ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 245 จัดเข้าตารางเวลา

ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยนึกขึ้นได้ว่า วันนี้เพิ่งได้คะแนนสะสมมาไม่ใช่หรือ หลังจากให้เงินกับนายหญิงหลิ่วไป ระบบน่าจะให้คะแนนสะสมมาแล้ว

และก่อนหน้านี้ตอนทำภารกิจเกี่ยวกับคุณชายคนนั้น ก็ได้คะแนนสะสมมาเยอะมาก ยังไม่ได้แลกเลย

ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาที่เหมาะสมที่จะแลกของพวกนี้ทั้งหมด พอดีจะได้ตัดเสื้อผ้าก่อน ส่วนเรื่องร้านค้าค่อยว่ากันทีหลัง แลกของที่สามารถขายเอาเงินได้ รวมๆ กันน่าจะพอซื้อร้านได้แล้ว

อีกอย่าง ค่ำมืดขนาดนี้แล้ว คนอื่นคงไม่มาที่ห้องของฉันหรอก เออใช่ ก่อนหน้านี้ฉันเพิ่งเปลี่ยนวิธีการปรากฏตัวไปไม่ใช่หรือ ถ้าแลกของตอนนี้ก็จะไม่มีแสงวาบวับเหมือนก่อน ไม่ดึงดูดความสนใจคนอื่นแล้ว หลี่เก๋อเฟยคิดว่านี่เป็นจังหวะที่ดี

ระบบ ระบบ ออกมาสิ ฉันจะแลกของ

“ระบบขอแจ้งว่า ได้ค่ะนายท่าน ต้องการแลกอะไรคะ”

เธอไม่ควรจะบอกคะแนนสะสมที่เหลือของฉันก่อนหรือไง

“ระบบขอแจ้งว่า คุณจำได้แม่นอยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ จำเป็นต้องให้ฉันพูดซ้ำอีกไหม”

แน่นอน ตอนนี้คนที่จ่ายเงินคือเจ้านายทั้งนั้น ระบบฝังอยู่ในสมองของตัวเอง คุณไม่สามารถทำอะไรกับระบบนี้ได้เลย ได้แต่กลืนความโกรธนี้ลงไป

หลังจากส่ายหัวอย่างจนปัญญาแล้ว จึงเริ่มพูด

“เอาเถอะ ช่วยแลกกระดาษมวนบุหรี่ให้ฉันหน่อย แล้วก็ผ้าเพิ่มด้วย ก็พวกลวดลายเสื้อผ้าที่คุณพูดถึงก่อนหน้านี้ วัสดุที่จำเป็นทั้งหมด แลกมาให้ได้มากเท่าไหร่ก็เอามาเท่านั้น”

“คำสั่งระบบ ได้ครับนายท่าน”

หลังจากพูดจบ ห่อของก็ปรากฏขึ้นลอยอยู่ตรงหน้าหลี่เก๋อเฟย จากนั้นหลี่เฟอเฟยก็ยื่นมือออกไปรับห่อที่ลอยอยู่กลางอากาศ

หลังจากนั้น หลี่เก๋อเฟยก็ค่อยๆ แกะมุมเล็กๆ ของห่อออกอย่างระมัดระวัง แสงสีทองก็ส่องประกายวูบวาบออกมามากมาย

โชคดีที่หลี่เก๋อเฟย เตรียมใจไว้แล้ว จึงแกะห่อออกแค่มุมเล็กๆ เท่านั้น เมื่อเห็นแสงที่ส่องออกมามากมาย โชคดีที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

หลี่เก๋อเฟย เพียงแค่เห็นนิดเดียวก็รู้สึกได้ถึงน้ำหนักในใจแล้ว

หลี่เก๋อเฟยพลิกตัวไปมาบนเตียงเป็นเวลานาน จนในที่สุดก็คิดเรื่องราวทั้งหมดได้กระจ่างแจ้ง แล้วหลี่เก๋อเฟยก็หลับไปอย่างสนิท

