ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 150 ซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟยทะเลาะกันอีกแล้ว

บทที่ 150 ซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟยทะเลาะกันอีกแล้ว

ซูจิ่งหยางนั้นเป็นคนโง่จริงๆ หลี่เก๋อเฟยพูดยืดยาวขนาดนั้น ก็แค่ไม่อยากให้ซูจิ่งหยางพูดถึงเรื่องของป้าจางไม่ใช่หรือ ซูจิ่งหยางเห็นหลี่เก๋อเฟยพูดจบแล้ว กลับยังคิดจะพูดต่ออีก

“หรือว่าเราซื้อบ้านที่ป้าจางแนะนำดีกว่า บ้านหลังแรกที่นายหญิงหลิ่วแนะนำมานั้นแพงเกินไป ถ้าจะบอกว่าเก็บเงินแล้วค่อยซื้อ แม่คงไม่เห็นด้วยแน่ จริงๆแล้วบ้านที่ป้าจางแนะนำมาก็แค่สกปรกไปหน่อย แต่ขนาดของบ้านใหญ่มาก ราคาก็ถูก เรามาซื้อบ้านหลังนั้นกันเถอะ”

คงเป็นเพราะซูจิ่งหยางไม่อยากอ้อมค้อมอีกต่อไป จึงเสนอความคิดของตัวเองออกมาตรงๆ”แต่คุณดูสิว่าป้าจางแนะนำบ้านหลังนั้นอย่างกระตือรือร้นขนาดไหน คุณไม่รู้สึกว่ามีอะไรน่าสงสัยบ้างหรือ บ้านหลังนั้นใหญ่ก็จริง แต่ราคามันไม่สมเหตุสมผลเลย ฉันกลัวว่าถ้าเราซื้อมันไป วันหน้าอาจจะมีปัญหาตามมาไม่จบไม่สิ้น”

หลี่เก๋อเฟยพูดถึงความคิดของตัวเองอย่างใจเย็น แม้ว่าการคิดแบบนี้จะดูใจร้ายกับป้าจางไปหน่อย แต่ซูจิ่งหยางก็เป็นสามีของเธอ เรื่องสำคัญก็ควรพูดกันตรงๆ

การพูดความจริงนั้นถูกต้องแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าซูจิ่งหยางจะรับฟัง

“จะมีปัญหาอะไรได้ล่ะ แค่เซ็นสัญญาแล้วได้โฉนดมา บ้านหลังนั้นก็เป็นของเราแล้วไม่ใช่หรือ” หลี่เก๋อเฟยก็รู้สึกจนปัญญา นี่คงเป็นปัญหาทั่วไปของพวกหนอนหนังสือสินะ ทุกอย่างที่รู้มาจากหนังสือ แต่ในความเป็นจริงมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

“ยังไงฉันก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่ดี แต่เอาเถอะ ในเมื่อเราก็ไม่รู้จะไปซื้อบ้านที่ไหน งั้นเราก็ไม่ต้องคุยเรื่องนี้กันอีกแล้ว ไปนอนกันเถอะ”

พูดจบหลี่เก๋อเฟยก็พลิกตัวไปอีกด้านทันที ไม่อยากเผชิญหน้ากับซูจิ่งหยางเลย แต่ซูจิ่งหยางมองดูหลี่เก๋อเฟยแล้วกลับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก็แค่บอกให้ภรรยาที่โง่เง่าของตนไปซื้อบ้านเท่านั้นเอง ทำไมถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้เกือบทุกคนเข้ามามีส่วนร่วมแล้ว แต่เดิมเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับครอบครัวของป้าจางเลย แต่พอถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้องกลับทำให้ตัวเองและหลี่เก๋อเฟยห่างเหินกันไป ซูจิ่งหยางรู้สึกเสียดายและว้าเหว่

หลังจากตื่นจากการงีบกลางวัน ซูจิ่งหยางก็ออกไปเดินเล่นอีกครั้ง แต่ไม่ได้พูดคุยกับหลี่เก๋อเฟยแม้แต่คำเดียว

