ทะลุมิติสู่ยุค 70 ไปแต่งงานกับผู้ชายคลั่งรัก - ตอนที่ 752 ตกใจ(1)

ตอนที่ 752 ตกใจ(1)

……….

ตอนที่ 752 ตกใจ(1)

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เสวี่ยเยี่ยน ฉินมู่หลานก็ไม่ได้ตอบทันที แต่ถามกลับว่า “พี่กับแม่ไปเซินเจิ้นคราวนี้ได้คุยกับพี่ใหญ่หรือยังคะ?”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนส่ายหน้าพลางเอ่ย “ไม่ได้คุยเลย”

จากนั้นหล่อนก็เล่าเรื่องที่พวกเขาไปถึงเซินเจิ้นให้ฟังอีกครั้ง สุดท้ายพูดว่า “จริงๆ แล้วไม่มีอะไรต้องคุยหรอก เซี่ยเจ๋อเหว่ยกับผู้หญิงคนนั้นมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดสนิทสนมกันจริงๆ เพียงแต่พวกเขาอาจยังไม่ถึงขั้นมีอะไรกันลึกซึ้ง เซี่ยเจ๋อเหว่ยเลยคิดว่าตัวเองไม่ผิด กลับมากล่าวหาว่าฉันเป็นฝ่ายไม่มีเหตุผล”

พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของหลี่เสวี่ยเยี่ยนก็ฉายแววเย้ยหยัน

เซี่ยเจ๋อเหว่ยกับเจียงเพ่ยหลิงมีความสัมพันธ์แบบนั้นแล้ว สุดท้ายเขาก็ยังไม่คิดว่าตัวเองผิด กลับมาหาว่าหล่อนเป็นฝ่ายผิด มันช่างน่าขันจริงๆ

เหยาจิ้งจืออดถอนหายใจไม่ได้ หล่อนก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรกับเรื่องของลูกชายคนโตดี

ฉินมู่หลานมองหลี่เสวี่ยเยี่ยนแล้วก็มองไปที่เหยาจิ้งจือ ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มพูดอย่างไร เนื่องจากเซี่ยเจ๋อเหว่ยก็เป็นลูกชายของแม่สามี บางคำพูดเธอพูดกับพี่สะใภ้ได้ แต่พูดกับแม่สามีไม่ได้

เหยาจิ้งจือก็เห็นประเด็นนี้ หล่อนรีบลุกขึ้นยืนพูดว่า “พวกเธอสองคนคุยกันดีๆ แล้วกัน ฉันออกไปก่อนละ”

หลังจากที่เหยาจิ้งจือออกไปแล้ว ฉินมู่หลานก็จ้องมองหลี่เสวี่ยเยี่ยน ถามว่า “พี่สะใภ้ พี่คิดยังไงกับเรื่องนี้ล่ะคะ”

“ฉันเหรอ?”

ใบหน้าของหลี่เสวี่ยเยี่ยนเต็มไปด้วยความสับสน

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าที่ฉันทำงานและใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองหลวงได้ก็เพราะอาศัยความสัมพันธ์ของเซี่ยเจ๋อเหว่ย ถ้าไม่มีเขา ฉันคงอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้ แล้วตอนนั้นเสี่ยวอวี่จะทำยังไง ฉัน…ฉันคงไม่มีทางพาเขาไปด้วยได้”

ได้ยินแบบนั้น ฉินมู่หลานก็ปฏิเสธทันที “พี่สะใภ้ ถึงแม้จะไม่มีเซี่ยเจ๋อเหว่ย พี่ก็ยังทำงานและใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองหลวงได้เหมือนเดิมนะคะ ที่กิจการโรงงานเครื่องสำอางดำเนินไปด้วยดีก็เพราะความสามารถของพี่ ดังนั้นตอนนี้พี่พึ่งพาตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แล้วนะคะ”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนได้ยินแล้ว ท่าทางที่ดูสับสนก็สงบลง มองฉินมู่หลานด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ถามว่า “มู่หลาน ฉัน…ฉันอยู่ที่เมืองหลวงด้วยตัวเองได้จริงๆ เหรอ”

