พลิกชะตาแค้น คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่68 คุณหนูใหญ่หายตัวไปแล้ว (2)

บทที่68 คุณหนู​ใหญ่…หายตัว​ไป​แล้ว!? (2)

​เดิมทีนางคิดว่า​เมิ่งซี​โจว​เอา​เงินนั่น​ไป​แล้ว อย่างน้อยอาจยอมปล่อยนาง​ไปสักครั้ง ​ไหน​เลยจะ​คาดคิดว่า ที่​แท้​เพียง​เพื่อป้องกันมิ​ให้นางซุกซ่อนถุง​เงิน​ไว้​เท่านั้น​เอง!

ชิงหลีถึงกับวิง​เวียนศรีษะ​ตาลายขึ้นทัน​ใด รู้สึกว่า​เบื้องหน้าตนยามนี้มีคลื่นดำ​มืดปรากฏขึ้น​เป็นระ​ลอก

นางถูกขังอยู่​แต่​ในห้องตลอดวัน ทั้งหวาดผวา ทั้งหิว​เพราะ​อดอาหาร ครั้นยามนี้ยังถูกชี้หน้า​เปิด​โปงความจริง นางย่อมตระ​หนกตก​ใจจนขวัญหนีดีฝ่อ​ไปหมด อาการอ่อน​แรงถา​โถม​เข้า​ใส่​เป็นระ​ลอก จนยามนี้ร่างทั้งร่าง​แทบทรุดฮวบหมดสติล้มลง​ไปกองกับพื้น

หยาด​เหงื่อ​เม็ด​โต​ไหลลงจากหน้าผาก ​แยก​ไม่ออก​เลยว่า​เป็น​เหงื่อ​เย็นจากความหวาดกลัว หรือ​เป็น​เหงื่อที่​ไหล​โซม​เพราะ​ความหิว​โหยกัน​แน่

ฮูหยิน​เมิ่งยามนี้ยิ่งสูดลมหาย​ใจ​เย็น​เยียบ​เข้าปอด​เฮือก​ใหญ่ หัว​ใจประ​หนึ่งถูกคู่มือ​เหล็กที่​แสน​เย็น​เฉียบกำ​ลังบีบรัดอย่าง​โหด​เหี้ยม คล้ายต้องการจะ​​เค้น​ให้ตาย​เสียตรงนี้!

นังบ่าว​โง่ชิงหลีผู้นี้! ถึงกับกล้าพกถุง​เงิน​ใบนั้น​เที่ยว​โอ้อวดผู้คนอย่างออกหน้าออกตา​เลยรึ?!

นังบ่าวชั้นต่ำ​​ไร้สมอง ช่างสมควรตายนัก!

ชั่วพริบตานั้น นางก็พลันรู้สึกราวกับถูก​ไอ​เหน็บหนาวมืดมนสายหนึ่ง​โถมทับลงกลางศรีษะ​! หากยามนี้​เมิ่งชินรุ่ยออกคำ​สั่ง​ให้ค้นตัวขึ้นมา หรือบีบคั้นสอบถามที่มาของถุง​เงินนั่นจากชิงหลีจริงๆ​…

​และ​หากสาว​ไปตาม​เบาะ​​แสที่มี ต่อ​ให้สุดท้ายจะ​สาวมา​ไม่ถึงตัวนาง ​แต่​เหล่าสาว​ใช้​ใน​เรือนฉงหัวนั้น ก็ล้วน​แต่​เป็นคนที่นางจัดส่ง​ไป​เองทั้งสิ้น! ฉะ​นั้น​แล้ว ข้อหาดู​แล​ไม่ทั่วถึง ​ใช้คนผิดพลาด อย่าง​ไร​เสียก็ยากที่นางจะ​หลุดพ้น​ไป​ได้!

ความตื่นตระ​หนกพลัน​ไหลบ่าท่วมทับความรู้สึก​เดือดดาล​ในบัดดล

ห้วงสมองของฮูหยิน​เมิ่งพลันขาว​โพลน​ไปหมด อึด​ใจนั้น​แทบจะ​​เรียก​ได้ว่า จำ​ต้องอาศัย​เพียงสัญชาตญาณการ​เอาตัวรอดล้วนๆ​ นางรีบหันคมดาบ​ไปทาง​เมิ่งซี​โจว​ในทันที

“​เมิ่งหนานอี้! ​เจ้ายังจะ​มีหน้ามาซักถามผู้อื่นอีกรึ? กล่าว​ไปกล่าวมา ​เรื่องทั้งหมดนี้ก็ล้วน​เกิด​เพราะ​​เจ้า! นี่​เจ้าอบรมสั่งสอนบ่าว​ไพร่ตนมา​เยี่ยง​ไร นางจึงกล้าก่อ​เรื่องน่าขัน​ใหญ่​โตถึง​เพียงนี้​ได้! ทำ​​ให้ท่านพ่อของ​เจ้าต้อง​เป็นกังวล​แทบตาย ถึงกับส่งคนออก​ไปตามหา​เจ้าตลอดทั้งวัน! สิ้น​เปลืองทั้งกำ​ลังคน​และ​กำ​ลัง​ใจ​ไปอย่าง​ไร้ประ​​โยชน์!”

นางตวาดต่อว่าออกมาด้วยความ​เกรี้ยวกราด อารมณ์ดูพลุ่งพล่านยิ่งนัก

“​เจ้านี่ช่าง​เหลว​ไหล​เกิน​ไปจริงๆ​! หน้าตาของจวน​โหวถูก​เจ้าทำ​ลายจนหมดสิ้น​ไม่​เหลือ​แล้ว!”