ตอนเช้าตรู่ของวันถัดมา หลี่เก๋อเฟยตื่นแต่เช้าอีกครั้ง แล้วสั่งให้อวิ่นเอ๋อร์มาช่วยล้างหน้าแปรงฟันให้

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ หลี่เก๋อเฟยก็สั่งอวิ่นเอ๋อร์ว่าเมื่อคุณยายตื่นนอนให้บอกด้วยว่าตนมีธุระ จะไม่ทานข้าวที่บ้าน

หลังจากหลี่เก๋อเฟยออกไปแล้ว ก็ตรงไปที่ร้านเครื่องสำอางของนายหญิงหลิ่ว

เด็กในร้านของร้านเครื่องสำอางของนายหญิงหลิ่วไม่กล้าขวางทางหลี่เก๋อเฟยแน่นอน แม้แต่อวิ่นเอ๋อร์ที่เดินตามหลังหลี่เก๋อเฟยมาก็ไม่ถูกเด็กในร้านขวางทางเช่นกัน สมแล้วที่เป็นพวกดูคนที่ฐานะ

“โอ้โฮ คุณนายหลี่ วันนี้มาแต่เช้าอีกแล้วหรือคะ”

คราวนี้นายหญิงหลิ่วมีท่าทีดีขึ้นกับหลี่เก๋อเฟยมาก ยังเป็นกันเองมากขึ้นด้วย ดูเหมือนว่าตอนจ่ายเงินกับตอนเป็นหนี้ ท่าทีจะต่างกันจริงๆ

หลี่เก๋อเฟยไม่คิดว่านายหญิงหลิ่วจะเป็นคนตื้นเขินขนาดนี้ ตอนแรกที่รู้จักนายหญิงหลิ่วหลี่เก๋อเฟยยังรู้สึกว่านายหญิงหลิ่วเป็นคนมีวิสัยทัศน์ ตอนนั้นเพื่อตัวเอง ถึงกับยอมทำให้คุณป้าใหญ่และคนอื่นๆ ไม่พอใจทั้งหมด ก็แค่เป็นหนี้เงินนิดหน่อยเท่านั้น ไม่คิดว่าท่าทีของนายหญิงหลิ่วจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

หลังจากนี้ หลี่เก๋อเฟยก็เข้าใจแล้วว่า พ่อค้าก็คือพ่อค้า ไม่ว่าจะยุคสมัยไหนก็เหมือนกัน ผลประโยชน์คือสิ่งที่พ่อค้าไล่ตามเท่านั้น มีเงินก็คือเพื่อน ไม่มีเงินก็ไม่ใช่อะไรเลย

“ก่อนหน้านี้ฉันก็ว่างไม่มีอะไรทำ เลยทำเครื่องสำอางมาอีกนิดหน่อย อยากจะเอามาเสนอขายให้นายหญิงหลิ่วสักชิ้น ดูว่าจะขายได้ราคาดีแค่ไหน”

ความจริงแล้วเมื่อคืนที่ได้รับเครื่องสำอางพวกนี้มา หลี่เก๋อเฟยไม่ได้อยากขายให้นายหญิงหลิ่วเลย แต่หลังจากชั่งใจดูแล้ว ในเมืองนี้ที่จะขายเครื่องสำอางพวกนี้ได้ราคาดี ก็มีแต่นายหญิงหลิ่วเจ้าของร้านซิ่นฟางเกอเท่านั้น อีกทั้งก่อนหน้านี้เธอก็มีสัญญากับเขาว่าจะขายสินค้าให้นายหญิงหลิ่วเท่านั้น

ถ้าหลี่เก๋อเฟยจะขายให้เจ้าของร้านเครื่องสำอางอื่นๆในเมือง คงถูกกดราคาแน่นอน ดังนั้นหลังจากชั่งใจอยู่นาน เธอจึงคิดว่าขายให้นายหญิงหลิ่วเจ้าของร้านซิ่นฟางเกอจะดีกว่า

