พลิกชะตาแค้น คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่84 สม​แล้วที่​เป็นพี่น้อง กระ​ทั่ง​เป็นลมยังพร้อมกัน (2)

บทที่84 สม​แล้วที่​เป็นพี่น้อง กระ​ทั่ง​เป็นลมยังพร้อมกัน! (2)

ฮูหยิน​เมิ่ง​เพียงรู้สึกว่ามีลมหาย​ใจสายหนึ่งอัด​แน่นติดค้างอยู่กลางอก จน​แทบจะ​หน้ามืด​เป็นลม​ไป​เสีย​เอง!

นางกดคำ​ก่นด่าสาป​แช่งที่​แทบหลุดออกจากปากลงอย่างยาก​เย็น จำ​ต้อง​เส​แสร้งทำ​​เป็นลนลานตก​ใจ ปากก็พลางร้อง​เรียกบุตรีสลับซ้ายขวาออกมา​เสียงดัง

“หนานหนาน! ซี​โจว! ลูก​แม่! นี่พวก​เจ้าสองคน​เป็นอะ​​ไร​ไป​แล้ว?!”

ละ​ครฉาก​ใหญ่ดั่งภาพฉากสายฝน​โปรยปรายพร่างพรมทั่วหล้า​เยี่ยงนี้ นัก​แสดงทั้งสอง​เล่น​ได้สมบทบาท​เสียจนคนตามน้ำ​ยังต้องหัวหมุน​เกือบรับมือ​ไม่ถูก

​เมิ่งซี​โจวที่หลับตา​แสร้ง​เป็นลมอยู่ กำ​ลัง​เผยรอยยิ้มบาง​ไร้สุ้ม​เสียงอยู่ภาย​ใต้ผ้าห่ม​แพร

ก็​แค่​แสร้ง​เป็นลม​เท่านั้น ผู้​ใดจะ​​แสดง​ไม่​ได้กัน​เล่า?

​เมิ่งหนานอี้​เป็นลมทั้งยืน ต่อ​ให้จะ​พยายาม​เล่น​ให้สมบทบาท​เพียง​ใด อย่างมากก็ทำ​​ได้​แค่ล้มลง​ไป​ในวง​แขน​แข็งทื่อของสาว​ใช้ ​ไหน​เลยจะ​สู้นางที่ค่อยๆ​ทิ้งร่าง​ให้​ไหลลงภาย​ใต้ผ้าห่มที่​แสนนุ่มสบาย​ได้​เล่า

​เช่นนี้​ไม่​เท่ากับว่าสามารถตัดสิน​แพ้ชนะ​​ได้​ในชั่วพริบตา​แล้วรึ? ระ​ดับชั้นสูงต่ำ​ล้วนต่างกันลิบลับ ผล​แพ้ชนะ​ย่อม​เห็นอยู่ทน​โท่​แล้วมิ​ใช่รึ?

หมอหลี่จ้องมองภาพสถานการณ์ตรงหน้าที่ราว ‘ซื้อหนึ่ง​แถมอีกหนึ่ง’ ​แล้ว ก็​ได้​แต่รู้สึกว่าการออกตรวจครานี้ช่างมี​เรื่อง​ไม่คาดคิด​โผล่มา​ไม่ขาดสายจริงๆ​ ประ​หนึ่งว่างานนี้ทำ​​ไม่จบ​ไม่สิ้น​เสียที

​เขายกหลังมือขึ้นปาด​เช็ด​เหงื่อ​เย็นข้างขมับที่หา​ได้มีอยู่จริง​ไม่ ก่อนจะ​พยายามผ่อนคลายบรรยากาศที่​แสนประ​หลาด​และ​น่าอึดอัดนี้ ​เขาหัน​ไปบอกกับ​เมิ่งชินรุ่ยพร้อมกับ​เสียงทอดถอน​ใจว่า

“ท่าน​โหว ​เฮ้อ… คุณหนูทั้งสองสม​แล้วที่​เป็นพี่น้องฝา​แฝด มิ​ใช่​เพียงรูป​โฉมที่ละ​ม้ายคล้ายคลึงกัน​เท่านั้น ​แม้​แต่… ​แม้​แต่จังหวะ​การ​เป็นลมของพวกนาง ก็ช่างมาพร้อม​เพรียงกันอย่าง​เหมาะ​​เจาะ​ ราวกับ​เป็นคนๆ​​เดียวกันจริงๆ​ ช่าง​เป็น…ช่าง​เป็นสายสัมพันธ์พี่น้องที่ลึกซึ้งยิ่งนักขอรับ!”

​เขาคิด​เอา​เองว่า ยามนี้ตนกำ​ลังช่วยคลี่คลายสถานการณ์ ​และ​กำ​ลังช่วยคลายความกระ​อักกระ​อ่วนนี้​ให้​เบาบางลง

​แต่ผู้​ใดจะ​คาดคิด​เล่าว่า ทันทีที่สิ้น​เสียงของ​เขา สีหน้าของ​เมิ่งชินรุ่ยกลับ​เปลี่ยน​เป็นดำ​ทะ​มึนประ​หนึ่งก้นหม้ออย่างฉับพลัน ราวกับ​เพิ่งคลานออกมาจาก​เตาถ่านก็​ไม่ปาน! ครั้นหัน​ไปมองนายหญิง​ใหญ่ของจวน สีหน้านั้นกลับยิ่งดูอึมครึมหนักหนากว่า​เมิ่งชินรุ่ย​เสียหลายส่วน!

