หนูน้อยผู้นี้คือสมบัติล้ำค่าของตระกูลซู - บทที่ 234 ซู่เป่าฉลาดแกมโกงขึ้นแล้ว

บทที่ 234 ซู่เป่าฉลาดแกมโกงขึ้นแล้ว

แท้จริงแล้ว ซุนฉางเซิงเป็นคนในยุคสาธารณรัฐจีน ในตอนนั้นเขาเป็นพ่อค้าที่มีหน้ามีตาอยู่ในเมือง วันหนึ่งขณะเดินผ่านร้านขายข้าวสาร สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับคู่หมั้นของเจ้าของร้าน

เจ้าของร้านขายข้าวเป็นชายหนุ่มวิสัยทัศน์กว้างไกล ร้านข้าวสารของเขาเปิดได้ไม่ถึงสามเดือนก็กลายเป็นร้านที่ขายดีที่สุดในละแวกนั้น เนื่องจากลูกค้าล้นหลามจนดูแลไม่ทัน คู่หมั้นสาวของเขาจึงอาสาเข้ามาช่วยงาน

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันกับเขา ก็เลยไม่มีพิธีรีตองอะไรมาช่วยงาน ฉันเห็นเธอครั้งแรกก็ถูกดึงดูดทันที…” ซุนฉางเซิงเล่าด้วยแววตาโหยหา สาวน้อยคนนั้นดูสดใสงดงามและเปี่ยมไปด้วยพลัง ร่างกายของเธอเปล่งประกายความบริสุทธิ์สะอาดเสียจนเขาเกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมา

ซุนฉางเซิงไม่ได้ทำธุรกิจด้วยวิธีที่ขาวสะอาดนัก คืนนั้นเองเขาจ้างพวกนักเลงให้ลอบปีนเข้าไปในร้านขายข้าวสาร แล้วเทยาเบื่อหนูลงไปในกระสอบข้าวทุกใบ

ซูเหอเวิ่นอุทานด้วยความตกใจ “ใส่ยาเบื่อหนูลงในข้าวเนี่ยนะ?!”

ช่างโหดเหี้ยมผิดมนุษย์!

จากประวัติศาสตร์ที่เขาเคยเล่าเรียนมา ในยุคนั้นผู้คนยากแค้นแสนสาหัส ต้องทำงานหนักทั้งเดือนเพียงเพื่อแลกข้าวสารแค่ครึ่งกระสอบ และข้าวถุงนั้นคือลมหายใจของทั้งครอบครัว แต่ซุนฉางเซิงกลับใส่ยาพิษลงไป!

ร้านข้าวสารย่อมขายข้าวออกไปได้จำนวนมากในแต่ละวัน การกระทำนี้ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าคนเลยไม่ใช่หรือ?

ซู่เป่าขมวดคิ้วมุ่นพลางถามเสียงเข้ม “ทำแบบนี้จะมีตายตั้งมากมาย คุณไม่รู้ตัวเลยเหรอ?”

“รู้สิ แล้วยังไงล่ะ? ยุคนั้นชีวิตมันลำบากจะตายไป มีคนตั้งมากมายที่อยู่ไม่ไหวจนต้องฆ่าตัวตาย สิ่งที่ฉันทำมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนักหรอก!” ซุนฉางเซิงตอบอย่างเฉยชา

สำหรับซุนฉางเซิงแล้ว ชีวิตคนอื่นก็ไม่ต่างจากมดปลวกที่เขาไม่จำเป็นต้องไยดี วันต่อมา หลายครอบครัวซื้อข้าวผสมยาพิษไปกินต่างล้มตายกันยกครัว ไม่ใช่แค่ครอบครัวเดียว แต่มีหลายบ้านที่ต้องสูญเสีย บางคน อาเจียนเป็นเลือด บางคนบาดเจ็บสาหัส เจ้าหน้าที่ตำรวจสืบตามเบาะแสจนนำไปสู่การจับกุมเจ้าของร้านขายข้าวหนุ่มผู้น่าสงสาร

