ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 217 นินทาลับหลัง

บทที่ 217 นินทาลับหลัง

“ฮ่าๆๆ… ใช่แล้ว แค่ดูสภาพคุณนายบ้านเราตอนนี้ ก็พอจะเดาได้ว่าตอนนั้นเธอน่าเกลียดแค่ไหน”

หลี่เก๋อเฟยได้ยินเสียงหัวเราะดังลั่นของสาวใช้คนที่เริ่มพูดเรื่องนี้ขึ้นมา สาวใช้สองคนนี้แอบนินทาเธอลับหลังแบบนี้ จริงๆ แล้วใจคนเรานี่ก็ยากจะคาดเดา ปกติเวลาเห็นสาวใช้พวกนี้ต่างก็ว่านอนสอนง่าย ไม่คิดเลยว่าลับหลังจะแอบนินทานายของตัวเองแบบนี้

“ฮ่าๆ… พูดเบาๆ หน่อย พวกเราแอบนินทาแบบนี้มันไม่ดีนะ”

สาวใช้อีกคนหัวเราะตามคนที่เริ่มพูดเรื่องนี้ขึ้นมา แต่เสียงหัวเราะเบากว่า

“จะต้องแอบๆ ซ่อนๆ ทำไมกัน สาวใช้ทั้งจวนก็รู้กันทั้งนั้น ไม่รู้ว่าคราวนี้คุณชายใหญ่จะพาอนุภรรยากลับมาด้วยกี่คน บางทีครั้งนี้ที่ออกไปอาจจะทะเลาะกับคุณนายแล้วโกรธจนต้องออกไปก็ได้ ดูสิ รีบร้อนออกไปขนาดนั้น อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้นะ”

พูดถึงประโยคสุดท้าย สาวใช้คนนั้นยังพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ใครจะไปรู้ล่ะ คุณนายบ้านเราอ้วนขนาดนั้น ไม่รู้คุณชายใหญ่เห็นอะไรดีถึงได้แต่งเธอเข้าบ้าน”

“ฮ่าๆๆ…”

“ฮ่าๆๆ…ฮ่าๆๆ…”

เมื่อสาวใช้ทั้งสองคนพูดมาถึงตรงนี้ พวกเธอต่างก็หัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย หลี่เก๋อเฟยสามารถจินตนาการได้ถึงสีหน้าดูถูกเหยียดหยามที่สาวใช้ทั้งสองมองหน้ากันในขณะที่พูดประโยคสุดท้าย

“ปัง!”

เสียงดังขึ้นหลังจากที่เธอใช้มือทุบประตู

“พวกเธอทั้งสองคนนี่ ช่างไม่รู้จักละอาย กล้าดียังไงมานินทาฉันในจวนของฉันแบบนี้”

หลี่เก๋อเฟยทนไม่ไหวแล้ว เธอหันไปตะคอกใส่สาวใช้ทั้งสองคนทันที

สาวใช้ทั้งสองตกใจจนหน้าซีด เมื่อได้ยินเสียงและหันมาเห็นหลี่เก๋อเฟย พวกเธอต่างก็อ้าปากค้างพร้อมกัน

“คุณ…คุณ…นาย”

สาวใช้ทั้งสองคนตกใจจนหน้าซีด เมื่อเห็นว่าเป็นนายหญิงของตน พวกเธอได้แต่เรียกคำว่า “นายหญิง” ออกมาอย่างติดอ่าง

สาวใช้ทั้งสองไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้า หลี่เก๋อเฟยรีบก้มหน้าลงทันที

“โอ้ พอเห็นฉันตอนนี้ถึงได้เรียกนายหญิงอย่างดี ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าลับหลังพวกเธอเรียกฉันว่ายังไงกันบ้าง มา พูดออกมาให้ฉันฟังหน่อย”

หลี่เก๋อเฟยมองไปที่สาวใช้ทั้งสองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดุดัน ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อพวกเธอ

ตอนนี้สาวใช้ทั้งสองก้มหน้ามองหน้ากันเอง แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา

“พูดสิ ทำไมพวกเธอถึงไม่กล้าพูดล่ะ เมื่อกี้ยังคุยกันสนุกสนานอยู่เลยไม่ใช่หรือ ทำไมตอนนี้พอมาอยู่ต่อหน้าคนถึงไม่กล้าพูดแล้ว เมื่อกี้ยังพูดกันได้ดีอยู่เลยไม่ใช่หรือ”

พอพูดประโยคแรกจบ หลี่เก๋อเฟยก็ตวาดใส่สาวใช้ทั้งสองเสียงดัง

ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าพวกสาวใช้ในจวนจะกล้าเหิมเกริมถึงเพียงนี้

สาวใช้ทั้งสองคนได้ยินเสียงตะโกนของหลี่เก๋อเฟยต่างสะดุ้งด้วยความกลัว หนึ่งคือกลัวว่าคุณหญิงหลี่เก๋อเฟยจะไล่พวกเธอออกจากคฤหาสน์ สองคือกลัวว่าหลี่เก๋อเฟยที่ตัวอ้วนขนาดนี้ ถึงแม้จะสู้กันสองคนก็ยังไม่แน่ว่าจะเอาชนะเธอได้

“ฉันไม่ใช่คนที่ชอบลงโทษคนอื่นหรอกนะ ดูเหมือนว่าปกติฉันคงจะใจดีกับพวกเธอมากเกินไป ถึงได้กล้าลับหลังด่าฉันโดยเอ่ยชื่อแบบนี้ พวกเธอสองคนทำงานอะไรกัน”

