ทะลุมิติสู่ยุค 70 ไปแต่งงานกับผู้ชายคลั่งรัก - ตอนที่ 753 ตกใจ(2)

ตอนที่ 753 ตกใจ(2)

……….

ตอนที่ 753 ตกใจ(2)

เหยาจิ้งจือไม่คิดว่านายท่านเหยาจะเฉียบแหลมขนาดนี้ เขาเดาถูกโดยไม่พลาด ทำให้ตอนนี้หล่อนไม่รู้จะพูดอะไรดี

ส่วนคุณนายเหยาถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เจ๋อเหว่ยเป็นอะไรหรือเปล่า ในเมื่อเกิดเรื่องกับเจ๋อเหว่ยแล้วทำไมพวกเธอถึงกลับมาเร็วขนาดนี้?”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนหัวเราะเย็นชา พูดว่า “เขาจะเป็นอะไรไปได้คะ เขาอยู่สุขสบายดีอยู่แล้ว”

น้ำเสียงนี้ฟังอย่างไรก็รู้ว่ามีอะไรผิดปกติ คุณนายเหยาจึงมองไปที่หลี่เสวี่ยเยี่ยนด้วยสีหน้าสงสัย

หลี่เสวี่ยเยี่ยนคิดว่าถึงอย่างไรคนทำผิดก็ไม่ใช่หล่อน คนผิดก็คือเซี่ยเจ๋อเหว่ยอยู่แล้ว หล่อนจะพูดอะไรได้ จึงเล่าเรื่องของเซี่ยเจ๋อเหว่ยไปรอบหนึ่ง

“อะไรนะ…ทำไมเจ๋อเหว่ยถึงทำเรื่องแบบนี้ได้?”

สำหรับหลานชายและหลานสะใภ้คนโต ชัดเจนว่าคุณนายเหยาชอบหลี่เสวี่ยเยี่ยน มากกว่า นางจึงรู้สึกโกรธ สีหน้าไม่พอใจสุดขีด “ในเมื่อเซี่ยเจ๋อเหว่ยใกล้ชิดกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว พวกเธอก็กลับมาแบบนี้เลย ไม่ได้สั่งสอนเขากับผู้หญิงคนนั้นเลยหรือ?”

เหยาจิ้งจือได้ยินแล้ว รีบพูดว่า “สั่งสอนแล้วค่ะ ฉันให้เหยาอู๋ทุบตีสั่งสอนเจ๋อเหว่ยซะน่วม”

“สั่งสอนแค่เจ๋อเหว่ยเหรอ แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ สั่งสอนหรือยัง”

เหยาจิ้งจือเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมตักเตือนผู้หญิงคนนั้นไป

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของลูกสาว คุณนายเหยาก็เดาได้ พูดอย่างเจ็บใจว่า “เธอบอกสิว่าตอนนั้นพวกเธอคิดอะไรกันอยู่ ถึงเหยาอู๋กับเหยาลิ่วจะสั่งสอนเจ๋อเหว่ยแล้ว แต่พวกเธอทั้งสองคนก็ไปสั่งสอนผู้หญิงต่ำช้าคนนั้นได้เหมือนกัน สุดท้ายก็ปล่อยหล่อนไปแบบนั้นเนี่ยนะ โอ๊ย…พวกเธอไร้ประโยชน์เกินไป รู้อย่างนี้ฉันจะไปกับพวกเธอด้วยดีกว่า”

เหยาจิ้งจือก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย โทษตัวเองที่ตอนนั้นไม่ได้คิดให้รอบคอบ

หลี่เสวี่ยเยี่ยนไม่ได้สนใจเจียงเพ่ยหลิงมากนัก หล่อนโทษแต่เซี่ยเจ๋อเหว่ย ถ้าเขามีความตั้งใจมั่นคง ถึงแม้จะมีผู้หญิงมายั่วยวนเขาก็ไม่อาจยั่วยวนได้ มีแต่โทษตัวเขาเอง

ส่วนนายท่านเหยามองตรงไปที่เหยาจิ้งจือและหลี่เสวี่ยเยี่ยน ถามว่า “แล้วตอนนี้พวกเธอตั้งใจจะทำอย่างไร”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนพูดความคิดของตัวเองออกมา สุดท้ายก็พูดว่า “คุณปู่ ขอเพียงเซี่ยเจ๋อเหว่ยไม่ไปพัวพันกับผู้หญิงคนนั้นอีก ขอเพียงเขาดูแลครอบครัวของพวกเรา ฉันก็จะให้อภัยเขาสักครั้ง แต่ถ้าเขาทำไม่ได้ ฉันก็ไม่มีทางเลือก ต้องแยกทางกับเขาค่ะ”

