ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 257 ดูร้านค้าอื่นๆ

ดังนั้นหลี่เก๋อเฟยจึงรู้สึกอยากไปดูอย่างใจร้อนใจเร่า

ไม่ว่าจะอย่างไร อย่างน้อยอารมณ์ของหลี่เก๋อเฟยก็ไม่แย่

ผลก็คือ ตอนที่ออกจากประตู หลี่เก๋อเฟยก็แยกไม่ออกแล้วว่าทิศไหนเป็นทิศไหน แต่โชคดีที่ข้างๆ ยังมีสาวใช้ของตัวเองอยู่

หลี่เก๋อเฟยมองสาวใช้ตัวน้อยของตัวเองด้วยสีหน้างุนงง และถามว่า “ร้านที่เธอบอกว่าจะขายนั้น อยู่ตรงไหน”

อวิ่นเอ๋อร์รีบตอบว่า “อยู่บนถนนใหญ่ทางทิศตะวันออกของเมืองค่ะ ฉันรู้ทาง!”

อวิ่นเอ๋อร์รู้สึกตื่นเต้นมาก ไม่รู้ว่านายหญิงใหญ่คิดอะไรอยู่ จึงรีบก้าวเดินสองก้าว นำทางไปทางทิศตะวันออกของเมือง

เดินไปได้สองก้าว พบว่านายหญิงใหญ่ไม่ได้ตามมา อวิ่นเอ๋อร์จึงหยุดลงด้วยความกังวลในใจ และถามว่า “นายหญิงใหญ่ คุณมีอะไรจะสั่งอีกไหมคะ”

ความจริงแล้ว หลี่เก๋อเฟยอยากจะถามทาง แต่หลังจากหันกลับมา เธอก็ลืมไปชั่วขณะว่าควรจะถามอย่างไรดี

เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของอวิ่นเอ๋อร์ เธอก็อดขำในใจไม่ได้

“ถ้าเธอจำทางได้ก็ดีที่สุดแล้ว แต่ว่าทำไมตอนนี้เธอถึงกลัวฉันมากขนาดนี้ล่ะ”

อวิ่นเอ๋อร์ได้ยินคำพูดของหลี่เก๋อเฟยแล้ว ไม่ได้ตอบทันที เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็นเพียงสาวใช้เท่านั้น ธรรมชาติแล้วเจ้านายพูดอะไร สาวใช้ก็ทำตามก็พอแล้ว

และในช่วงเวลานี้ คุณยายให้ความสำคัญกับเรื่องร้านค้ามาก หากไม่ระวังเล็กน้อยก็จะทำให้ท่านโกรธได้ จึงระมัดระวังมาก

“ค่ะ พวกเรารู้ว่ามีร้านค้าหลายร้าน แต่ไม่ทราบว่านายหญิงใหญ่จะไปร้านไหน ถ้าร้านที่อยู่ใกล้ เราก็เดินไปได้เลย ก็คือร้านที่คุณไปดูเมื่อวานนี้ บ้านหลักของพวกเขาอยู่ใกล้บ้านฉันที่สุด ส่วนร้านที่อยู่ไกล พวกเราคงต้องนั่งรถไปจะดีกว่า”

หลี่เก๋อเฟยฟังแล้วก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะมีร้านค้าเปิดอยู่มากมาย แต่ที่นี่เป็นเพียงเมืองเล็กๆ เท่านั้น จะมีความจำเป็นต้องเปิดร้านค้ามากมายขนาดนี้ไหม

“ก็ยกเว้นร้านที่อยู่ใกล้บ้านหลักที่สุดนั่นแหละ เราไปดูร้านนี้กันก่อน”

“ค่ะ”

หลังจากอวิ่นเอ๋อร์พูดจบ เธอก็รับคำทันที แล้วเดินนำหน้านายหญิงใหญ่ของบ้านตัวเองไปเพื่อนำทาง

หลี่เก๋อเฟยก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญที่มีสาวใช้ตัวน้อยเดินนำหน้าตัวเอง

