ทะลุมิติสู่ยุค 70 ไปแต่งงานกับผู้ชายคลั่งรัก - ตอนที่ 691 เดินทางกลับ(1)

ตอนที่ 691 เดินทางกลับ(1)

…………….

ตอนที่ 691 เดินทางกลับ(1)

เมื่อเกาเชี่ยนเชี่ยนได้ยินฉินมู่หลานถามแบบนั้น เธอจึงถามขึ้น “พี่มู่หลานจะกลับไปแล้วเหรอ แต่ตลาดวัสดุก่อสร้างยังสร้างไม่เสร็จไม่ใช่เหรอคะ?”

“บ้านหลังนั้นยังต้องตกแต่งอีก ต้องใช้เวลาอยู่พอสมควร พี่จะกลับไปก่อน ส่วนพี่ใหญ่และเคอวั่งจะจัดการเรื่องที่เหลืออยู่ที่นี่ต่อ”

เรื่องที่เหลือเป็นเพียงเรื่องของเวลา ฉินมู่หลานจึงคิดจะกลับไปก่อน ยิ่งไปกว่านั้นเดิมทีเธอก็ไม่ได้คิดจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับกิจการของตลาดวัสดุก่อสร้างมากนัก และอยากให้เซี่ยเจ๋อเหว่ยและฉินเคอวั่งเป็นผู้รับผิดชอบมากกว่า

เมื่อได้ฟังฉินมู่หลานกล่าวเช่นนั้น เกาเชี่ยนเชี่ยนจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันกลับพร้อมพี่ก็ได้ค่ะ”

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ฉินมู่หลานยังรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เธอคิดว่าเกาเชี่ยนเชี่ยนจะอยู่ที่นี่ต่อไป เพราะเธอและฉินเคอวั่งเรียนอยู่คณะเดียวกัน หากอยู่ที่นี่ก็จะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ได้อีกมาก

เมื่อมองเห็นความคิดของฉินมู่หลานแล้ว เกาเชี่ยนเชี่ยนจึงอธิบายว่า “พี่มู่หลาน ฉันตั้งใจจะกลับไปอยู่แล้วค่ะ เพราะว่าพ่อหาครูมาให้ฉัน ฉันต้องรีบกลับไปเคารพอาจารย์และเริ่มเรียน เพียงแต่กำหนดวันเคารพอาจารย์คือสัปดาห์หน้า ฉันจึงคิดว่าจะรออีกหน่อย แต่ถ้าพี่จะกลับในทันที ฉันก็จะขอติดตามกลับไปด้วย”

ฉินมู่หลานได้ยินดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถาม “แล้วเธอบอกเรื่องนี้กับเคอวั่งแล้วยัง?”

“บอกแล้วค่ะ เคอวั่งรู้แล้ว”

เมื่อได้ยินเกาเชี่ยนเชี่ยนกล่าวเช่นนั้น ฉินมู่หลานจึงไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม เพียงแต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเกาเชี่ยนเชี่ยนยังมีเวลาเหลืออีกไม่กี่วัน เธอจึงเสนอให้เลื่อนวันกลับไปอีกสักหน่อย

“พี่มู่หลาน ไม่ต้องกังวลเรื่องฉันหรอกค่ะ ยึดตามแผนการของพี่ได้เลย”

ฉินมู่หลานได้ยินดังนั้นจึงกล่าวว่า “ที่ปักกิ่งก็ไม่มีธุระเร่งด่วนอะไร ฉันกลับช้าอีกสักหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก เพียงแต่ว่าถ้าเธอจะกลับ พี่ชายของเธอก็น่าจะกลับด้วย”

ทว่าเกาเชี่ยนเชี่ยนกลับส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “พี่ไม่กลับไปด้วยหรอก เขาตั้งใจจะอยู่ที่เซินเจิ้นหางานอะไรทำต่อ”

ช่วงเวลานี้ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ให้เกาอวิ๋นเซียว ในการเดินทางมาในครั้งนี้ทำให้ได้ตระหนักว่าทีมช่างก่อสร้างของฉินเจี้ยนเซ่อและเซี่ยเหวินปิงทำงานแต่ละงานได้ค่าจ้างมากแค่ไหน และได้รู้ว่าการขายข้าวกล่องธรรมดาๆ ที่ไซต์งานก็สามารถสร้างรายได้ให้เขาเท่ากับเงินเดือนของเขาหนึ่งเดือน ซึ่งเป็นสิ่งที่ในอดีตเขาไม่เคยคิดฝันมาก่อน เมื่อได้มาอยู่ที่นี่ เขาจึงเกิดความคิดใหม่ๆ ขึ้นมา ทันใด และอยากจะหาทางดูว่ามีงานอะไรที่เหมาะกับตัวเองอยู่ที่นี่บ้าง