นายท่านเหยาไม่ได้พูดในทันที แต่หันไปมองเหยาจิ้งจือ ถามว่า “แล้วเธอล่ะ”

“พ่อ แน่นอนว่าฉันอยู่ข้างเสวี่ยเยี่ยน ครั้งนี้เจ๋อเหว่ยทำเกินไปจริงๆ”

เมื่อได้ยินการตัดสินใจของลูกสาว นายท่านเหยาก็มีความคิดในใจแล้ว “ในเมื่อพวกเธอคิดแบบนี้กันทั้งนั้น งั้นก็ง่ายแล้ว ผู้หญิงแบบนั้นจริงๆ แล้วจัดการได้ง่าย ขอเพียงทำให้เจ๋อเหว่ยไม่มีอะไรเลย หล่อนก็จะไม่มาวุ่นวายกับเจ๋อเหว่ยอีกเอง”

“พ่อ หมายความว่ายังไงคะ”

เหยาจิ้งจือคาดเดาในใจ แต่ไม่รู้ว่าคุณตาตั้งใจจะทำอย่างไร

ส่วนหลี่เสวี่ยเยี่ยนก็มองไปที่นายท่านเหยาเช่นกัน อยากรู้ว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร

“เงินทุนที่เจ๋อเหว่ยใช้เปิดตลาดวัสดุก่อสร้างก็ยังเป็นของพ่ออยู่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ให้ตลาดวัสดุก่อสร้างเป็นของเสวี่ยเยี่ยนไปเลยดีกว่า ขอเพียงทำให้เจ๋อเหว่ยไม่มีอะไรเลยก็พอ”

เมื่อได้ยินการตัดสินใจนี้ของนายท่านเหยา เหยาจิ้งจือก็ตาสว่าง รู้สึกว่าเป็นไปได้

ส่วนหลี่เสวี่ยเยี่ยนไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าใด ถามอย่างสงสัยว่า “แต่ตลาดวัสดุก่อสร้างสร้างขึ้นมาแล้ว เจ๋อเหว่ยก็เป็นเจ้าของใหญ่ที่สุด พวกเราจะเปลี่ยนแปลงได้อีกหรือคะ”

“ขอเพียงจัดการให้ดี ก็ทำได้แน่นอน”

นายท่านเหยาหัวเราะแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ให้ฉันจัดการเอง พวกเธอรอข่าวจากฉันก็พอ”

เหยาจิ้งจือและหลี่เสวี่ยเยี่ยนเชื่อใจนายท่านเหยาอยู่แล้ว พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็ไม่ได้ถามอะไรอีก

ส่วนทางฝั่งฉินมู่หลานก็ได้รับข่าวนี้อย่างรวดเร็ว และคิดว่าวิธีของนายท่านเหยาดีมาก อย่างไรเสียผู้หญิงอย่างเจียงเพ่ยหลิงก็มองแต่เรื่องเงินถึงได้เข้าหาเซี่ยเจ๋อเหว่ย ถ้าเซี่ยเจ๋อเหว่ยไม่มีอะไรเลยจริงๆ เจียงเพ่ยหลิงต้องรีบหนีไปแน่นอน

“พี่สะใภ้ ในเมื่อคุณปู่พูดแบบนั้นแล้ว ท่านต้องจัดการเรื่องนี้ได้แน่ๆ พอตลาดวัสดุก่อสร้างมาอยู่ในชื่อของคุณ ผมกับคุณค่อยไปเมืองเพิ่งอีกรอบ แล้วเตะพี่ชายออกไปเลย”

พอได้ยินแบบนั้น หลี่เสวี่ยเยี่ยนก็อดหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้

หล่อนไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเรื่องนี้ทุกคนจะอยู่ข้างตน ทุกคนใจดีกับหล่อนมากๆ เลย

ตอนนี้เซี่ยเจ๋อเหว่ยยังไม่รู้เรื่องพวกนี้ หลังจากโดนเหยาอู่กับเหยาลิ่วสั่งสอนไปรอบหนึ่ง เขาก็ไปโรงพยาบาล แต่ทางโรงพยาบาลบอกว่าเป็นแค่อาการบาดเจ็บเล็กน้อย ให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านก็พอ ไม่ต้องจ่ายยาแต่อย่างใด ทั้งๆ ที่เขารู้สึกเจ็บมากแท้ๆ

พอเซี่ยเหวินปิงและฉินเจี้ยนเซ่อรู้ว่าเซี่ยเจ๋อเหว่ยบาดเจ็บ ต่างก็ถามอย่างเป็นห่วงว่า “เจ๋อเหว่ย แกบาดเจ็บได้ยังไง ทะเลาะกับใครมาหรือเปล่า”

เซี่ยเจ๋อเหว่ยส่ายหน้า ตอบทันทีว่า “ไม่ ผมไม่ได้ทะเลาะกับใคร”

