ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 230 จิตใจคนยากจะคาดเดา

บทที่ 230 จิตใจคนยากจะคาดเดา

หลังจากมื้อเช้าที่น่าตื่นเต้นนี้ หลี่เก๋อเฟยก็รีบกินเสร็จแล้วรีบวิ่งหนี พาอวิ่นเอ๋อร์ไปที่ร้านซุนฟางเกอเพื่อพบนายหญิงหลิ่วโดยตรง

“โอ้ คุณนายหลิ่ว วันนี้ลมอะไรพัดมา ถึงได้มาแต่เช้าขนาดนี้ ลองดูเครื่องสำอางใหม่ๆ ในร้านสิคะ ดีมากเลยนะ ดูสีแล้วจะทำให้คุณผิวขาวอมชมพู…” นายหญิงหลิ่วแทบจะพุ่งเข้าหาหลี่เก๋อเฟยทันทีที่เห็น แสดงความกระตือรือร้นอย่างมาก ในขณะที่หลี่เก๋อเฟยกลับดูเย็นชา

หลี่เก๋อเฟยไม่อยากสนิทสนมกับนายหญิงหลิ่วอีกต่อไป เธอพูดตรงประเด็นเลยและบอกจุดประสงค์ที่มา

“คุณนายหญิงหลิ่วคะ พวกเราก็ถือว่าเป็นเพื่อนเก่ากันแล้ว วันนี้มาเพราะมีเรื่องสำคัญจะขอความช่วยเหลือ ฉันเห็นว่าคุณเป็นคนมีชื่อเสียงในเมืองนี้แล้ว วันนี้มาก็อยากให้คุณช่วยหาคนในตลาดให้หน่อย”

เมื่อนายหญิงหลิ่วได้ยินถึงตรงนี้ ในใจก็รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

ตั้งแต่เห็นหลี่เก๋อเฟยเข้ามา นายหญิงหลิ่วก็ไม่ได้พูดว่าควรออกไปต้อนรับเหมือนครั้งก่อนๆ

และครั้งนี้ทั้งเด็กในร้านและสาวใช้ในร้านของนายหญิงหลิ่วก็ไม่ได้ยิ้มแย้มเหมือนครั้งก่อน ไม่ว่าจะเห็นหรือไม่เห็นก็ตาม ครั้งนี้แทบทุกคนทำหน้าบึ้ง แม้แต่เมื่อหลี่เก๋อเฟยบังเอิญสบตากับเด็กในร้านและสาวใช้บางคน ในสถานการณ์แบบนี้ ก็ยังมีไม่น้อยที่ทำหน้าบึ้งใส่หลี่เก๋อเฟย

ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยรู้สึกร้อนใจมาก อยากจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จโดยเร็ว ถึงขนาดไม่สังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ชัดเจนเหล่านี้ เห็นแค่พัดที่นายหญิงหลิ่วโบกเบาๆ หลี่เก๋อเฟยแม้จะรู้สึกร้อนใจ ก็ยังคงพูดต่อไปอย่างกระตือรือร้น

“คุณก็รู้นะว่าครอบครัวของเราเพิ่งย้ายบ้าน ฉันคิดว่าบ้านหลังเก่าปล่อยว่างไว้ก็เปล่าประโยชน์ ไม่เอาไปให้คนอื่นเช่าดีกว่า จะได้ไม่ต้องปล่อยทิ้งร้างไว้เฉยๆ แต่ไม่รู้ว่านายหญิงหลิ่วจะช่วยหาคนเช่าให้ได้ไหม ค่าเช่าเท่าไหร่ก็คุยกันได้”

ไม่รู้ว่านายหญิงหลิ่วรู้สึกร้อนขึ้นหรือเปล่า ตอนนี้แม้ว่าพัดในมือของเธอจะโบกด้วยความถี่เท่าเดิม แต่แรงโบกกลับแรงขึ้น ยืนอยู่ตรงหน้านายหญิงหลิ่วความกดดันในใจของหลี่เก๋อเฟยก็เพิ่มขึ้นตามจังหวะการโบกพัด

หลายครั้งที่พัดในมือของเธอแทบจะปัดโดนหน้าของหลี่เก๋อเฟยโดยไม่ตั้งใจ แต่นั่นก็แค่ความรู้สึกทางสายตา หลี่เก๋อเฟยก็รู้ว่าพัดคงไม่ได้ปัดโดนหน้าเธอจริงๆ หรอก

แต่ยังไม่ทันได้ยินคำตอบจากนายหญิงหลิ่ว หลี่เก๋อเฟยก็รู้สึกว่านายหญิงหลิ่วเริ่มรำคาญในใจแล้ว แต่ความคิดนั้นก็ผ่านไปแวบหนึ่ง

เพื่อยืนยันความคิดนั้น หลี่เก๋อเฟยจึงเงยหน้าขึ้นมองหน้านายหญิงหลิ่วซึ่งตอนนี้ก็ยังคงยิ้มแย้มเหมือนเดิม

ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยก็ปฏิเสธความคิดนั้นของตัวเอง แล้วถามต่อไปอีกประโยค

“เรื่องนี้ทำให้คุณลำบากใจหรือเปล่าคะ นายหญิงหลิ่ว”

“โอ้ ไม่หรอก แค่ฉันคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ฉันเห็นว่าคุณดูรีบร้อน ไม่รู้ว่าคุณจะรอได้ไหม”