พอถึงเวลาทานอาหารเย็น ทั้งสองคนก็นั่งแยกกัน จางซีเหยียนเห็นโอกาสดีจึงนั่งแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนพอดี เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนดูเหมือนกำลังทะเลาะกันเงียบๆ ก็ยิ่งรู้สึกว่า ซูจิ่งหยางได้ให้โอกาสกับตัวเองแล้วจางซีเหยียนก็กระตือรือร้นเป็นพิเศษในการพูดคุยกับซูจิ่งหยางและยังคอยตักอาหารให้ซูจิ่งหยางไม่หยุด

หลี่เก๋อเฟยที่อยู่ข้างๆ เพียงแค่มองด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป

ป้าจางที่อยู่ข้างๆ สังเกตความเคลื่อนไหวของซูจิ่งหยาง และหลี่เก๋อเฟยอย่างละเอียด ตอนนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟยเย็นชาต่อกัน

ลองคำนวณดู ตอนนี้คุณย่าของตระกูลซูและซูจิ่งหยาง ต่างก็อยู่ฝ่ายเดียวกับเธอ ดังนั้นในตระกูลซูก็เหลือเพียงหลี่เก๋อเฟยคนเดียวที่คัดค้านเธอ และหลี่เก๋อเฟยก็เป็นเพียงลูกสะใภ้ที่เพิ่งแต่งเข้ามาในตระกูลซูเท่านั้น ซึ่งในบ้านสามีก็ต้องระวังตัวหน่อยในการวางตัวนอกจากนี้ การต่อสู้เพียงลำพังย่อมยากที่จะประสบความสำเร็จ ถึงแม้ว่าหลี่เก๋อเฟยจะมีความสามารถมากแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถทั้งขัดใจแม่สามีและทะเลาะกับสามีของตัวเองในคราวเดียวกันได้ สะใภ้แบบนี้จะอยู่ในบ้านสามีได้อย่างไร ถึงแม้หลี่เก๋อเฟยจะมีความสามารถล้นฟ้า เธอก็ไม่มีทางขัดขวางตระกูลซูในการซื้อบ้านที่ตัวเองแนะนำได้

ในตอนนี้ ป้าจางรู้สึกว่าตัวเองมีชัยชนะอยู่ในมือแล้ว เหมือนปลาที่ได้น้ำหลังจากแห้งแล้งมานาน ป้าจางก็อยากจะดิ้นไปมาในน้ำสักหน่อย เพื่อแสดงให้เห็นถึงความดีใจของตัวเอง

“ฉันว่านะ จิ่งหยาง การซื้อบ้านหลังนี้พวกคุณก็ดูมาหลายที่แล้ว ทำไมยังไม่ตัดสินใจสักที วุ่นวายไปมาแบบนี้ ไม่รู้ว่าร่างกายของแม่คุณจะทนไหวหรือเปล่า จิ่งหยาง ปกติฉันเห็นคุณเป็นเด็กที่กตัญญูมาก ทำไมตอนนี้ถึงได้มองไม่ออกแบบนี้ล่ะ” ป้าจางพูดประโยคหนึ่ง ทั้งในและนอกคำพูดล้วนแต่แฝงความหมายถึงหลี่เก๋อเฟย

ป้าจางคนนี้คิดจริงๆ ว่าสะใภ้สาวอยู่ในบ้านก็ไม่ใช่คนแล้ว พูดอย่างไรก็ไม่โกรธ พูดอย่างไรก็ไม่ต่อต้าน

คราวนี้หลี่เก๋อเฟยได้ยินคำพูดของป้าจางอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ยังไม่ทันรอให้ ซูจิ่งหยางเอ่ยปาก หลี่เก๋อเฟยก็แย่งพูดก่อนซูจิ่งหยางเสียแล้ว

“ฉันบอกคุณป้า คุณรีบร้อนอะไรล่ะ นี่ไม่ใช่บ้านของคุณที่กำลังซื้อนะ อีกอย่างการซื้อบ้านเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ใช่เหมือนซื้อผักในตลาด ที่เลือกนู่นเลือกนี่ได้ ถ้าซื้อไม่ดีก็โยนทิ้งได้ แต่ถ้าซื้อบ้านไม่ดี เราจะโยนทิ้งไปไหนล่ะ เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ ถ้าใช้ไปเปล่าๆ แล้วตัวเองยังไม่พอใจอีก มันไม่คุ้มเลยนะ”

