พลิกชะตาแค้น : คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่121 แสนเชื่องเยี่ยงสัตว์เลี้ยงน่าสมเพช (1)

บทที่121 แสนเชื่องเยี่ยงสัตว์เลี้ยงน่าสมเพช (1)

วาจาชื่นชมเพียงไม่กี่ประโยคนี้ กลับประหนึ่งน้ำมันเดือดจัดหนึ่งทัพพี ที่ราดโครมเข้าใส่เปลวเพลิงภายในใจของสวีจี้ชางให้โหมแรงยิ่งขึ้น! เหมันตฤดูอันหนาวเหน็บ บัดนี้พลันผันแปรเป็นพายุคิมหันต์ที่ร้อนระอุในชั่วอึดใจ จนเขารู้สึกอบอ้าวจนแทบทานทนต่อไปไม่ไหว

ใบหน้าคล้ำเข้มของเขาแดงก่ำขึ้นในชั่วพริบตา แม้แต่กกหูและลำคอยังคล้ายถูกย้อมด้วยสีชาด ยามนี้คล้ายมองเห็นไอร้อนพวยพุ่งลอยขึ้นจากกลางศรีษะของเขา

หากมิใช่เพราะมงกุ๲หยกที่ใช้รัดมวยผมนั้นแข็งแรงพอ เกรงว่าความตื่นเต้นดีใจอย่างที่สุดนี้ คงจะทำให้เส้นผมทั้งศรีษะของเขาลุกชูชันดุจหงอนไก่ชนผู้มีชัยไปแล้วจริงๆ

เขาตื่นเต้นเสียจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ทว่าก็ยังพยายามรักษาท่าทีสำรวมไว้เล็กน้อย จึงเพียงฉีกยิ้มกว้างพลางโบกมือทำทีถ่อมตน

“คุณหนูเมิ่งกล่าวเกินไปแล้ว! องครักษ์ที่ติดตามอยู่ข้างกายคุณหนู ย่อมต้องมิใช่ผู้ด้อยฝีมือเป็นแน่…”

เมิ่งซีโจวใช้มือซ้ายประคองปลายคางไว้ด้วยท่วงท่างามสง่า ปลายนิ้วแตะสัมผัสแผ่วเบาอยู่บนพวงแก้มขาวเนียนดุจหยก ท่วงท่านั้นเจือทั้งความเกียจคร้านที่ดูงดงามตาและความมั่นอกมั่นใจในคราเดียว จากนั้น ยังคงเอ่ยวาจาต่อไป ราวกับค่อยๆโยนฟืนลงไปในกองเพลิง เพื่อหวังให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

“คำกล่าวของคุณชายสวีนั้นคลาดเคลื่อนไปแล้ว ผู้อื่นต่อให้มีวรยุทธ์สูงส่งเพียงใด ท้ายที่สุดก็เป็นได้เพียงผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปเท่านั้น แต่คุณชายสวีนั้นต่างออกไป — ท่านคือผู้ที่จะก้าวเข้าสู่สนามรบเผชิญดาบคมหอกแท้ เข่นฆ่าศัตรูเพื่อชาติแผ่นดิน สร้างคุณงามความชอบอันมิมีผู้ใดเสมอเหมือน ความองอาจห้าวหาญเช่นนี้ จะนำผู้ติดตามคุ้มภัยธรรมดาสามัญเช่นนั้นมาเทียบเคียงได้อย่างไรกัน ท่านย่อมต้องแตกต่างจากคนอื่นทั้งปวง…เป็นแน่แท้”

วาจาเหล่านี้เปรียบประหนึ่งสุรารสเข้มข้มที่บ่มจนหอมกรุ่นถึงขีดสุด แล้วทั้งจับกรอกอาบรดร่างของสวีจี้ชางตั้งแต่ศรีษะจรดเท้าเลยทีเดียว!

สวี่จี้ชางเพียงรู้สึกว่ามีกระแสร้อนผ่าวสายหนึ่ง ซึ่งมิอาจหาถ้อยคำใดมาพรรณนาได้ พุ่งทะลวงไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย โลหิตในกายคล้ายกำลังคำรามคลุ้มคลั่งอยู่ตามเส้นโลหิตทั่วร่าง

ถึงขั้นที่เขาสัมผัสได้ชัดแจ้งว่า ยามนี้บนศีรษะของตนคล้ายกำลังมีควันลอยฉุยขึ้นเสียงดัง “ฉี่ ฉี่” อยู่จริง

เขาฉีกยิ้มกว้างจนเผยให้เห็นฟันขาวเรียงรายเป็นระเบียบ หัวเราะออกมาอย่างเปิดเผย จนลืมแม้กระทั่งจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ ได้แต่จมดิ่งอยู่ในอาการวูบวาบเบาหวิวราวต้องมนตร์ จากคำพูดจากปากเมิ่งซีโจวที่มีความหมายว่า ‘เขาแตกต่างจากผู้อื่นอย่างสิ้นเชิง’

เมิ่งซีโจวหาได้กล่าวอันใดต่ออีกไม่

นางยกถ้วยชาขึ้นอีกครา ผิวถ้วยอุ่นละมุนแนบกับปลายนิ้วเย็นเล็กน้อยของนาง นางทอดสายตาลงต่ำ ดวงตาทั้งสองจับจ้องอยู่เหนือผิวน้ำชาใสกระจ่าง และไม่รู้กำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่กันแน่

—

ณ ตลาดตะวันตกแห่งเมืองหลวง

เสียงผู้คนอึกทึกเซ็งแซ่ถูกกำแพงสูงภายนอกเส้นหนึ่งกั้นขวางไว้ จนไม่อาจดังเล็ดลอดเข้าไปภายในได้

ภายในห้องชั้นเลิศระดับเทียนจื้อของโรงเตี๊ยมจันทร์ล้อม กลับมีเพียงความเงียบงันมรณะที่กดทับไว้เสียจนแทบทำให้ผู้คนหายใจไม่ออก

“เพียะ—!”

