ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 235 วาดรูปอะไร ยากเกินไปแล้ว!

บทที่ 235 วาดรูปอะไร ยากเกินไปแล้ว!

สำหรับหลี่เก๋อเฟยแล้ว การวาดภาพแบบเสื้อผ้าสักชุดนั้นถือว่ายากพอสมควร

แต่หลี่เก๋อเฟยก็อยากเปิดร้านขายเสื้อผ้าเป็นของตัวเอง ดังนั้นการวาดแบบเสื้อผ้าจึงต้องให้หลี่เก๋อเฟยผู้เป็นเจ้าของเป็นคนวาดเอง

หลังจากนั่งลงอย่างเงียบๆ หลี่เก๋อเฟยกำลังจะจับพู่กันเพื่อวาดโครงร่างคร่าวๆ

แต่มือที่ค้างอยู่กลางอากาศก็หยุดชะงัก ในใจของหลี่เก๋อเฟยมีความคิดสับสนวุ่นวาย ไม่รู้ว่าจะเริ่มลากเส้นแรกจากตรงไหนดี

ส่วนอวิ่นเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก็ได้หยิบหมึกขึ้นมาเตรียมบดให้คุณหญิงใหญ่ของเธออย่างว่าง่าย

แต่ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยรู้สึกว่าอวิ่นเอ๋อร์ดูน่ารำคาญ เมื่อหันไปมองเธอ สายตาที่เคยอ่อนโยนก็เปลี่ยนเป็นคมกริบ ราวกับกำลังบอกใบ้ให้อวิ่นเอ๋อร์รู้ว่าการที่เธอยืนอยู่ตรงนี้ดูน่ารำคาญ และควรจะรีบออกไป

แม้อวิ่นเอ๋อร์จะรู้สึกได้ว่าสายตาที่คุณหญิงใหญ่มองมาดูแปลกๆ แต่เธอก็คิดว่าต้องอยู่ที่นี่เพื่อปรนนิบัติคุณหญิงใหญ่ และจะต้องบดหมึกให้เสร็จ

เธอไม่ได้เข้าใจความหมายที่คุณหญิงใหญ่ต้องการให้เธอออกไปเลย

แต่อวิ่นเอ๋อร์รู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องตอบสนองต่อสายตาของคุณนายใหญ่ จึงแกล้งทำท่าไร้เดียงสา ราวกับไม่รู้ว่าสายตานั้นมีความหมายอะไร

“แค่ก แค่ก…”

เมื่อเห็นการตอบสนองของอวิ่นเอ๋อร์ หลี่เก๋อเฟยได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ

เมื่อการส่งสัญญาณทางสายตาไม่ได้ผล เธอจึงต้องใช้เสียงบอกให้อวิ่นเอ๋อร์ออกไป

“ฉันหมายความว่าให้เธอออกไป ฉันอยู่คนเดียววาดรูปในนี้ก็พอแล้ว”

อวิ่นเอ๋อร์ทำหน้าเครียด “แต่ว่าคุณนายใหญ่…”

เมื่อได้ยินคำสั่งจากคุณนายใหญ่ให้ออกไป อวิ่นเอ๋อร์รู้สึกงุนงงอย่างมาก เธอพยายามจะอธิบายตัวโดยไม่รู้ตัว

หลี่เก๋อเฟยไม่ต้องการให้คนนอกรู้ว่าเธอมีระบบ ดังนั้นเมื่อเห็นว่าอวิ่นเอ๋อร์ไม่ทำตามที่เธอบอก จึงรู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“ตอนนี้ฉันสั่งให้เธอออกไป ทำไมถึงไม่ยอมทำตามคำสั่งฉันแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยินว่าคุณหญิงใหญ่กำลังโกรธ อวิ่นเอ๋อร์รีบก้มหัวคำนับขอโทษคุณหญิงใหญ่ทันที

“คุณหญิงใหญ่ ฉันไม่กล้าหรอกค่ะ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้”

พูดจบ อวิ่นเอ๋อร์ก็รีบวิ่งออกจากห้องไปทันที แม้ว่าการทำแบบนี้จะดูไม่สุภาพ แต่อวิ่นเอ๋อร์ก็ไม่สนใจแล้ว เพราะรู้ดีว่าตอนนี้หลี่เก๋อเฟยกำลังโกรธ ถ้าตนยังดื้อดึงอยู่ต่อไป คงได้เจ็บตัวแน่

หลี่เก๋อเฟยเห็นอวิ่นเอ๋อร์ออกไปเสียทีก็ถอนหายใจโล่งอก

ระบบ ระบบ ออกมาเดี๋ยวนี้

“ระบบขอรายงาน เจ้านาย มีอะไรจะสั่งหรือคะ”

นี่ให้ฉันเปิดร้านขายเสื้อผ้า แต่ฉันไม่รู้จะวาดแบบเสื้อผ้ายังไง บอกฉันหน่อยว่าควรทำยังไงดี

“ระบบขอรายงาน เจ้านาย ตอนนี้คุณไม่มีแต้มสะสมพอที่จะแลกแบบได้แล้ว ดังนั้นระบบขอแนะนำให้คุณลองวาดเองดูจะดีกว่าค่ะ”

หลี่เก๋อเฟยได้ยินระบบพูดจาเหลวไหลมากมาย ถ้าเธอวาดแบบเสื้อผ้าเป็น แล้วจะเรียกมันออกมาทำไมกัน

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันวาดแบบไม่เป็น แล้วคุณจะให้ฉันวาดอะไร”