เนื่องจากไร้หลักฐานมัดตัวชัดเจน เจ้าของร้านจึงได้รับการปล่อยตัวชั่วคราว แต่เหล่าญาติของผู้เสียชีวิตต่างพากันมาปิดล้อมเรียกร้องความเป็นธรรมหน้าร้านจนเขาแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัว

“ตอนนั้นเขากำลังร้อนเงินอย่างหนัก แถมไม่มีใครกล้าซื้อข้าวจากร้านเขาอีก ผมเลยวางแผนซ้อนแผนขึ้นมา…” ซุนฉางเซิงเล่าต่อ “ผมหาคนมาสองคนปลอมตัวเป็นพ่อค้ามาติดต่อขอซื้อข้าว แล้วล่อให้เขาไปกินเลี้ยงเพื่อคุยธุรกิจ…”

ในงานเลี้ยงนั้น พ่อค้าปลอมทั้งสองมอมเหล้าเจ้าของร้านจนหมดสติ จากนั้นซุนฉางเซิงก็หยิบสัญญาที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา แล้วจับมือของชายหนุ่มซึ่งนอนไร้สติประทับตราลงไป

ซูเหอเวิ่นขมวดคิ้วถาม “ในสัญญานั่นเขียนว่าอะไร?”

ซุนฉางเซิงตอบ “สัญญาฉบับนั้นระบุว่า เขาสมัครใจยกร้านขายข้าวให้ผม พร้อมกับขายอาฮวาให้เพื่อชดใช้หนี้สินทั้งหมด”

อาฮวาก็คือคู่หมั้นสาวคนนั้นนั่นเอง ในเมื่อเจ้าของร้านต้องหาเงินมาจ่ายชดเชยให้ครอบครัวคนตายจนแทบเอาชีวิตไม่รอด การที่เขาจะตัดสินใจขายร้านและคู่หมั้นเพื่อล้างหนี้ จึงดูเป็นเรื่องสมเหตุสมผลในสายตาคนภายนอก

จนกระทั่งซุนฉางเซิงนำคนมาทวงสิทธิ์ไปถึงร้าน เจ้าของร้านขายข้าวถึงได้รู้ตัวว่าถูกหักหลังเข้าแล้ว

ซู่เป่าฟังถึงตรงนี้ก็ยิ่งโกรธจัดจนบีบขนมชูครีมในมือจนแบน “ต่อมาล่ะ เกิดอะไรขึ้น?”

ซุนฉางเซิงตอบ “ต่อมาผมก็สมปรารถนาทุกอย่าง” ร้านขายข้าวตกเป็นของเขา อาฮวาก็ถูกรับเข้าเป็นผู้หญิงในเรือน ส่วนเจ้าของร้านคนเดิมพยายามสู้ชีวิต ก็ถูกเขาสั่งคนจับไปทุบตีจนเกือบสิ้นใจ แล้วโยนทิ้งลงแม่น้ำ เมื่ออาฮวารู้ข่าวว่าคนรักตายจากไป เธอทั้งเสียใจและแค้นเคืองจนตัดสินใจผูกคอตายตาม

ซุนฉางเซิงเล่าด้วยเสียงสั่นเครือ “เดิมทีคิดว่ามันจมน้ำตายไปแล้ว แต่ใครจะรู้ว่ามันรอดชีวิตมาได้! แถมยังแอบลอบเข้ามาในบ้านกลางดึก จับตัวฉันตอนกำลังหลับสนิทไป…”

พูดถึงตรงนี้ แววตาของซุนฉางเซิงก็เต็มไปด้วยความอาฆาต กลิ่นอายสังหารพลุ่งพล่านรอบตัว “ไอ้ไพร่เลวนั่น ไม่รู้มันไปหาม้าป่าแข็งแรงมาจากไหนตั้งห้าตัว มันเอามาผูกไว้ห้าทิศทาง…”