ฉินมู่หลานไม่คาดคิดว่าเกาอวิ๋นเซียวจะไม่กลับไป แต่ถึงกระนั้นตัวเธอเองกับเกาเชี่ยนเชี่ยนกลับกันแค่สองคนก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

“ได้สิ ถ้างั้นเราก็กลับกันสองคน”

และเวลาที่เหลืออีกไม่กี่วัน ก็ทำให้เกาเชี่ยนเชี่ยนคอยติดตามฉินเคอวั่งไปตลอด

ฉินมู่หลานก็ได้เห็นตัวอย่างชิ้นงานที่เพิ่งผลิตออกมาใหม่ ทั้งยังดูตัวอย่างสินค้าอย่างคร่าวๆ อีกด้วย และรู้ว่าในขณะนี้ถือว่าใช้ได้แล้ว “ดูดีเลยนะ ทันทีที่สัมผัสก็รับรู้ถึงวัสดุพรมได้ ผ้าม่านก็ทำได้ดีทีเดียว ส่วนพื้นดูหนาไปสักหน่อย แต่แบบนี้ก็เยี่ยมมากแล้ว กระเบื้องก็ใช้ได้”

เมื่อพูดถึงตอนท้าย ฉินมู่หลานก็ยังได้ให้คำแนะนำอีกหลายข้อ

“ที่จริงลองจัดทำไกด์สีไว้สักเล่ม เผื่อในกรณีที่ลูกค้ามีสีที่ชื่นชอบเป็นพิเศษ ไม่ชอบสีของแผ่นวัสดุดั้งเดิม จะได้จัดทำไกด์สีที่สั่งทำพิเศษขึ้นมาได้ นอกจากนี้วัสดุอื่นๆ ก็เอามาเป็นตัวอย่างชิ้นงานได้ทั้งหมด กระทั่งการยาแนวก็รวบรวมมาเป็นตัวอย่างในเล่มได้”

ฉินเคอวั่งตั้งใจฟังอย่างจริงจัง แล้วจดบันทึกปัญหาทั้งหมดที่พี่สาวได้หยิบยกขึ้นมา พยักหน้าพลางพูดว่า “เข้าใจแล้วครับ”

เมื่อเห็นว่าฉินเคอวั่งตั้งใจฟังแล้ว ฉินมู่หลานก็ยิ้มพลางพยักหน้าแล้วพูดว่า “งั้นก็ตั้งใจทุ่มเทกับพี่ใหญ่ต่อไปให้ดี พี่กับเชี่ยนเชี่ยนจะกลับกันพรุ่งนี้แล้ว”

“ครับ พวกเราจะตั้งใจทุ่มเทอย่างแน่นอน แล้วค่อยแจ้งให้พี่ทราบเมื่อตลาดวัสดุก่อสร้างจะเปิด”

“ดี งั้นเดี๋ยววันเปิดร้านพี่จะมาใหม่”

สองพี่น้องพูดคุยกันนานพอสมควร สุดท้ายฉินเคอวั่งก็ส่งของที่ซื้อมาจากฮ่องกงให้ฉินมู่หลาน พร้อมกับพูดว่า “พี่ ของพวกนี้ผมเตรียมให้กับคนในครอบครัว ผมเขียนชื่อกำกับเอาไว้แล้ว พี่ช่วยเอากลับไปให้ทุกคนด้วย”

“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว”

ฉินมู่หลานพยักหน้าพลางยิ้ม รับของขวัญจำนวนมากมาไว้ในอ้อมแขน และเห็นว่าฉินเคอวั่งจัดประเภทไว้อย่างใส่ใจ ถึงขนาดเขียนชื่อผู้รับและวิธีการใช้ของแต่ละชิ้นไว้ด้วยอย่างชัดเจน

เห็นความเอาใจใส่ของน้องชาย ฉินมู่หลานจึงรับรู้ได้ถึงความตั้งใจของเขา

เมื่อถึงวันรุ่งขึ้น เมื่อฉินมู่หลานและเกาเชี่ยนเชี่ยนเตรียมพร้อมแล้ว ก็เตรียมตัวมุ่งหน้าไปสนามบิน

ฉินมู่หลานหาวิธีซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อความสะดวก รวดเร็วและออมแรง

ฉินเจี้ยนเซ่อและเซี่ยเหวินปิงไม่ได้รีบออกเดินทางตอนเช้า แต่กลับพากันไปส่งพร้อมกับฉินเคอวั่งและเซี่ยเจ๋อเหว่ย รวมไปถึงโหยวหย่งที่มาส่งด้วย

“พี่สะใภ้วางใจ ผมจะให้คนไปดูแลให้เป็นพิเศษเลย”

“ได้ ขอบคุณมากนะ”