“ระบบขอแจ้งว่า แม้ระบบไม่สามารถให้แบบเสื้อผ้าแก่คุณได้โดยตรง แต่คุณสามารถวาดตามแบบเสื้อผ้าที่ระบบแสดงให้ดูได้นะคะ”

ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยรู้สึกเหมือนได้รับการเปิดหูเปิดตา สมองเริ่มทำงานทันที

การที่เธอจะวาดแบบเสื้อผ้าตามที่ระบบแสดงให้เห็น มันง่ายกว่าการที่ต้องจินตนาการแบบเสื้อผ้าขึ้นมาเองแล้วค่อยวาดมากนัก

ดังนั้นหลี่เก๋อเฟยจึงตอบตกลงกับข้อเสนอของระบบด้วยความยินดี

“ก็ได้ งั้นแสดงแบบเสื้อผ้าทั้งหมดออกมาให้ฉันเลือกเองแล้วกัน”

“ระบบขอแจ้งว่า ได้ค่ะคุณ”

แน่นอนว่าระบบแสดงรูปแบบเสื้อผ้าหลายแบบออกมาในทันที

หลี่เก๋อเฟยรู้สึกดีใจมากเมื่อเห็นแบบเสื้อผ้าเหล่านี้ เธอรีบลงมือวาดภาพทันที

แต่หลี่เก๋อเฟยไม่มีพรสวรรค์ด้านการวาดรูป แม้ว่าแบบที่ระบบให้มาจะดูเรียบง่าย แต่เมื่อลงมือวาดเองกลับออกมาบิดเบี้ยวไม่เป็นท่า ดูแล้วน่าหงุดหงิด

หลี่เก๋อเฟยรู้สึกโมโห โยนพู่กันลงบนโต๊ะแล้วนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างหัวเสีย

“ปัง ปัง ปัง”

ขณะที่หลี่เก๋อเฟยกำลังรู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงห่วงใยของอวิ่นเอ๋อร์ สาวใช้ประจำตัวของเธอ

“คุณหนูใหญ่ คุณอยู่ข้างในใช่ไหมคะ ให้ฉันช่วยบดหมึกไหมคะ”

หลี่เก๋อเฟยส่ายหน้าไปมา ขมวดคิ้วแน่น ถอนหายใจอย่างจนปัญญา รู้สึกว่าตัวเองยังสู้เป็นสาวใช้ไม่ได้ด้วยซ้ำ พวกเขาแค่ทำงานของตัวเองให้ดีก็ได้รับรางวัลจากเจ้านายแล้ว

“ฉันไม่เป็นไร เธออยู่ข้างนอกนั่นแหละ”

แต่หลังจากที่พูดประโยคนั้นจบ หลี่เก๋อเฟยก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที ว่าจะเรียกสาวใช้ของตัวเองเข้ามาให้วาดรูปดู แต่ปัญหาอีกอย่างคือ ภาพแบบที่ระบบให้มา มีแค่ตัวเองเท่านั้นที่มองเห็นได้

เฮ้อ ช่างมันเถอะ

หลี่เก๋อเฟยถอนหายใจหนักๆ ในใจแล้วก็ก้มหน้าก้มตาวาดรูปต่อไป

หลังจากที่พยายามวาดท่อนบนเสร็จ และกำลังจะวาดกระโปรงด้านบน หลี่เก๋อเฟยก็เงยหน้าขึ้นมอง

รูปที่วาดนี่มันน่าเกลียดจริงๆ

หลี่เก๋อเฟยรู้สึกหมดหนทาง เก็บกระดาษวาดรูปขึ้นมาแล้วขยำเป็นก้อนโยนทิ้งลงพื้น

แค่โยนมือเดียวแบบนั้น แต่ดันไปกระทบกับแจกันเซรามิก แจกันที่วางไม่มั่นคงก็หล่นลงพื้นส่งเสียงดังเล็กน้อย

“คุณหนูใหญ่ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

หลี่เก๋อเฟยฝังหน้าลงในมือทั้งสองข้างด้วยความโมโห ทันใดนั้นเธอได้ยินเสียงร้องดังของอวิ่นเอ๋อร์สาวใช้ของเธอ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าอวิ่นเอ๋อร์บุกเข้ามาในห้องเสียแล้ว

“เธอเข้ามาทำไม”

ในขณะที่หลี่เก๋อเฟยกำลังรู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก เธอเห็นอวิ่นเอ๋อร์สาวใช้ที่ไม่เชื่อฟังบุกเข้ามาแบบนี้ ในใจก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

อวิ่นเอ๋อร์รู้ตัวว่าตัวเองใจร้อนเกินไป รีบถอยออกไปและปิดประตู แล้วจึงเริ่มพูด

“คุณหญิงใหญ่ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่ได้ยินเสียงดังจากในห้องของคุณ กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ฉันถึงได้บุกเข้ามาแบบนั้น คุณหญิงใหญ่ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

อวิ่นเอ๋อร์รู้ดีว่าคุณหญิงใหญ่ของเธอเป็นคนใจดี แต่เวลาจัดการเรื่องต่างๆ กลับใช้วิธีการที่โหดเหี้ยมและเด็ดขาด ดังนั้นตอนนี้อวิ่นเอ๋อร์จึงกลัวมาก แม้จะยืนอยู่นอกประตูแล้ว มือของเธอก็ยังคงสั่นไม่หยุด

หลี่เก๋อเฟยเห็นอวิ่นเอ๋อร์ออกไปอย่างรวดเร็ว คิ้วที่ขมวดแน่นเมื่อครู่ค่อยๆ คลายออก

เธอตอบสาวใช้ตัวน้อยของตนด้วยความรำคาญ