แต่เขาไม่ได้บอกสาเหตุที่แท้จริง เพราะกลัวพ่อกับคุณอาฉินจะไม่อยู่ข้างเขา อย่างไรเสียการไม่พูดก็ดีกว่า

ถึงเซี่ยเจ๋อเหว่ยจะบอกว่าไม่ได้ทะเลาะกับใคร แต่เซี่ยเหวินปิงกับฉินเจี้ยนเซ่อก็ไม่เชื่อ ตั้งใจจะหาเวลาสืบเรื่องนี้ให้ดี แต่สืบไปสืบมากลับพบว่าเหยาจิ้งจือกับหลี่เสวี่ยเยี่ยนเพิ่งแวะมาเซินเจิ้นก่อนจะกลับไปโดยไม่ได้มาหาพวกเขาสักนิด พวกเขาก็รู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง

“เจี้ยนเซ่อ จิ้งจือมาเซินเจิ้นแต่ไม่มาหาฉันเนี่ยนะ หล่อนมาทำอะไรกันแน่”

ฉินเจี้ยนเซ่อได้ยินดังนั้นก็พูดตรงๆ ว่า “แทนที่จะมานั่งเดา ทำไมไม่โทรกลับไปถามหล่อนเลยล่ะ”

เซี่ยเหวินปิงฟังแล้วก็เห็นด้วย แต่พอติดต่อเหยาจิ้งจือได้ เขาก็รู้เรื่องของเซี่ยเจ๋อเหว่ย “อะไรนะ…เจ๋อเหว่ยถึงกับทำแบบนั้นเลยเหรอ เกินไปแล้วนะ”

เมื่อรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว เซี่ยเหวินปิงก็รู้สึกรังเกียจการกระทำของลูกชายคนโตเป็นอย่างมาก

“ไม่ได้ เรื่องนี้ปล่อยให้ผ่านไปแบบนี้ไม่ได้”

ฝ่ายฉินเจี้ยนเซ่อที่อยู่ด้านข้างก็รู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว พวกเขาต่างยืนอยู่ข้างหลี่เสวี่ยเยี่ยน นอกจากอยากทุบตีเซี่ยเจ๋อเหว่ยสักทีแล้ว พวกเขาก็นึกไม่ออกว่าจะมีวิธีไหนดีไปกว่านี้

“พวกเราค่อยๆ คิดกันไป ตอนนี้ให้เรียกเจ๋อเหว่ยกลับมาก่อน พวกเราจะได้ถามเขาให้ละเอียด”

เซี่ยเจ๋อเหว่ยกลับมาก็เห็นพ่อและฉินเจี้ยนเซ่อมองมาที่ตัวเองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขารู้สึกใจหายวาบ รีบถามขึ้นมาว่า “พ่อ อาฉิน พวกคุณมีอะไรจะคุยกับผมหรือครับ”

“แน่สิว่ามี ได้ยินมาว่าแกกับพนักงานสาวใต้บังคับบัญชาสนิทกันมาก พวกเรา…”

ยังไม่ทันที่เซี่ยเหวินปิงจะพูดจบ เซี่ยเจ๋อเหว่ยก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว พูดขึ้นมาว่า “หลี่เสวี่ยเยี่ยนเป็นคนพูดใช่ไหม หล่อนตอนนี้กลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง”

“หุบปาก แกเองนั่นแหละเป็นแบบนี้ได้ยังไง”

เซี่ยเหวินปิงไม่คิดว่าลูกชายคนโตจะพูดแบบนี้

เซี่ยเจ๋อเหว่ยเห็นพวกเขาไม่เชื่อแม้แต่คำพูดของตัวเอง ความโกรธก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที เดินออกไปโดยไม่พูดอะไรอีก

“เซี่ยเจ๋อเหว่ย…”

เห็นลูกชายคนโตเดินออกไป เซี่ยเหวินปิงก็โกรธจนตัวสั่น

ฉินเจี้ยนเซ่อปลอบอยู่นาน เซี่ยเหวินปิงถึงค่อยๆ สงบลง

ส่วนเซี่ยเจ๋อเหว่ยออกไปแล้วก็ไม่ได้กลับมาอีก แต่ยังไม่ถึงสองวัน เขาก็เริ่มร้อนใจ รีบไปหาเซี่ยเหวินปิงและฉินเจี้ยนเซ่ออีกครั้ง

“พ่อครับ เกิดเรื่องใหญ่ที่ตลาดวัสดุก่อสร้างแล้ว”

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

ต้องเจอวิกฤตเข้ากับตัวเองสักทีมันถึงจะตาสว่างใช่ไหมพี่ใหญ่

ไหหม่า(海馬)

……….