นายหญิงหลิ่วทำเป็นเพิ่งนึกขึ้นได้ โบกพัดเบาๆ แล้วค่อยๆ ตอบคำถามของหลี่เก๋อเฟย

แต่เพียงประโยคคลุมเครือแบบนี้ ก็ทำให้หลี่เก๋อเฟยเริ่มสงสัยนายหญิงหลิ่วจริงๆ ก่อนหน้านี้นายหญิงหลิ่วมักจะยินดีช่วยเหลือหลี่เก๋อเฟยเสมอ จนหลี่เก๋อเฟยแทบจะคิดว่านายหญิงหลิ่วเป็นเพื่อนสนิทที่สุด

แต่วันนี้เมื่อได้เห็นเช่นนี้ ทำให้หลี่เก๋อเฟยรู้สึกผิดหวังกับการกระทำของนายหญิงหลิ่วอย่างมาก

อวิ่นเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ มองดูและเข้าใจสถานการณ์มาตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่แปลกใจว่าทำไมวันนี้นายหญิงใหญ่ของบ้านตัวเองถึงเป็นเช่นนี้

ที่จริงแล้ว นายหญิงหลิ่วรู้สึกว่าช่วงนี้หลี่เก๋อเฟยไม่ได้ส่งสินค้าให้ร้านมานานแล้ว ในช่วงนี้เครื่องสำอางที่ส่งไปขายที่ปักกิ่งก็ขายยากขึ้นเรื่อยๆ

คุณหญิงที่เคยซื้อผลิตภัณฑ์ของหลี่เก๋อเฟยก่อนหน้านี้ ก็ติดใจเครื่องสำอางที่หลี่เก๋อเฟยทำ พวกเธอก็เร่งให้เธอไปสั่งสินค้าเพิ่ม

แต่นายหญิงหลิ่วได้พูดเรื่องนี้กับหลี่เก๋อเฟยหลายครั้งแล้ว ทั้งพูดอ้อมๆ และพูดตรงๆ แต่หลี่เก๋อเฟยก็ตอบคำถามนายหญิงหลิ่วอย่างคลุมเครือ

ในช่วงนี้ พวกคุณหญิงเหล่านั้นรอมานานแล้ว ไม่เพียงแต่เร่งให้เธอรีบสั่งสินค้าแบบนี้เพิ่ม ยังบอกว่าถ้าไม่เห็นสินค้าพวกนี้นานเข้า ต่อไปก็จะไม่ซื้อของจากร้านของนายหญิงหลิ่วอีก แต่เดิมนายหญิงหลิ่วก็ยังตั้งตัวในที่ปักกิ่งไม่ค่อยมั่นคง ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ก็ไม่มีกำไรมาหลายวันแล้ว

นายหญิงหลิ่วกำลังหมดปัญญา แต่ทุกครั้งที่พูดกับหลี่เก๋อเฟย หลี่เก๋อเฟยก็ขอให้เธอไปจัดการเรื่องต่างๆ นายหญิงหลิ่วคิดในใจว่า หลี่เก๋อเฟยพูดจาดี แต่กลับไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง

ทุกอย่างล้วนเป็นนายหญิงหลิ่วที่ต้องไปช่วยจัดการ การกระทำที่ไม่ได้ค่าตอบแทนเช่นนี้ นายหญิงหลิ่วย่อมไม่พอใจวิธีการของหลี่เก๋อเฟย

“ถ้าเช่นนั้นนายหญิงหลิ่วพวกเรายังมีธุระอื่น ขอตัวก่อนนะ”

หลี่เก๋อเฟยไม่พอใจพฤติกรรมของนายหญิงหลิ่วอย่างมาก แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะในเมื่อต้องมาขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ถ้าเขาไม่เต็มใจจะช่วย เธอก็ได้แต่จากไป

“เดินทางปลอดภัย ไม่ต้องส่งหรอก”

แม้ในเวลาเช่นนี้ นายหญิงหลิ่วก็ยังยิ้มให้หลี่เก๋อเฟย ทำเอาอวิ่นเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกขนลุก

หลี่เก๋อเฟยหมุนตัวเดินจากไปทันที ไม่พูดอะไรกับนายหญิงหลิ่วอีก จริงๆ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร

พอออกมาจากประตูหอซวนฟางของนายหญิงหลิ่ว อวิ่นเอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะพูดกับหลี่เก๋อเฟย

“คุณนายใหญ่ ทำไมคุณถึงยอมจากมาง่ายๆ แบบนี้ล่ะคะ นายหญิงหลิ่วคนนี้ชัดเจนว่า…”

“ไม่ต้องพูด เดินไป”

หลี่เก๋อเฟยรู้ว่าสาวใช้คนนี้กำลังจะพูดอะไร จึงสั่งให้อวิ่นเอ๋อร์หุบปากทันที เพราะตอนนี้ยังอยู่หน้าประตูบ้านเขา ยังเดินไปไม่ไกลเลย ถ้าจะเริ่มนินทาคนอื่นตรงนี้ เกรงว่าความสัมพันธ์ต่อไปจะยิ่งแย่ลงกว่าเดิม

พอเดินมาไกลพอสมควร หลี่เก๋อเฟยที่มีความอัดอั้นตันใจเต็มท้อง ก็ทุบกำแพงข้างๆ อย่างแรงทันที

ภาพที่มีคนถูกรังแก แต่กลับยิ้มให้ตัวเอง ทั้งที่ด้านหลังซ่อนมีดเตรียมจะฆ่าตัวเองนั้น หลี่เก๋อเฟยคุ้นเคยกับมันดีเหลือเกิน