คุณป้าจางฟังคำพูดของหลี่เก๋อเฟยแล้วรู้สึกประหลาดใจ ทั้งๆ ที่เธอทะเลาะกับสามีและไม่มีใครในบ้านสามีช่วยเหลือ แต่หลี่เก๋อเฟยยังกล้าพูดจาโวยวายแบบนี้

หลี่เก๋อเฟยไม่กลัวบ้านของคุณป้าจาง แต่คุณป้าจางกลับกลัวว่าหลี่เก๋อเฟยจะไม่เคารพผู้อาวุโสอย่างเธอต่อหน้าคนอื่นอีก คุณป้าจางจึงยิ้มแย้มก่อน แล้ววางชามและตะเกียบในมือลง เพื่อแสดงว่าเธอให้ความสำคัญและเคารพคำพูดของหลี่เก๋อเฟยมาก น้ำเสียงที่พูดก็อ่อนลงด้วย

“ฉันก็แค่รีบร้อนไปหน่อยน่ะ บ้านพวกนี้ก็เลือกมาอย่างดีแล้ว ถึงได้เลือกมาแค่ไม่กี่หลังให้พวกคุณไปดู ถ้ายังเลือกไม่ได้ ฉันก็ไม่รู้จริงๆ ว่าพวกคุณอยากได้บ้านแบบไหนกันแน่” ในขณะที่พูดประโยคนี้ ป้าจางยังคงจ้องมองหลี่เก๋อเฟยอย่างไม่วางตา คนที่ไม่รู้เรื่องคงคิดว่านี่เป็นป้าที่ห่วงใยหลานชายและภรรยาของเขาจริงๆ

หลี่เก๋อเฟยรู้สึกโกรธเมื่อเห็นท่าทางของป้าจางแบบนี้ เรื่องไม่ดีทั้งหมดป้าจางเป็นคนทำคนเดียว แต่ทำไมพอเป็นเรื่องดีๆ ป้าจางก็ต้องเป็นคนพูดคนเดียวด้วย

“พวกเราอยากได้บ้านแบบไหน พวกเรามีวิจารณญาณของตัวเองอยู่แล้ว ไม่ต้องให้ป้าต้องมาเป็นห่วงหรอก” หลี่เก๋อเฟยพูดประโยคนี้ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ในปาก และต้องการจะกัดมันให้แหลกละเอียด เมื่อถึงประโยคสุดท้าย ดูเหมือนจะเป็นคำเตือนสำหรับป้าจาง พูดทีละคำอย่างช้าๆ และน้ำเสียงก็หนักแน่นมาก

ป้าจางเห็นท่าทางของหลี่เก๋อเฟยแบบนี้ก็รู้สึกขยาดไปบ้าง เพราะรู้ดีว่าเงินทั้งหมดอยู่ในมือของหลี่เก๋อเฟย ป้าจางคิดว่าคงไม่ดีที่จะปะทะกับหลี่เก๋อเฟยโดยตรง ขอเพียงแค่โน้มน้าวคุณย่าตระกูลซูและซูจิ่งหยางได้ ก็ถือว่าสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว สำหรับการจัดการกับหลี่เก๋อเฟยนั้น แค่ถ่วงเวลาเธอไว้ก็พอ ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น จะเก่งกาจไปถึงไหนกัน

จากนั้นป้าจางก็ไม่ตอบโต้คำพูดของหลี่เก๋อเฟย เพียงแค่ก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเองต่อไปอย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ จางซีเหยียนที่ไม่รู้อะไรเลยกลับยิ่งอัดอั้นตันใจมากขึ้น

“คุณพูดยังไงกัน ถึงอย่างไรเธอก็เป็นป้าของคุณนะ คนอื่นพูดดีๆ กับคุณที่เป็นคนรุ่นหลังหน่อยไม่ได้เลยหรือ”