พลิกชะตาแค้น คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่137 คุณชายทั้งสอง โปรดหยุดทะเลาะกันก่อน!
บทที่137 คุณชายทั้งสอง โปรดหยุดทะเลาะกันก่อน!
เสียงหัวเราะของกวนจื่ออี้พลันหยุดชะงักลงทันใด เขาดีดตัวขึน้นั่งหลังตรงอย่างฉับไว แม้แต่ขาสองข้างที่นั่งขัดสมาธิอยู่ก็ยังปล่อยลง
“โอ้? ให้ไปจวนโหวของเจ้านี่นะ? คิดจะเล่นสนุกอันใดกัน?”
เมิ่งซีโจวจ้องมองประกายที่สว่างวาบขึ้นในดวงตาทั้งสองของเขา มุมปากของนางพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา
“เจ้าไปถึงแล้วย่อมรู้เอง”
—แน่นอนว่า ต้องเล่นสนุกกับเจ้าอย่างไรเล่า
นางเอ่ยเสริมในใจอย่างเงียบงัน
ทว่าวาจาเพิ่งจะสิ้นสุดลง เมิ่งซีโจวก็ลุกขึ้นแล้วเร่งฝีเท้าเดินจากไปอย่างรีบร้อน
ปลาตัวใหญ่สองตัวในด่านที่สองของนางนี้ ล้วนเป็นผู้ที่นางไม่อาจอยู่ร่วมให้นานนักทั้งสิ้น
แต่ทว่า… ทุกสิ่งล้วนจัดเตรียมไว้พร้อมเสร็จสรรพแล้ว เหลือเพียงรอคอยให้ม่านการแสดงในวันพรุ่งนี้เปิดฉากขึ้นเท่านั้นเอง
ยิ่งใกล้วันส่งท้ายปีเก่าเข้ามามากเท่าใด มารดาของนางก็ยิ่งใกล้จะถูกปล่อยตัวจากการถูกกักบริเวณเร็วเท่านั้น
ก่อนที่มารดาของนางจะถูกปล่อยตัวออกมา นางจำต้องจัดการกับเมิ่งหนานอี้ให้หนักเสียก่อน
รุ่งเช้าของวันถัดมา
หน้าประตูจวนจงหย่งโหวยามนี มีรถม้าสองคันจอดเทียบอยู่
บ่าวเฝ้าประตูมองเห็นตราประจำรถม้าชัดเจนแล้ว ก็ถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ รีบวิ่งพรวดพราดเข้าไปรายงานที่เรือนชั้นในทันที
ภายในโถงรับรองใหญ่ เมิ่งชินรุ่ยเพิ่งยกถ้วยชาปี้หลัวชุนร้อนๆขึ้นมา ถ้วยชายังมิทันได้แตะถึงริมฝีปาก เสียงแจ้งข่าวก็พลันประหนึ่งน้ำเย็นถังใหญ่ สาดรดลงมากลางศีรษะของเขาอย่างจัง
“ท่านโหวขอรับ คุณชายจ้าวหังจากจวนกั๋วกงหนิง กับคุณชายกวนจื่ออี้จากจวนเฉินเอินกง… ทั้งสองต่าง…ต่างบอกว่าต้องการมาเยี่ยมเยียนจวนโหวขอรับ…”
น้ำเสียงของพ่อบ้านที่เข้ามารายงานยังถึงกับสั่นระริก
“พรวด—”
เมิ่งชินรุ่ยพ่นน้ำชาร้อนออกมาเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเต็มอกเสื้อ ชาร้อนๆลวกเขาจนถึงกับต้องสะดุ้งเฮือก เขารีบวางถ้วยชาลงด้วยความลนลาน ใบหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในชั่วพริบตา ยามนี้หน้าของเขาขาวยิ่งกว่ากระดาษเซวียนจื่อเสียอีก
เมื่อวานกั๋วกงหนิงยังเพิ่งทะเลาะกับเขาเสียงดังลั่นกลางท้องพระโรงอยู่เลย แต่วันนี้บุตรชายของอีกฝ่ายกลับมาเยี่ยนเยือนถึงหน้าประตูรึ?
นี่มิใช่พังพอนมาอวยพรปีใหม่ให้ไก่หรืออย่างไร!
ส่วนคุณชายกวนจื่ออี้จากจวนเฉินเอินกงนั้น บุรุษผู้นั้นมีศักดิ์สถานสูงเสียด เป็นถึงหลานชายที่องค์ไทเฮารักใคร่ดุจแก้วตาดวงใจ แต่ในเรื่องความเจ้าสำราญของเขานั้น คำว่า ‘คุณชายสำราญ’ ยังนับว่าน้อยเกินไป ควรต้องเรียกว่า ‘เทพอสูรเจ้าสำราญ’ น่าจะเหมาะกว่านัก!
