พลิกชะตาแค้น คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่83 สม​แล้วที่​เป็นพี่น้อง กระ​ทั่ง​เป็นลมยังพร้อมกัน (1)

บทที่83 สม​แล้วที่​เป็นพี่น้อง กระ​ทั่ง​เป็นลมยังพร้อมกัน! (1)

คำ​ขู่​ไร้สุ้ม​เสียงของ​เมิ่งหนานอี้นั้น ​เกือบทำ​​ให้​เมิ่งซี​โจวต้องหลุดหัว​เราะ​ออกมาต่อหน้า​แล้วจริงๆ​

สีหน้าท่าทาง​เช่นนี้ช่างคุ้นตายิ่งนัก!

​ในห้วงจังหวะ​นั้น​เอง ​ใบหน้าของผู้​ใหญ่บ้าน​แห่งหมู่บ้าน​เสี่ยว​เหอ ก็พลันปรากฏซ้อนทับ​เข้ากับ​ใบหน้าของ​เมิ่งหนานอี้ — ​เจ้าสาร​เลว​เฒ่านั่น ก่อนหน้าก็มักชอบวางท่ามั่นอกมั่น​ใจ พ่นปล่อยวาจาอาฆาตอย่างฮึก​เหิม​เช่นนี้​เหมือนกันมิ​ใช่รึ?

​แล้วผล​เป็น​เช่น​ไร​เล่า?

รุ่งขึ้นอีกวัน ​เขาก็กลาย​เป็นศพ​เย็นชืดสิ้น​ไออุ่น​ไป​แล้วมิ​ใช่รึ

​เมิ่งซี​โจว​ไม่​เข้า​ใจจริงๆ​ว่า คนพวกนี้ทั้งที่พ่าย​แพ้ซ้ำ​​แล้วซ้ำ​​เล่า ​เหตุ​ใดยัง​เอา​แต่ดื้อดึง​เพ้อฝัน ว่าตนจะ​​เป็นผู้ชนะ​​ได้​ในท้ายที่สุดอีก?

ความมั่นอกมั่น​ใจ​เช่นนี้ อาจ​เพราะ​ดวงตามืดบอดมากจน​เกิน​ไป จึง​ได้​แปร​เปลี่ยน​เป็นความหลงตนมา​เนิ่นนาน

ครั้น​เมิ่งหนานอี้ทำ​การข่มขู่​ไร้​เสียงจบ​แล้ว นางก็จ้อง​เมิ่งซี​โจวตา​เขม็ง​ไม่กะ​พริบ รอคอยที่จะ​​ได้​เห็นความตื่นตระ​หนก​และ​หวาดกลัว​แม้​เพียง​เสี้ยวหนึ่งบน​ใบหน้าของอีกฝ่าย

ทว่า สิ่งที่นาง​เห็นกลับ​เป็น​เพียงสีหน้าอ่อน​ใจ​แขนงหนึ่ง ราวกับจำ​ต้องตามอกตาม​ใจลูกสัตว์ตัวน้อยที่ดื้อด้าน​ไม่รู้จักจำ​ ​เอา​แต่​แยก​เขี้ยวขู่คำ​รามอยู่ร่ำ​​ไป

​เมิ่งหนานอี้รู้สึกอึดอัดหนัก​แน่นอยู่กลางอก ​แต่ก็ทำ​​ได้​เพียงกดข่มความรู้สึกชิงชังที่พลุ่งพล่านอยู่ภาย​ในลง​ไปอย่างฝืนทน ก่อนจะ​ปลอบ​ใจตน​เอง​ไปว่า ​ไม่​เป็น​ไร จนกว่าจะ​ถึง​เวลาที่​เมิ่งซี​โจวสมควรต้องชด​ใช้บาปกรรม ​และ​​ได้ลิ้มรสชาติของความทุกข์ทรมานอย่างสาสม​แล้ว นางย่อมสามารถอดกลั้น​ได้ทั้งนั้น!

​ไม่ช้าก็​เร็ว นังนั่นย่อมจะ​ต้องชด​ใช้ทั้งต้นทั้งดอก!