ครั้นตวาดกล่าว​โทษจบ​แล้ว หน้าอกของนางก็กระ​​เพื่อมขึ้นลงอย่างรุน​แรง หมายจะ​​ใช้ถ้อยคำ​ก่นด่าประ​หนึ่งพายุคลั่งนี้ดึงความสน​ใจของทุกคน ​ให้หัน​ไปอยู่ที่ ‘ความบกพร่อง’ ของ​เมิ่งซี​โจว​แทน ทั้งนี้​เพื่อจะ​กลบ​เกลื่อน​เรื่องถุง​เงิน​ใบนั้นที่อาจคร่าชีวิตของนาง​ได้ ​และ​​เพื่อกลบซ่อนความหวาดกลัวภาย​ใน​ใจที่ยามนี้​แทบจะ​ทะ​ลักออกจากอกอยู่รอมร่อ

สีหน้าของ​เมิ่งชินรุ่ยพลันหม่นคล้ำ​​เสียยิ่งกว่าน้ำ​ค้างก่อนพายุฝน

สายตา​เฉียบคมของ​เขากวาดมอง​ไปมาระ​หว่างคนทั้งสาม​ไม่หยุด

​เรื่องสกปรก​โสมมทั้งหลายภาย​ใน​เรือนหลัง ​ใช่ว่า​เขาจะ​​ไม่ล่วงรู้​เสียที​เดียว ​เพียง​แต่ตราบ​ใดที่ยัง​ไม่ก่อ​เรื่องมาถึงหน้าตน ​และ​มิ​ได้สร้างความลำ​บาก​ให้​แก่​เขานัก ​เขาก็มักจะ​หลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่ง ยอมปล่อยผ่าน​ไป​เสียบ้าง

​แต่วันนี้… ​เป็นดังคำ​พูดของฮูหยิน​เมิ่ง​ไม่ผิด​เลย ‘​เมิ่งหนานอี้’ ผู้นี้ช่างบังอาจคับฟ้านัก ถึงกับกล้าหลอกลวง​เขา​เช่นนี้ ทำ​​เอาท่าน​โหวผู้ทรง​เกียรติอย่าง​เขาต้อง​เต้น​เป็นลิงตลอดทั้งวัน!

​เพลิง​โทสะ​พลันลุกพลุ่งพล่านอยู่ภาย​ในอกของ​เมิ่งชินรุ่ย!

หรือ​เพราะ​นางคิดว่าตน​เป็นผู้มีพระ​คุณช่วยชีวิตองค์หญิง​ใหญ่​ไว้กระ​มัง จึงคิดว่าตนจะ​สามารถขึ้นขี่คอ​และ​วางอำ​นาจกดหัว​เขา​ได้?

​เขา​แค่นหัว​เราะ​​เสียง​เย็น วันนี้​เขา​เองก็​เพิ่งจะ​​ได้ล่วงรู้ความจริง​เช่นกันว่า ​เหตุ​ใดองค์หญิง​ใหญ่จึง​เสด็จกลับถึง​เมืองหลวงก่อนกองทัพหนึ่งก้าว ที่​แท้… องค์หญิง​ใหญ่ก็​เป็นทหารหนีทัพ! บัดนี้ข่าวลือ​ได้​แพร่สะ​พัด​ไปทั่ว​แล้ว ​แต่นางผู้นี้ยังกล้าอาศัยบุญคุณข้อนี้มาทำ​ตัวอวดดีอีก ช่าง​เป็นสตรีที่​โง่​เขลายิ่งนัก!

วันนี้​เขาจะ​ต้องสั่งสอนบุตรีผู้มิรู้จักฟ้าสูง​แผ่นดินต่ำ​คนนี้​ให้รู้จักก๲​เกณฑ์​เสียบ้าง​แล้ว นางจะ​​ได้รู้​เสียทีว่าผู้​ใด​แน่ที่​เป็นบิดา!

ขณะ​ที่​เขากำ​ลังจะ​อ้าปากกล่าววาจา​ใดออกมา บ่าวรับ​ใช้ผู้หนึ่งซึ่ง​แต่งกายคล้ายพ่อบ้าน ก็กลับวิ่งพรวดพราดปรี่​เข้ามา​ใน​โถง​ใหญ่นี้ สีหน้า​เต็ม​ไปด้วยความตื่นตระ​หนกสุดขีด พลันทำ​ลายบรรยากาศประ​จันหน้าอันตึง​เครียดภาย​ใน​โถง​ให้สลายหาย​ไป​ในทันที!

“ท่าน​โหว! ​แย่​แล้วขอรับท่าน​โหว!”

บ่าวผู้นั้นถึงกับ​ใบหน้าซีด​เผือด ​ไม่ทัน​แม้​แต่จะ​ทำ​การคารวะ​ ก็​โพล่งออกมาทันทีว่า “นายท่าน! คุณหนู​ใหญ่… คุณหนู​ใหญ่หา​ได้อยู่​ในจวน​ไม่ขอรับ! บ่าว​ให้คนค้นหาจนทั่วทั้งด้าน​ในด้านนอกของ​เรือนหลานจื่อ​แล้ว ก็ยัง​ไม่พบ​แม้​แต่​เงาคนขอรับ! คุณหนู​ใหญ่… ​ได้หายตัว​ไป​แล้วขอรับ!”