ร้านค้าทางทิศตะวันออกของเมืองนี้ ดูเหมือนจะเปิดไม่ไหวแล้วจริงๆ บนถนนใหญ่ทางทิศตะวันออกนี้ มีผู้คนสัญจรไปมา มีแผงลอยข้างทางมากมาย ไม่ขาดคนเลย แต่ในร้านกลับไม่มีคนเลย แม้แต่คนที่เดินผ่านก็ไม่มองเข้ามาในร้านเด็กในร้านนอนเอนๆ พิงๆ กัน บางคนถึงกับรวมตัวกันเล่นต่อสู้จิ้งหรีด

หน้าร้านมีสิงโตหินสองตัวตั้งอยู่ อ้าปากแผ่กรงเล็บ แสดงให้เห็นว่าที่นี่เคยรุ่งเรืองมากแค่ไหน

อวิ่นเอ๋อร์ที่ก้าวเข้าไปในร้านแล้ว จู่ๆ ก็พบว่านายหญิงใหญ่ไม่ได้เข้าประตูมา จึงรีบถอยกลับออกมา อวิ่นเอ๋อร์ก็ไม่รู้ว่านายหญิงใหญ่ของบ้านตัวเองกำลังทำอะไร

หลี่เก๋อเฟยยืนอยู่ที่ประตู เงยหน้ามองป้ายร้าน แล้วถอยหลังไปสองก้าวมองดูอีกครั้ง จากนั้นจึงก้าวเข้าไปในร้าน

“วันนี้ปิดร้าน!”

พอเข้าประตูไปเด็กในร้านก็โบกมือ ทำท่าไม่ต้อนรับลูกค้า

หลี่เก๋อเฟยสำรวจการตกแต่งภายในร้านแล้วพยักหน้า ในใจพอจะเข้าใจสถานการณ์แล้ว

“ฉันมาซื้อเครื่องสำอางและแป้งฝุ่น ไม่ทราบว่าร้านมีรูปแบบไหนบ้าง”

“บอกแล้วว่าวันนี้ไม่ทำการค้า ถ้าคุณอยากซื้อเครื่องสำอางก็ไปที่ร้านทางใต้ของเมืองเถอะ ที่นี่กำลังจะถูกขายแล้ว ไม่มีสินค้าอะไรเหลือแล้ว” เด็กในร้านอีกคนตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง สนใจแต่จิ้งหรีดตรงหน้า

ตอนนี้ในร้านนอกจากเด็กในร้านที่กำลังเล่นจิ้งหรีดกันอยู่ ก็มีสาวใช้อีกหนึ่งหรือสองคน แต่พวกเธอก็ดูเหนื่อยหน่าย ไม่มีท่าทีจะต้อนรับลูกค้า

หลังจากเดินดูในร้านสักพัก หลี่เก๋อเฟยก็พบว่าร้านนี้เหมือนกับร้านในตระกูลของนายหญิงหลิ่วที่แทบไม่มีลูกค้า ส่วนท่าทีของสาวใช้ดูเหมือนจะแย่กว่าสาวใช้ในตระกูลเสียอีก

หลี่เก๋อเฟยใช้วิธีเดิม ยืนรออยู่ข้างๆ รอให้สาวใช้เข้ามาบริการ แต่ผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่รู้ พวกสาวใช้ก็แค่ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ ไม่พูดอะไรเลย ถ้าเป็นลูกค้าที่ตั้งใจมาซื้อของจริงๆ เห็นท่าทีของสาวใช้ในร้านแบบนี้ จะมีอารมณ์ซื้อของได้อย่างไร

ไม่แปลกที่ร้านของนายหญิงหลิ่วขาดทุนต่อเนื่อง คงเป็นเพราะเปิดร้านมากและใหญ่ ทั้งหมดเป็นของตัวเอง ร้านพวกนี้ไม่มีการแข่งขัน สาวใช้ในร้านจึงเกียจคร้าน

หลี่เก๋อเฟยหาที่นั่งเอง โดยมีอวิ่นเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ อวิ่นเอ๋อร์จะเรียกสาวใช้ในร้าน แต่ถูกหลี่เก๋อเฟยห้ามไว้

“คุณนายใหญ่ ดูพวกเขาสิ มีลูกค้ามาก็ไม่มาทักทายสักคำ นี่มันร้านอะไรกัน!”