“แน่นอนค่ะ ฉันคิดว่าพี่น่าจะรู้จักเหมาชุนเถาเพื่อนร่วมชั้นของฉัน หลังจากหล่อนหย่าร้าง หล่อนก็ยังคงเลี้ยงดูลูกชายอยู่ที่เมืองหลวง ตอนนั้นหล่อนต้องเรียนไปด้วยและดูแลลูกชายไปด้วย หล่อนเลยหาเงินด้วยการเขียนบทความในตอนกลางคืนทุกวันเพื่อเลี้ยงดูพวกหล่อนทั้งแม่ลูก ตอนนี้พี่มีงานทำแล้ว เงินเดือนของพี่น่าจะเพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายของทั้งพี่และเสี่ยวอวี่ ยิ่งไปกว่านั้นครั้งนี้ก็เป็นความผิดของพี่ชาย ดังนั้นพวกเราจะอยู่ข้างพี่แน่นอนค่ะ”

ดวงตาของหลี่เสวี่ยเยี่ยนสว่างวาบขึ้นมาทันที

“ใช่แล้ว ฉันมีงานทำ ฉันหาเงินเองได้ ฉันยังจะกลัวอะไรอีกล่ะว่าจะใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้”

หล่อนลุกขึ้นยืนทันที มองฉินมู่หลานด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว “มู่หลาน ฉันตัดสินใจแล้ว เรื่องนี้จะปล่อยให้ผ่านไปแบบนี้ไม่ได้ ถ้าเซี่ยเจ๋อเหว่ยยังคงมีท่าทีแบบนี้ ฉันจะเลิกกับเขา”

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินมู่หลานก็มีแววตาเห็นอกเห็นใจผุดขึ้นมา “พี่สะใภ้ หากพี่ชายรู้ว่าตัวเองผิดและแก้ไขได้ล่ะคะ คุณจะให้อภัยเขาหรือเปล่า”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนได้ยินดังนั้นก็เงียบลง อดไม่ได้ที่จะมองฉินมู่หลาน แล้วถามว่า “มู่หลาน เธอคิดว่าฉันอ่อนแอมากใช่ไหม ถึงขั้นนี้แล้วฉันยังจะให้อภัยเซี่ยเจ๋อเหว่ยได้อีกเหรอ”

ฉินมู่หลานส่ายหน้า พูดว่า “ไม่หรอก ถ้าพี่ชายเปลี่ยนแปลงตัวเองได้จริงๆ พี่ก็ให้โอกาสเขาได้ ยังไงพวกพี่ก็มีเสี่ยวอวี่แล้ว ถ้าพวกคุณหย่ากัน คนที่จะเจ็บปวดที่สุดก็คือเสี่ยวอวี่”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้ออกมา

หล่อนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เห็นว่าเซี่ยเจ๋อเหว่ยปฏิบัติตัวอย่างไรกับเจียงเพ่ยหลิง หัวใจของหล่อนยิ่งดิ่งลงสู่ก้นเหว แต่ตอนนี้ขอเพียงเซี่ยเจ๋อเหว่ยเปลี่ยนแปลงตัวเอง หล่อนก็ยังคิดจะให้อภัยเขา

ทั้งที่หล่อนเองยังรู้สึกอึดอัด ไม่ชอบตัวเองที่ลังเลใจแบบนี้ แต่มู่หลานกลับเข้าใจหล่อนและเคารพการตัดสินใจทั้งหมดของหล่อน

“มู่หลาน…ขอบคุณนะ…”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนพูดพลางสะอื้นเล็กน้อย

ฉินมู่หลานส่ายหน้า พูดว่า “พี่สะใภ้ อย่าพูดแบบนั้นเลย จริงๆ แล้วการตัดสินใจของพี่ไม่ผิดหรอก ถ้าพี่ใหญ่กลับใจได้จริงๆ ให้อภัยเขาสักครั้งก็คงไม่เป็นไร แต่พี่เคยคิดไหมว่าถ้าเขาทำผิดอีกล่ะ”

ได้ยินดังนั้น ดวงตาของหลี่เสวี่ยเยี่ยนก็ฉายแววเด็ดเดี่ยว

“ถ้าเขาทำผิดอีก ก็แสดงว่าผู้ชายคนนี้ไม่ควรเก็บไว้จริงๆ เขาไม่ได้ใส่ใจฉันและ เสี่ยวอวี่เลย ดังนั้นถ้าเขาทำผิดอีก ฉันจะหย่ากับเขา”