ตอนนี้นายหญิงหลิ่วได้ยินว่าผ่านมานานขนาดนี้แล้ว หลี่เก๋อเฟยยังจะขายเครื่องสำอางให้ตน นายหญิงหลิ่วเองก็ไม่คิดว่าจะเป็นไปได้

ดังนั้นพอได้ยินว่าหลี่เก๋อเฟยจะขายเครื่องสำอางให้ตน ดวงตาของนายหญิงหลิ่วก็เป็นประกายวาววับ

ตอนที่ทะเลาะกับหลี่เก๋อเฟยนั้น ในใจเธอก็รู้สึกเสียใจอยู่เหมือนกัน เป็นเวลานานที่กังวลว่าหลี่เก๋อเฟยจะเอาเครื่องสำอางไปขายให้ร้านอื่น ถ้าเป็นอย่างนั้น ตนเองจะขาดทุนมาก ไม่คิดว่าตอนนี้หลี่เก๋อเฟยจะมาหาตนเองก่อน จะเอาเครื่องสำอางมาขายให้ตน เธอจึงดีใจเกินคาด พูดกับหลี่เก๋อเฟยด้วยท่าทีกระตือรือร้นมากขึ้น

“โอ้ คุณหลี่อยากจะขายเครื่องสำอางให้ฉัน ให้สาวใช้ส่งมาที่นี่เลยก็ได้ ฉันจะส่งเงินไปให้คุณเอง พวกเราเป็นลูกค้าเก่าแก่กันแล้ว คุณยังจะกังวลอะไรอีกล่ะ”

นายหญิงหลิ่วคนนี้ทำท่าทางได้ดีทีเดียว เห็นหลี่เก๋อเฟยเอาสินค้ามาครั้งนี้ นายหญิงหลิ่วก็ยิ้มให้หลี่เก๋อเฟยตลอด

อวิ่นเอ๋อร์สาวใช้คนนี้ย่อมทนไม่ได้ที่เห็นนายหญิงหลิ่วทำสีหน้าแบบนี้ นายหญิงใหญ่ของบ้านเธอแค่ยืมเงินนายหญิงหลิ่วไปเท่านั้น ไม่ได้บอกว่าจะไม่คืน ทำไมถึงทำกับนายหญิงใหญ่ของบ้านเธอแบบนี้

“ฉันไม่ได้ไม่ไว้ใจคุณหรอก แค่วันนี้ยังเช้าอยู่ ก็เลยคิดจะมาดูคุณหน่อย”

“ใช่ๆ คุณนายหลี่แค่อยากมาดูร้านเครื่องสำอางของพวกเรา เชิญทางนี้ค่ะ”

ขณะที่พูด นายหญิงหลิ่วก็พาหลี่เก๋อเฟยไปที่เรือนหลัง ให้นั่งในห้องอย่างดี และต้อนรับอย่างดี

ตอนนี้นายหญิงหลิ่วและหลี่เก๋อเฟยต่างนั่งลงแล้ว นายหญิงหลิ่วส่งสัญญาณให้หลี่เก๋อเฟยส่งคนรอบข้างออกไปจะดีกว่า เพราะนายหญิงหลิ่วได้ส่งสาวใช้และเด็กในร้านของตัวเองออกไปก่อนหน้านี้แล้ว

หลี่เก๋อเฟยเห็นสถานการณ์แบบนั้น เข้าใจความหมายของนายหญิงหลิ่วจึงหันไปพูดกับอวิ่นเอ๋อร์ว่า “เธอออกไปก่อนนะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับนายหญิงหลิ่วเดี๋ยวฉันเรียกค่อยเข้ามา”

“ค่ะ” อวิ่นเอ๋อร์รับคำแล้วหมุนตัวเดินออกไป