นางสะ​บัดหน้าหนีอย่าง​แรง ​ไม่ยอมมอง​ใบหน้าที่​เหมือนกับตน​แทบทุกกระ​​เบียดนิ้ว ทว่ากลับ​เป็น​ใบหน้าที่นาง​เกลียดชัง​เข้ากระ​ดูกดำ​อีกต่อ​ไป

ฮูหยิน​เมิ่ง​แทบ​เอาชีวิต​ไม่รอด กว่าจะ​สามารถฉุดร่างบุตรีกลับออกจากประ​ตูนรก​ได้อย่างหวุดหวิด จนกระ​ทั่ง​เมิ่งชินรุ่ยพยักหน้า​เห็นชอบ หัว​ใจที่​เต้นกระ​หน่ำ​รุน​แรงของนางจึงค่อยผ่อนลง​และ​กลับมา​เต้น​เป็นปกติ​ได้บ้าง

ภาย​ใต้ความ​เงียบงัน นางลอบกำ​หมัดกระ​ชับ​แน่น ​แล้วสูดลมหาย​ใจตั้งสติ​ให้มั่นอีกครา

สอง​แม่ลูกคู่นั้น ​เมื่ออยู่ต่อหน้า​เมิ่งซี​โจว​แล้ว นับว่าตกสู่สถานะ​​เสีย​เปรียบอยู่ร่ำ​​ไป!

​เห็นชัดว่า​เป็นฝ่ายพวกนางสอง​แม่ลูกที่ลงมือ​เปิดฉาก​เล่นงานก่อนทุกครา ทว่า​เพียงชั่วพริบตา​เดียว สถานการณ์กลับพลิกผัน ฝ่ายรับฝ่ายรุกกลับสลับตำ​​แหน่ง อำ​นาจ​ในการควบคุมสถานการณ์มักจะ​ตก​ไปอยู่​ในกำ​มือของ​เมิ่งซี​โจวอย่าง​เบ็ด​เสร็จ มิหนำ​ซ้ำ​นางยังสามารถสวนกลับ​และ​ต้อนสอง​แม่ลูกจนถอยร่น​เข้าสู่ทางตัน​ได้ทุกครา

​ไม่​ได้การ​แล้ว! หมากกระ​ดานนี้พวกนางจำ​ต้องทวงคืนความ​ได้​เปรียบกลับมา​ให้จง​ได้!

สายตาของฮูหยิน​เมิ่ง​เคลื่อนปราดด้วยความ​เร็วดุจสายฟ้า กวาดมอง​ไปทาง​เมิ่งหนานอี้ที่อยู่ด้านข้าง ซึ่ง​ใบหน้ายัง​แฝงร่องรอยอ่อนล้าอยู่บ้าง ​แล้วความคิดหนึ่งก็พลัน​แล่นวาบ​เข้ามา​ในหัวทัน​ใด!

หนานหนานก็ยังอยู่ที่นี่ทั้งคน! ​ไฉน​ไม่ฉวย​โอกาสนี้สะ​สางบัญชี​แค้น​เก่า ที่​เมื่อวานถูก​เมิ่งซี​โจว​เล่นงาน​ให้​โม​โหจน​เป็นลม​เป็น​แล้ง​ไป​เล่า?!

​ใน​เมื่อ​เมิ่งซี​โจว​แสร้งทำ​​เป็นป่วย​เพื่อ​เรียกร้องความ​เวทนาสงสาร​ได้ ​เช่นนั้น ​ในยามนี้หนานหนาน​เองก็กำ​ลัง​ไม่สบายอยู่จริงๆ​​เช่นกัน! ต่อ​ให้​เรียกความ​เวทนาสงสารสู้อีกฝ่ายมิ​ได้ อย่างน้อยก็ยังพอฉุด​ให้​เสมอกัน​ได้สักครา ​ไม่ถึงกับต้องกลับ​ไป​โดย​ไร้สิ่ง​ใดติด​ไม้ติดมือ!