ฉินมู่หลานเคยคุยเรื่องนี้กับโหยวหย่งว่าจะจ้างคนไปดูแลฉินเจี้ยนเซ่อ แต่ว่าโหยวหย่งไม่รับ แถมยังบอกว่าจะดูแลให้เอง ฉินมู่หลานเลยไม่ได้ให้เงินไป ได้แต่คิดว่าคราวหน้ามาจะลองจ่ายเงินให้เขาดู

ฉินมู่หลาน เกาเชี่ยนเชี่ยน เหวินเชี่ยนและชุยเสี่ยวผิงพากันขึ้นเครื่องบิน ตอนบ่ายก็ถึงปักกิ่ง

“มู่หลาน…”

เซี่ยเจ๋อหลี่เห็นฉินมู่หลานก็รีบวิ่งเข้ามาหา

ถ้าไม่มีคนอื่นอยู่ข้างๆ เขาคงจะกอดเธอไว้ในอ้อมอกแล้ว เพราะว่ารู้สึกว่าไม่ได้เจอภรรยาตัวเองมานานมาก

ฉินมู่หลานไม่คิดว่าเซี่ยเจ๋อหลี่จะมา

“มาได้ยังไงคะ?”

“รู้ว่าวันนี้คุณจะกลับมา ผมเลยลาหยุดมารับคุณ”

เกาเชี่ยนเชี่ยนเห็นฉินมู่หลานกับเซี่ยเจ๋อหลี่มองตากันอย่างหวานชื่น จึงรีบพูดขึ้นมา “พี่มู่หลาน งั้นฉันกลับก่อนนะ”

ฉินมู่หลานเพิ่งจะรู้สึกตัวและเอ่ยตอบ “เชี่ยนเชี่ยน เดี๋ยวพวกเราไปส่ง”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้”

ฉินมู่หลานไม่ยอมปล่อยให้เกาเชี่ยนเชี่ยนกลับไปเอง พวกเขาก็เลยไปส่งหล่อนที่บ้านแล้วค่อยกลับบ้านของตัวเอง

เหวินเชี่ยนกับชุยเสี่ยวผิงรู้แล้วว่าคงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเองอีกแล้ว เลยไปส่งทั้งสองคนแล้วแยกย้ายกันกลับ

“มู่หลาน กลับมาแล้วเหรอ”

ทุกคนรู้ดีว่าฉินมู่หลานจะกลับมาวันนี้ ทั้งครอบครัวเลยมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ซูหว่านอี๋และเหยาจิ้งจือต่างก็เดินเข้ามาพูดด้วยความเป็นห่วงว่า “มู่หลานดูผอมลงนะ”

ฉินมู่หลานไม่รู้สึกว่าตัวเองผอมลงเลย แต่เธอก็ยังพยักหน้ารับอย่างให้ความร่วมมือ “ค่ะ เซินเจิ้นไม่มีอะไรอร่อย ๆ เลย กลับมาแล้วหนูจะกินให้หนำใจหลาย ๆ มื้อ”

“เอาล่ะ กินเยอะ ๆ นะ”

ทั้งคู่พยักหน้ารัว ๆ แล้วก็ลากฉินมู่หลานเดินเข้าไปด้านใน

เมื่อเด็ก ๆ เห็นแม่แล้ว ชิงชิงและเฉินเฉินก็วิ่งตรงเข้ามา “แม่…”

ถวนถวนและหยวนหยวนตามมาช้ากว่าหน่อย เดินมาล้อมฉินมู่หลานเอาไว้ เอ่ยเรียกเสียงใส “แม่ แม่ ”

ตอนที่ฉินมู่หลานไปเซินเจิ้น สิ่งที่คิดถึงที่สุดก็คือลูก ๆ ตอนนี้พอเห็นพวกเขาหน้าตาน่ารักน่าชังแบบนี้ เธอก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะละลาย

“ลูก ๆ ที่น่ารักของแม่”

เมื่อเห็นฉินมู่หลานอุ้มลูก ๆ จนไม่อยากปล่อยมือ ขณะที่ลูกๆ ต่างรั้งฉินมู่หลานไว้เพราะอยากให้เธอกอด เซี่ยเจ๋อหลี่ก็รีบเดินเข้ามาอุ้มถวนถวนและหยวนหยวน จากนั้นก็มองไปที่ชิงชิงและเฉินเฉินก่อนจะพูดว่า “ไปกัน เข้าไปข้างในเถอะ”

เด็ก ๆ ไม่ได้เจอพ่อมาพักใหญ่แล้วเหมือนกัน พอได้ยินแบบนี้ก็รีบตามไป

………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

มู่หลานเป็นหมอแต่รู้ดีในเรื่องก่อสร้างมากเลยนะเนี่ย

เด็กๆ ได้เจอพ่อกับแม่แล้ว

ไหหม่า(海馬)