หลี่เก๋อเฟยคิดในใจว่าคืนนี้ต้องตัดสินใจให้ได้ว่าสาวใช้คนไหนควรอยู่ต่อ คนไหนควรไล่ออก พรุ่งนี้เช้าจะได้ไล่คนที่ควรไล่ออกไปให้หมด

ปล่อยให้พวกปากมากที่ไม่รู้จักทำงานพวกนี้อยู่ในคฤหาสน์ต่อไป ไม่รู้ว่าจะมีคำซุบซิบนินทาอีกมากแค่ไหนที่แพร่ออกไป เพื่อนบ้านรอบข้างคงหัวเราะเยาะตระกูลซูกันไม่หยุด

สาวใช้ทั้งสองมองหลี่เก๋อเฟยด้วยท่าทีหวาดหวั่น ไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว กลัวว่าถ้าพูดอะไรออกไป หลี่เก๋อเฟยจะตบพวกเธอทันที

“ฉันถามพวกเธออยู่นะ เป็นใบ้กันไปแล้วหรือไง พูดสิ”

หลี่เก๋อเฟยจ้องสาวใช้ทั้งสองด้วยสายตาดุดัน แต่ก็ไม่ได้ลงมือทำอะไร อย่างไรเสียอีกไม่นานพวกเธอก็ต้องไปแล้ว จะโกรธทำไมให้เสียอารมณ์

“ฉัน…ฉันเป็นคนดูแลคุณชายน้อยกับคุณหนูค่ะ”

ส่วนสาวใช้อีกคนที่เป็นคนเริ่มนินทาก่อนไม่กล้าพูดอะไรออกมา

“นาย พูดมาสิ”

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่เก๋อเฟยเห็นว่าสาวใช้คนที่เริ่มพูดก่อนก็ไม่ได้พูดตอบ หลี่เก๋อเฟยจึงชี้นิ้วไปที่สาวใช้คนนั้นพลางจ้องเขม็งด้วยสายตาดุดัน แล้วพูดเสียงเย็นชาออกมาสองสามคำ

“ฉัน ฉัน… ฉันเป็นคนรับใช้คุณชายใหญ่และภรรยาของท่านเองค่ะ”

สาวใช้พูดติดอ่างและเสียงสั่นเครือ เห็นได้ชัดว่ากลัวหลี่เก๋อเฟยมาก ช่วงนี้พวกเขาได้เห็นหลี่เก๋อเฟยต่อสู้กับพวกนางปีศาจน้อย และไม่เคยเสียท่าเลย ทุกคนจึงไม่กล้าพูดอะไรกับหลี่เก๋อเฟยตรงๆ

“ฮึ”

หลี่เก๋อเฟยแค่นเสียงหึหนึ่งที แล้วเดินแหวกผ่านสาวใช้ทั้งสองคนไปข้างหน้า

ไม่คิดว่าสาวใช้ที่เริ่มพูดก่อนคนนี้จะเป็นคนที่มารับใช้ตัวเอง ตอนที่หลี่เก๋อเฟยอยู่ในโลกปัจจุบันก็เป็นพนักงานขาย เคยเจอผู้คนมานับพันนับหมื่น จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่มีความทรงจำเช่นนี้ ตามหลักแล้ว คนที่เคยรับใช้ตัวเอง หลี่เก๋อเฟยควรจะจำได้แม่นยำ แต่ทำไมคนนี้หลี่เก๋อเฟยถึงนึกไม่ออกเลย เรื่องนี้ยิ่งทำให้หลี่เก๋อเฟยคิดว่าควรไล่พวกสาวใช้ที่ไม่ทำงานพวกนี้ออกไป

หลังจากนั้นหลี่เก๋อเฟยก็ไปดูเสี่ยวเสี่ยว เด็กน้อยทั้งสองแม้จะไม่ร่าเริงเหมือนก่อน แต่ก็นั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ ซึ่งก็ช่วยเพิ่มพูนความรู้ให้ทั้งสองคน หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ไป ก็ถือว่าเป็นประโยชน์สำหรับทั้งสองคน

พอถึงตอนเย็น หลี่เก๋อเฟยก็รีบไปปรนนิบัติคุณยายตระกูลซูอย่างขยันขันแข็ง

“เก๋อเฟย ตอนนี้ในบ้านเหลือพวกเราไม่กี่คนแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องมาดูแลฉันบ่อยๆ หรอก ถ้าไม่มีอะไรก็พักผ่อนในห้องเถอะ”

ในบ้านเหลือแค่ไม่กี่คน แค่ซูจิ่งหยางคนเดียวที่จากไป ทำไมคุณยายตระกูลซูถึงพูดแบบนี้ หรือว่าท่านมีลูกชายแค่ซูจิ่งหยางคนเดียว

“ค่ะ”

แต่หลี่เก๋อเฟยก็ไม่กล้าพูดอะไรตรงๆ กับคุณยายตระกูลซูได้แต่ตอบรับท่านอย่างว่าง่าย

ระหว่างที่พูดคุยกัน หลี่เก๋อเฟยก็พยุงคุณยายตระกูลซูไปที่ข้างโต๊ะอาหาร

“คุณยายคะ จริงๆ แล้วหนูคิดว่า ในบ้านเราเหลือคนไม่มากแล้ว บ่าวไพร่ในจวนก็มีมากเกินไป”