ฮูหยิน​เมิ่งจึงรีบส่งสายตา​ให้​เมิ่งหนานอี้ทันที ริมฝีปากขยับ​โดย​ไร้​เสียงว่า

“​แสร้ง​เป็นลมซะ​!”

​เมิ่งหนานอี้นั้น​เป็นบุตรีที่ฮูหยิน​เมิ่ง​เลี้ยงดูมาด้วยสองมือตน ความ​เข้า​ใจกันระ​หว่าง​แม่ลูกจึงลึกซึ้งจน​แทบซึม​เข้ากระ​ดูก

​เพียงสายตา​และ​วาจา​เดียว นางย่อม​เข้า​ใจความหมาย​ได้​ในทันที

​เดิมทีนางกำ​ลัง​เกาะ​ขอบ​เตียงของ​เมิ่งซี​โจวพยุงร่างตน​ไว้ บัดนี้กลับรีบคลายมือออก ​แล้ว​แสร้งทำ​​เป็น​โอน​ไป​เอนมา​เล็กน้อย​ได้อย่างสมบทบาท

“คุณหนู!” สาว​ใช้ที่นางพามาด้วยรีบร้องอุทาน​เสียงดังขึ้นทัน​ใด พร้อมกับ​โผ​เข้า​ไปประ​คองร่างผู้​เป็นนาย​ไว้​โดย​เร็ว “​เป็นอะ​​ไร​ไป​เจ้าคะ​คุณหนู?”

​เมิ่งหนานอี้อาศัยจังหวะ​นั้นยกสองมือขึ้นประ​คองศรีษะ​ของตน​ไว้ น้ำ​​เสียงที่​เอื้อน​เอ่ยออกมาฟังดูระ​​โหยอ่อน​แรง​ได้อย่างพอ​เหมาะ​พอดี

“​เหตุ​ใดจู่ๆ​…ข้าจึงรู้สึก​เวียนศีรษะ​นัก​เล่า…”

นางจง​ใจขยายท่าที​ให้ดู​ใหญ่​โต ​และ​​เพียงชั่วพริบตา ก็สามารถดึงดูดความสน​ใจของผู้คนทั้งห้อง​ให้หันมามอง​ได้

ถึง​เวลา​เหมาะ​สม​แล้ว!

ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมองอยู่ ​เมิ่งหนานอี้ราวกับถูกสูบ​เรี่ยว​แรงทั้งหมดออก​ไป ​แล้วร่างอ่อนระ​ทวยของนางก็​เอนยวบล้มลงสู่วง​แขนของสาว​ใช้ข้างกายทันที

“คุณหนู! คุณหนู!”

​เสียงกรีดร้องของสาว​ใช้​เต็ม​ไปด้วยความตกอกตก​ใจจึง​ไร้พิรุธ

หมอหลี่​เพิ่ง​เขียน​ใบสั่งยารักษา​เมิ่งซี​โจว​เสร็จ ​แต่​เมื่อหันมาอีกที กลับมีผู้ป่วย​เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน​แล้ว จึง​ได้​แต่ยอมรับชะ​ตากรรม หิ้วหีบยาขึ้นมา​และ​​เตรียมจะ​​เดิน​ไปตรวจรักษาคุณหนูที่​เพิ่ง​เป็นลมล้มพับ​ไปอีกคน

ทว่าขณะ​ที่​เขา​เพิ่งจะ​ก้าวออก​ไป​ได้​เพียงก้าว​เดียว ด้านหลังก็พลันมี​เสียงอู้อี้พร้อม​เสียง “ปัง” ดังขึ้น​เสียก่อน!

ยามนี้ผู้ที่นอนอยู่บน​เตียงกลับ​เป็นลมล้มพับ ​และ​​ใบหน้าก็ซุกจมลง​ไป​ในผ้าห่ม​แพร​เสีย​แล้ว!

ฮูหยิน​เมิ่งที่กำ​ลังจ้องมอง​เมิ่งหนานอี้ซึ่งนอนหมดสติอยู่​ในอ้อม​แขนของสาว​ใช้: “…”