อวิ่นเอ๋อร์บ่นอย่างไม่พอใจ

ใครจะรู้ว่าคำพูดนี้ถูกเด็กในร้านได้ยินเข้า เด็กในร้านผอมๆ คนหนึ่งเดินมา มือถือกาน้ำชา

“ถ้าเป็นก่อนหน้านี้นะ คุณมาที่นี่ก็ถือว่าเป็นแขกผู้มีเกียรติ แต่ตอนนี้พวกเราเองก็จะไม่ได้ค่าแรงแล้ว จะมีอารมณ์ที่ไหนมาดูแลร้านให้เจ้าของล่ะ” เด็กในร้านคนนั้นรินน้ำชาให้หลี่เก๋อเฟยพลางบ่น

“นายหญิงหลิ่วของพวกเรา บอกพวกเราแล้วว่าร้านนี้จะขาย เมื่อขายร้านไปแล้ว ถ้าเจ้าของใหม่ไม่ต้องการพวกเรา พวกเราทุกคนที่นี่ก็ต้องกลับบ้านกันหมด”

หลี่เก๋อเฟยนั่งฟังเด็กในร้านบ่นโดยไม่พูดอะไร ในใจเริ่มเข้าใจแล้ว

หลี่เก๋อเฟยถาม “เธอชื่ออะไร ทำงานที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว”

เด็กในร้านคนนั้นตอบ “ผมมาเมื่อปีที่แล้ว พยายามทำงานให้ดีเพื่อหาเงิน แต่ธุรกิจไม่ดี โดนเจ้าของร้านดุบ่อย ผมก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้ว”

หลี่เก๋อเฟยยิ้มพยักหน้า “ฉันจำเธอได้แล้ว เมื่อฉันซื้อร้านนี้ เธอยังคงทำงานที่นี่ต่อไปได้”

พูดจบ หลี่เก๋อเฟยก็ลุกขึ้นเดินออกไป

เด็กในร้านคนนั้นมองเงาร่างของหลี่เก๋อเฟยที่เดินจากไปด้วยความสงสัย

อวิ่นเอ๋อร์เดินตามหลังมองการกระทำแปลกๆ ของคุณนายใหญ่ของตน ไม่รู้ว่าคุณนายใหญ่เป็นอะไร

แค่เด็กในร้านขี้เกียจพวกนี้ คุณนายใหญ่กลับจะให้พวกเขาทำงานในร้านต่อ ช่างไม่เข้าใจจริงๆ

“คุณนายใหญ่ คนพวกนี้ขี้เกียจมาก ถึงพวกเราจะซื้อร้านนี้ ก็ไม่ควรใช้พวกเขานะคะ ช่างขี้เกียจเหลือเกิน!”

หลี่เก๋อเฟยยิ้ม “พวกเขาขี้เกียจเพราะไม่มีอะไรให้ทำ เมื่อพวกเราซื้อร้านแล้ว เปิดร้านใหม่ จะต้องยุ่งแน่นอน พวกเขาอยากจะขี้เกียจก็คงเป็นไปไม่ได้ อีกอย่าง ยังมีเธอช่วยฉันดูแลอยู่นี่!”

อวิ่นเอ๋อร์ตาโต คิดถึงประโยคสุดท้ายของหลี่เก๋อเฟย เมื่อเข้าใจแล้ว ก็รีบร้องอย่างดีใจ “ค่ะ! คุณนายใหญ่!”

หลังจากนั้น หลี่เก๋อเฟยพาอวิ่นเอ๋อร์ไปดูร้านอื่นๆ อีกหลายร้าน นอกจากร้านที่มีหน้าร้านใหญ่ๆ ไม่กี่ร้าน ที่เหลือล้วนอยู่ในสภาพที่เรียกได้ว่าย่ำแย่

เมื่อเป็นเช่นนี้ หลี่เก๋อเฟยยิ่งมั่นใจว่า ร้านพวกนี้ของนายหญิงหลิ่วไม่ไหวจริงๆ!