติดแบล็กลิสต์ประจานไปทั่วโซเชียล เธอเดินกลับบ้านด้วยความแค้น “พวกตระกูลใหญ่รังแกประชาชน! แค่เรื่องขี้ผงทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้!”

ทว่าในขณะที่เธอกำลังสบถสาปแช่ง จู่ ๆ ก็มีกระสอบป่านใบใหญ่หล่นลงมาสวมหัวเธอจากด้านหลัง! ก่อนหมัดและเท้าลึกลับจะรุมกระหน่ำใส่เธออย่างบ้าคลั่ง…

นานทีเดียวกว่าคนพวกนั้นจะจากไป หญิงสาวสั่นเทาพยายามคลานออกมาจากกระสอบด้วยสภาพสะบักสะบอม เธอเจ็บปวดจนร้องไห้ไม่ออก ได้แต่ลากขาที่แทบจะถูกตีจนหักเดินซมซานกลับบ้านอย่างทุลักทุเล

ที่นี่เป็นหมู่บ้านเก่าคร่ำครึที่ไม่มีลิฟต์ให้ใช้งาน

ฟานเฉียวจวนต้องฝืนทนต่อความเจ็บปวดปางตาย พยายามปีนบันไดเดินขึ้นไปทีละขั้น ความเจ็บถาโถมเข้ามาทำให้เธอไม่อาจเงยหน้าขึ้นมองทางได้ไหว ได้แต่ก้มหน้าก้มตาจ้องมองขั้นบันไดตรงหน้าเพียงอย่างเดียว

ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเท้าคู่หนึ่งปรากฏขึ้นบนบันไดตรงหน้าเธอโดยกะทันหัน!

ม่านตาของหญิงสาวหดเกร็งลงทันทีด้วยความหวาดกลัว…