บรรพบุรุษน้อยทั้งสองนี้ ไฉนจึงมารวมตัวกันที่จวนโหวนี้โดยมิได้นัดหมายเล่า?!
เมิ่งชินรุ่ยนึกชิงชังจนแทบอยากให้ตนปวดหัวตัวร้อนขึ้นมาเสียเดี๋ยวนั้น จะได้หลบเลี่ยงเคราะห์ร้ายจากฟากฟ้า ที่บรรพบุรุษน้อยทั้งสองนี้อาจนำพามาให้ได้
“…เชิญเข้ามาเถิด! รีบไปเชิญคุณชายทั้งสองเข้ามา!” เมิ่งชินรุ่ยจำต้องสูดลมหายใจลึกอยู่หลายครา กว่าจะออกคำสั่งกับพ่อบ้านเช่นนั้นได้
สิ้นหวังแล้วจริงๆ…
ยามนี้ภายในใจของเมิ่งชินรุ่ยพลันผุดถ้อยคำเหล่านี้ขึ้นมา
บุรุษทั้งสองเมื่อเข้ามาในโถงรับรองใหญ่แล้ว ต่างก็นั่งลงด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย
วันนี้จ้าวหังสวมชุดผ้าไหมเนื้อเบากระชับสีไพลินตัวใหม่เอี่ยม คาดเอวด้วยเข็มขัดหยก ใบหน้าประดับรอยยิ้มชนิดหนึ่งที่ดูคล้ายคนโง่งมอยู่หลายส่วน
เพราะยามสนธยาวานนี้ เซียวเหยาเค่อสตรีที่เขาเฝ้าคะนึงหาอยู่ทุกลมหายใจ ได้ส่งคนนำจดหมายลับฉบับหนึ่งไปมอบให้เขา!
ถ้อยความในจดหมายนั้นประหนึ่งน้ำทิพย์ราดรดลงกลางกระหม่อม ทำให้เขาเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างได้ในชั่วพริบตา!
แท้จริงแล้ว นางหาใช่มือสังหารอันใดไม่ หากแต่เป็นสตรีที่น่าสงสารคนหนึ่ง เป็นผู้ที่แบกรับชะตาหงส์ไว้บนบ่า จึงมิอาจเป็นนายแห่งชะตาตนเองได้!
มิน่าเล่า วันนั้นเมื่อเขาเอ่ยว่าจะตบแต่งนางเป็นภรรยา นางจึงได้มีท่าทีตื่นตะลึงถึงเพียงนั้น นางต้องหวาดกลัวเป็นแน่ว่า ชะตาหงส์ของตนจะพลอยฉุดรั้งเขาให้เดือดร้อนไปด้วย ทั้งยังอาจนำหายนะถึงขั้นล้างผลาญมาสู่เขาได้!
ปรากฏว่า…นางกำลังใช้วิธีการของตนเพื่อปกป้องเขาอยู่ต่างหาก!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หัวใจของจ้าวหังก็ราวกับถูกน้ำผึ้งห่อหุ้มไว้ หวานล้ำจนสั่นระริก แม้แต่ใบหน้าที่ยังคงปวดแปลบอยู่เล็กน้อย ก็ไม่อาจนับเป็นภาระอันใดได้อีก
เมิ่งชินรุ่ยเอ่ยถามบุรุษหนุ่มทั้งสองอ้อมๆว่า มาจวนโหวด้วยกิจธุระอันใด จากนั้น ก็ฝืนหัวเราะแห้ง และรอคอยคำตอบของพวกเขา
กลับเห็นเพียงจ้าวหังที่ไม่ตอบคำ แต่ค่อยๆยกมือขึ้นลูบแก้มของตนเบาๆ พร้อมกับหัวเราะ “ฮี่ๆ” ออกมาทีหนึ่ง ทำเอาเมิ่งชินรุ่ยตกอกตกใจจนถึงกับสะดุ้งโหยงเล็กน้อย
เขาก็บอกแล้วมิใช่หรือว่า ตาเฒ่ากั๋วกงหนิงนั่นได้ให้กำเนิดบุตรชายโง่งมออกมาคนหนึ่ง แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมรับเสียด้วยซ้ำ!