เสียงตบหน้าฉาดหนึ่งดังลั่น กังวานใสชัดเจนอยู่ภายในห้องอันเงียบงัน

ใบหน้าของฉู่เซียวถูกตบอย่างแรงจนสะบัดหันไปทางขวา แก้มข้างนั้นร้อนผ่าวดุจถูกไฟลน เจ็บแสบเสียจนใบหูอื้ออึงไปหมด

ทว่าในห้วงขณะที่เขาเบี่ยงหน้าไปนั้น ความคิดเดียวที่ผุดขึ้นในใจกลับมีเพียงว่า… นางยังคงไม่ชอบให้ผู้อื่นแตะต้องกายดังเดิม

คราวก่อนยามที่นางพลาดตกลงไปในน้ำ และเขาได้ช่วยขึ้นมานั้น นางก็ยังผลักไสร่างของเขาออกด้วยโทสะเช่นนี้เหมือนกัน นางมิต่างอันใดจากแมวตัวหนึ่งที่ขนฟูตั้งชัน พยายามทำให้ตนเองดูน่าเกรงขามขึ้นอีกสักหน่อย เพื่อหวังข่มขวัญศัตรูให้ถอยหนี

แต่ภาพนั้นเมื่อตกอยู่ในสายตาของฉู่เซียวแล้ว กลับดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียจนมิอาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

เขามิได้ยกมือขึ้นกุมแก้มที่บัดนี้ปรากฏรอยนิ้วทั้งห้าเด่นชัดในเวลาอันรวดเร็ว การหันหน้าหนีไปเมื่อครู่ก็เพียงแค่ชั่วอึดใจเท่านั้น ไม่นานเขาก็หันกลับมาอีกครา ก่อนจะทอดสายตาไปทางเมิ่งหนานอี้อย่างร้อนใจ

“คุณหนูโปรดระงับโทสะเถิดขอรับ”

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งมั่นคง ราวกับว่าผู้ที่เพิ่งรั้งโอบเอวของเมิ่งหนานอี้เมื่อครู่หาใช่เขาไม่

“เป็นเพราะผู้น้อยหุนหันพลันแล่นไปเอง เหตุใดคุณหนูยังต้องลงมือด้วยตนเองเล่า ระวังจะทำให้มือของคุณหนูต้องบาดเจ็บเสียเปล่า”

สายตาของเขาเคลื่อนไปหยุดอยู่ที่ฝ่ามือข้างนั้นของเมิ่งหนานอี้ — ฝ่ามือที่ยามนี้แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อยจากการออกแรงตบ แววเจ็บปวดและห่วงใยที่ฉายอยู่ในดวงตาคู่นั้นของเขา จริงจังเสียยิ่งกว่าความใส่ใจในรอยแดงบนใบหน้าของตนเสียอีก

ท่าทีเช่นนี้… เปรียบประหนึ่งสายน้ำอุ่นพอเหมาะที่รินรดลงมาอย่างแผ่วเบา ดับเปลวเพลิงโทสะที่กำลังลุกโหมในอกของเมิ่งหนานอี้ให้ดับลงได้แทบจะในทันที

หน้าอกของนางที่ก่อนหน้ากระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง ยามนี้ค่อยๆบรรเทาสงบลงทีละน้อยตามถ้อยคำของฉู่เซียว

นางชื่นชอบความรู้สึกเช่นนี้ยิ่งนัก

นางชื่นชอบที่มีผู้อื่นมาคอยเอาอกเอาใจ มาคอยประคบประหงมตามใจ และมาคอยยกย่องเทิดทูน แม้เป็นสุนัขที่ถูกนางลงมือเฆี่ยนตีไปแล้ว ก็ยังต้องรีบคลานกลับมาหาทันควัน ไม่เพียงไร้ซึ่งแววคับแค้นแม้สักนิด แต่ยังยินดีส่ายหางออดอ้อนวิงวอนอยู่แทบเท้านางด้วย

“หึ”

เมิ่งหนานอี้แค่นเสียงลอดออกมาจากปลายจมูกแผ่วเบา แม้เพลิงโทสะจะมอดดับลงไปไม่น้อยแล้ว ทว่าท่าทีของนางยังคงสูงส่งเย่อหยิ่ง ประดุจอยู่เหนือผู้คนทั้งปวง

นางเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อย พลางเพ่งพินิจมองใบหน้าที่เปี่ยมล้นด้วยความจงรักภักดีนั่นอย่างละเอียด

นับว่ายังเชื่องดีอยู่ ในใจนางประเมินอย่างเยียบเย็น เช่นนี้จึงค่อยคู่ควรจะเป็นสุนัขของนาง