“มันเอาเชือกมัดหัว มือทั้งสองข้าง และเท้าทั้งสองของฉันไว้กับตัวม้าแต่ละตัว พอเขามันโยนประทัดลงตรงกลาง ม้าที่ตกใจก็วิ่งเตลิดไปคนละทิศละทาง!” แรงกระชากมหาศาลในเสี้ยววินาทีนั้นทำให้ร่างกายของเขาถูกฉีกขาดออกจากกันอย่างน่าสยดสยอง

“ฉันตายอย่างทรมาน ศพแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี! แถมประทัดนั่นที่โยนลงมาบนตัวฉัน มันยังตรึงวิญญาณของฉันไว้ไม่ให้ไปไหน…”

หลังสิ้นใจ หัวใจของเขาก็ถูกเจ้าของร้านคู่แค้นควักออกมาใส่ลงในโอ่งเต็มไปด้วยถ่านดำ ก่อนทิ้งจมลงไปในบ่อปฏิกูล ปล่อยให้มันเน่าเหม็นและดำมืดอยู่อย่างนั้น เขาถูกจองจำให้ทนทุกข์กับภาพการถูกม้าห้าตัวฉีกร่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งวันคืน จมอยู่กับความหวาดกลัว สิ้นหวังจนกลายเป็นผีร้ายนามว่า ผีใจดำ

ซูจื่อซีกอดอกแล้วแค่นเสียง “สมควรตาย!”

ซูเหอเวิ่นเสริมขึ้นทันควัน “ใช่ สมควรตายจริง ๆ!”

ผีใจดำนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามว่า “เรื่องที่ควรพูดผมก็พูดไปหมดแล้ว พวกคุณบอกว่าผมสมควรตายผมก็ยอมรับ! ตอนนี้พูดจบแล้ว จะส่งผมลงนรกได้หรือยัง?”

ซู่เป่ากำเศษขนมในมือแน่นพลางสวนกลับ “ใครบอกว่าจะให้นายลงนรกล่ะ?”

ผีใจดำชะงักไปครู่หนึ่ง ถามด้วยความดีใจ “จริงเหรอ? ไม่ส่งผมลงนรก งั้น… จะให้ผมไปเกิดใหม่เหรอ?”

จี้ฉางกำลังขีดเขียนบางอย่างลงในสมุด เมื่อได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะ “เกิดใหม่? ผีร้ายไม่มีสิทธิ์ไปเกิดใหม่หรอก”

การลงนรกน่ะยังดีเกินไปสำหรับมัน เพราะวิญญาณที่รับโทษจนหมดในนรกยังมีโอกาสไปผุดไปเกิด

แต่สำหรับผีใจดำเช่นนี้ มันไม่คู่ควรแม้แต่จะได้รับโอกาสนั้น

ผีใจดำคำรามด้วยความแค้นเคือง “แล้วพวกคุณจะเอายังไงกับผมกันแน่! ในเมื่อยอมพูดความจริงออกมาจนหมดเปลือกแล้ว ทำไมถึงยังไม่ยอมปล่อยผมไปอีก!”

ซู่เป่าสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกน้อย ๆ กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ ใบหน้าจิ้มลิ้มบึ้งตึงด้วยความโมโหพร้อมตวาดกลับเสียงแข็ง “พวกเราเคยรับปากสักคำไหมล่ะ ว่าถ้าสารภาพทุกอย่างแล้วจะยอมปล่อยคนชั่วอย่างคุณไป?”

“ไม่เคย…” ผีร้ายตนนั้นอ้ำอึ้งไปรู้สึกจนคำ

“งั้นก็จบเรื่องแล้วไง!”

เสี่ยวอู่ซึ่งกำลังแต่งขนอยู่บนระเบียงตะโกนแทรกขึ้นมาทันที “โง่จัง! โง่จริง ๆ!”