ส่วนกวนจื่ออี้นั้น กลับเป็นคนที่ไม่ชอบพูดคุยกับผู้ที่มิกล้าด่าทอตน จึงเอาแต่นั่งก้มหน้าดื่มชาเพียงอย่างเดียว
เมิ่งชินรุ่ยรู้สึกว่า หากมุมปากของตนยังต้องฝืนฉีกยิ้มต่อไปอีก เกรงว่าคงได้กระตุกเป็นตะคริวเป็นแน่แท้ ทว่าภายในโถงก็ยังคงเงียบงันดุจเดิม มิมีผู้ใดเอ่ยวาจาออกมาแม้เพียงครึ่งคำ
จ้าวหังยังคงจมดิ่งอยู่ภายใต้บทละครรักล้ำโลกอันแสนรันทดของตนเอง
เขาเฝ้าขบคิดถึงถ้อยคำทุกตัวอักษรในจดหมายของเซียวเหยาเค่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจแทนนางนัก
แม้นางจะมิได้เอ่ยขอความช่วยเหลือไว้ในจดหมายอย่างชัดแจ้ง ทว่าเขาจ้าวหังเป็นถึงสหายรู้ใจของนางแล้ว มีหรือจะมองไม่ออกถึงความขมขื่นที่ซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัดเหล่านั้น? มีหรือจะอ่านไม่เข้าใจถึงความทุกข์ระทม และความสิ้นไร้หนทางภายใต้ท่าทีเสแสร้งสงบนิ่งของนาง?
เมื่ออ่านจดหมายจบ เขาก็ตบโต๊ะลุกและพรวดขึ้นทันที ตัดสินใจแน่วแน่ว่า เช้าตรู่ในวันพรุ่งจะต้องไปที่จวนจงหย่งโหว! เขาจะมอบที่พึ่งอันมั่นคงให้แก่นาง จะช่วยนางให้หลุดพ้นจากชะตากรรมที่เป็นดั่งกรงขังในวังหลวงนั้นให้ได้!
จะทำให้นางไม่ต้องเผชิญกับพายุคาวเลือดอันโหดร้ายภายในวังหลัง แต่จะให้อยู่ในเรือนหลังของเขา เป็นฮูหยินผู้สูงศักดิ์แทน!
ต่อให้… นางจะแบกรับชะตาหงส์ไว้แล้วอย่างไรเล่า? เขาเชื่อมั่นว่า ทั้งเขาและนางล้วนรู้ใจกัน รักใคร่ในกันและกัน มีชะตาผูกพันกัน นั่นต่างหากจึงนับเป็นวาสนาคู่ครองที่สวรรค์ลิขิตไว้อย่างแท้จริง!
เขา – จ้าวหัง—
เป็นถึงคุณชายผู้สง่างามแห่งจวนกั๋วกงหนิง แม้แต่ความหาญกล้าที่จะท้ายทายทุกขั้วอำนาจเพื่อหญิงอันเป็นที่รักของตนสักครา ก็ยังจะไม่มีเชียวรึ?
ยังมิทันรบแต่กลับถอยหนี นั่นหาใช่วิถีของจ้าวหังผู้นี้เลยสักนิด!
ความฮึกเหิมเปี่ยมล้นพลันพวยพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ จ้าวหังตบต้นขาตนเองเสียงดังฉาด ก่อนจะเอ่ยชัดถ้อยชัดคำด้วยน้ำเสียงกังวานหนักแน่นว่า
“ข้ามาเพื่อสู่ขอเมิ่งซีโจว!”
เสียงพูดนั้นยังไม่ทันสิ้นสุดลง!
“เพล้ง!”
เสียงแตกกระจายของถ้วยชาก็เปล่งดังขึ้น!
ถ้วยชาพร้อมฝาเคลือบราคาไม่เบาในมือของกวนจื่ออี้ พลันร่วงหล่นลงกระแทกพื้นแตกกระจายเป็นเสี่ยง น้ำชาร้อนกับใบชาสาดกระเซ็นเต็มพื้น
แทบจะในชั่วขณะเดียวกัน รอยยิ้มเกียจคร้านบนใบหน้าของกวนจื่ออี้ก็พลันเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เงาร่างสีเขียวเข้มของเขาพลันวูบไสวคราหนึ่ง หมัดก็พุ่งเข้ากระแทกใส่ใบหน้าหล่อเหลาของจ้าวหังอย่างหนักหน่วง เสียงกำปั้นซัดกระแทกช่างรุนแรงยิ่งนัก!
“อ๊ากก—!!”
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเปล่งดังขึ้นพร้อมกับเสียงปะทะอึกทึกครึกโครม ร่างทั้งร่างของจ้าวหังล้มคว่ำลงจากเก้าอี้อย่างน่าอนาถ
ตามมาด้วยเสียงร้องคร่ำครวญของจ้าวหังที่เปล่งดังขึ้นจากพื้นเบื้องล่าง
“เหตุใด…จึงเป็นแก้มซ้ายอีกเล่า?!”
Comments for chapter "บทที่137 คุณชายทั้งสอง โปรดหยุดทะเลาะกันก่อน!"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