เมื่อเห็นสีหน้าแน่วแน่ของหลี่เสวี่ยเยี่ยน ฉินมู่หลานก็พยักหน้าพูดว่า “ได้ ในเมื่อพี่สะใภ้ตัดสินใจแล้ว ก็ทำตามที่พี่คิดเถอะ”

“ตกลง มู่หลาน ขอบคุณจริง ๆ นะ”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนขอบคุณฉินมู่หลานอีกครั้ง จากนั้นก็ออกจากประตูไป

เหยาจิ้งจือเห็นลูกสะใภ้ทั้งสองออกมาก็รีบมองพวกหล่อนแล้วถามว่า “ตอนนี้ตัดสินใจอะไรได้แล้วหรือยัง?”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนจึงบอกการตัดสินใจของหล่อนไปรอบหนึ่ง

เหยาจิ้งจือได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก

“ดี ดีมาก พวกเราต้องทำให้เจ๋อเหว่ยกลับตัวกลับใจให้ได้ เสวี่ยเยี่ยน เธอก็ให้โอกาสเขาสักครั้ง ถ้าเขายังไม่ดีขึ้น ฉันในฐานะแม่ก็ไม่ต้องการเขาแล้วเหมือนกัน”

ได้ยินคำพูดนี้ หลี่เสวี่ยเยี่ยนก็ยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก ถึงแม้ความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับแม่สามีจะไม่เลว แต่เซี่ยเจ๋อเหว่ยก็ยังเป็นลูกแท้ ๆ โดยที่ลูกสะใภ้อย่างหล่อนถือว่าเป็นคนนอก

“แม่ พวกเรากลับกันเถอะ เสี่ยวอวี่ยังรอพวกเราอยู่ที่บ้าน” ตอนนี้หล่อนอยากเจอลูกชายที่สุดแล้ว

เหยาจิ้งจือได้ยินดังนั้นก็รีบพูดว่า “ได้ งั้นพวกเรากลับกันเลย”

ฉินมู่หลานส่งทั้งสองไปถึงหน้าประตู แล้วพูดต่อ “แม่ พี่สะใภ้ใหญ่ ถ้าพวกคุณว่างก็แวะมาหาบ้างนะ เอาเสี่ยวอวี่มาด้วย เด็ก ๆ หลายคนคิดถึงพี่เสี่ยวอวี่แล้ว”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนได้ยินดังนั้น ในที่สุดก็มีรอยยิ้มระบายเต็มใบหน้า

“ได้ พอว่างแล้ว ฉันจะพาเสี่ยวอวี่มาหานะ”

หลังจากทั้งสองคนจากไป ทั้งคู่ก็กลับไปที่คฤหาสน์เก่าของตระกูลเหยา

นายท่านเหยาและคุณนายเหยาเห็นพวกเขากลับมาก็ประหลาดใจมาก “พวกลูกไม่ได้ไปเซินเจิ้นหรอกเหรอ ทำไมกลับมาเร็วจัง”

เหยาจิ้งจือได้ยินดังนั้น บนใบหน้ามีความลังเลเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรจะพูดเรื่องของลูกชายคนโตออกมาหรือไม่

ได้ยินแบบนี้ นายท่านเหยาและคุณนายเหยาก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีเรื่อง “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า จิ้งจือ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

เหยาจิ้งจืออดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลี่เสวี่ยเยี่ยน อยากรู้ว่าลูกสะใภ้คนโตจะพูดอะไรออกไป

แต่ก่อนที่หลี่เสวี่ยเยี่ยนจะทันได้พูด คุณนายเหยาก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อนแล้ว “จิ้งจือ เธอมองเสวี่ยเยี่ยนทำไม ถ้ามีอะไรก็พูดออกมาตรงๆ เลยดีกว่า”

ส่วนนายท่านเหยาเดาได้บ้างแล้ว

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเจ๋อเหว่ยงั้นเหรอ?”

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

เรื่องราวเริ่มไปถึงหูผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านแล้ว พี่ใหญ่เซี่ยรู้ตัวสักทีเถอะ อย่ามัวแต่หลงเสน่ห์ยัยจิ้งจอกแซ่เจียง

ไหหม่า(海馬)

……….