ผีใจดำโกรธแค้นจนคลุ้มคลั่ง เมื่อตระหนักได้ว่าการยอมปริปากเล่าความจริงไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น ซ้ำร้ายยังถูกเด็กน้อยหลอกปั่นหัวจนเสียหน้า “ฉันจะกินเธอเสีย!” มันแผดเสียงลั่นพลางพุ่งทะยานเข้าหาซู่เป่าด้วยท่าทางดุร้าย

ทว่ายังไม่ทันที่มันจะฝ่าอักขระตราทาสบนตาข่ายจับวิญญาณออกมาได้ จี้ฉางก็สะบัดฝ่ามือฟาดสวนกลับไปเพียงครั้งเดียวจนมันกระเด็นย้อนกลับไป!

ร่างมืดดำแตกกระจายเป็นกลุ่มก้อนพลังอาฆาตในพริบตา ก่อนถูกน้ำเต้าอาคมดูดกลืนวิญญาณหายลับไปจนหมดสิ้น

ซู่เป่ายืนอึ้งไปครู่ใหญ่ แล้วจึงเงยหน้าถามด้วยความฉงน “อาจารย์คะ ไม่ใช่ว่าต้องให้ซู่เป่าจับเองเหรอคะ?”

จี้ฉางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยถามย้อน “อืม… แล้วเจ้าผีใจดำนั่นตายอยู่ในตาข่ายจับวิญญาณใช่ไหม?”

“อืม ๆ ใช่ค่ะ” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก

จี้ฉางถามต่อ “แล้วตาข่ายผืนนี้ เธอเป็นคนทำมันขึ้นมาเองใช่ไหม?”

“อืม…” ซู่เป่าเริ่มมองเห็นความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยของอาจารย์ขึ้นมาบ้างแล้ว

เป็นไปตามคาด จี้ฉางเอ่ยต่ออย่างหน้าตาเฉย “งั้นก็ถือว่าเธอจัดการเอง ถูกไหม?”

เพราะเมื่อครู่เขาจงใจฟาดลงบนตาข่ายจับวิญญาณ ไม่ได้สัมผัสถูกตัวผีใจดำโดยตรงเสียหน่อย…

ซูจิ่นอวี้ถึงกับมุมปากกระตุกยิก

เธอเริ่มสงสัยขึ้นมาจริง ๆ แล้วว่า หากปล่อยให้ซู่เป่าเรียนรู้จากอาจารย์แบบนี้ต่อไป ลูกรักตัวน้อยของเธอจะถูกพาเดินหลงทิศหลงทางไปไกลขนาดไหนกันแน่!

*

อีกด้านหนึ่ง ณ สถานีตำรวจ

เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเร่งสอบปากคำผู้ดูแลหลี่ท่ามกลางบรรยากาศเคร่งเครียด

“หลี่ซู่เอ๋อ คนชราเหล่านั้นไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรกับคุณเลยสักนิด แล้วทำไมคุณถึงต้องลงมือฆ่าพวกเขาด้วย?”

ยามนี้หลี่ซู่เอ๋อดูเหนื่อยล้าจนไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน เธอตัดสินใจสารภาพความจริงออกมาทั้งหมด “ก็เพราะชีวิตมันน่าเบื่อเกินไปน่ะสิคะ วัน ๆ พวกเขาเอาแต่ชี้นิ้วสั่งให้ฉันทำโน่นทำนี่ เหมือนกับว่าฉันเกิดมาเพื่อเป็นขี้ข้าให้คนพวกนั้นคอยบงการชีวิตอย่างนั้นแหละ”

“ทุกคนก็เป็นมนุษย์เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมคนพวกนั้นถึงได้มีเงินทองใช้สอยมากมาย ได้ยืนอยู่บนที่สูงส่งและสุขสบาย ส่วนฉันกลับต้องมาคอยรองมือรองเท้าพวกเขาล่ะ ฉันแค่รู้สึกว่าโลกนี้มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ชีวิตมันไม่มีอะไรน่าสนุกอีกแล้ว… ฉันก็เลยลองฆ่าคนแรกดู”