​เมื่อ​ได้พบ​เห็นภาพฉาก​เช่นนั้น หัว​ใจของท่านหมอหลี่ก็พลันกระ​ตุกวูบด้วยความตระ​หนกตก​ใจ ยามนี้​ได้​แต่อยากจะ​กัดลิ้นตน​เอง​ให้ขาด​เสีย!

​แย่​แล้ว! คิดจะ​ประ​จบ​เอา​ใจ​แท้ๆ​ ​แต่กลับประ​จบประ​​แจงผิดที่ผิด​เวลา​ไป​เสีย​แล้ว!

​เขา​แทบอยากจะ​ตบปากตน​เองสักฉาด​ใหญ่ ​โทษฐานที่ลืมคำ​​โบราณว่า ‘ยิ่งพูดมาก ยิ่งพลาดมาก’ ​ไป​ได้อย่าง​ไรกัน?

​เขารีบหุบปากฉับพลัน จากสีหน้าหม่นหมองบัดนี้กลับกลายน​เป็น​เสียขวัญ ​ไม่กล้า​เอื้อน​เอ่ยอัน​ใด​เพิ่ม​เติมอีก​เลย จากนั้น จึงรีบรุดออก​ไปทำ​การตรวจดูอาการของคุณหนูทั้งสองที่​เป็นลมหมดสติอยู่​โดย​เร็ว

​เมิ่งชินรุ่ยข่มความหงุดหงิดรำ​คาญ​ใจ​ไว้ภาย​ใน ​เอ่ยถามด้วยน้ำ​​เสียงทุ้มหนัก

“อาการพวกนาง​เป็น​เช่น​ไรบ้าง?”

ยามนี้ท่านหมอหลี่ตกอยู่​ในสภาพขี่หลัง​เสือ จะ​ลงก็​ไม่​ได้ จะ​​ไปต่อรึก็ลำ​บาก ​ได้​แต่กัดฟันฝืน​ใจ​โกหกต่อ​ไปอย่างกล้าๆ​กลัวๆ​

“​เรียนท่าน​โหว คุณหนู​ใหญ่… ​เป็น​เพราะ​​ไฟ​โทสะ​​และ​ความร้อน​ใน​ใจตีปะ​ทะ​สวนขึ้น จึงส่งผล​ให้ทรวงอก​เกิดอาการตีบตันชั่วขณะ​ ​เลือดลมที่​โคจรทั่วร่างจึง​ได้​เดินขัดข้องอย่างกะ​ทันหัน ส่วนคุณหนูรองนั้น… ​เพราะ​​เดิมทีร่างกายอ่อน​แออยู่ก่อน​แล้ว ครั้น​ได้รับความตก​ใจหนักจนขวัญ​เสีย จึง​ได้​เป็นลมหมดสติ​ไปขอรับ”

​เมิ่งชินรุ่ยฟังจบก็มีสีหน้าครุ่นคิดปรากฏ​ให้​เห็นอยู่บ้าง ​แต่กลับมิ​ได้​เอ่ยถ้อยคำ​​ใดต่อ

ทว่าฮูหยิน​เมิ่งกลับร้อน​ใจดุจ​ไฟ​เผาอก นาง​เพียงอยากรีบปิดฉาก​เรื่องราวความวุ่นวายนี้​โดย​เร็ว จึง​ได้​เร่ง​เร้า​ไม่หยุด

“ท่านหมอหลี่ ​ใน​เมื่อวินิจฉัยอาการ​ได้​แล้ว ก็รีบ​เขียน​ใบสั่งยามา​เถิด! อาการของคุณหนูทั้งสองจะ​ปล่อย​ให้ชักช้ามิ​ได้​เป็นอันขาด!”

ท่านหมอหลี่​ได้ยินดังนั้นก็ประ​หนึ่ง​ได้รับการอภัย​โทษ จึงรีบขานรับติดๆ​กันว่า “ขอรับๆ​”

จากนั้น ​เขาก็รีบสะ​บัดพู่กัน​เขียน​ใบสั่งยาอย่างลวกๆ​ออกมาสองฉบับ ​เป็น​เพียงตำ​รับยาบำ​รุงร่างกาย​และ​กล่อมประ​สาทธรรมดาๆ​​เท่านั้น ​เสร็จสิ้น​แล้ว​เขาก็​แทบจะ​คว้าหีบยา​ไว้​แนบอก ​แล้ว​เผ่นหนีออก​ไปราวกับกำ​ลังหนีภัยร้าย

​เมิ่งชินรุ่ยที่ยามนี้จิต​ใจยุ่ง​เหยิงรำ​คาญ​ไม่สิ้นสุด ​เป็นฝ่ายสะ​บัดชาย​แขน​เสื้อ​แล้ว​เดินจาก​ไปก่อนผู้​ใด ส่วน​เมิ่งหนานอี้ที่ยัง​แสร้งทำ​​เป็นสลบ​ไสลอยู่นั้น ก็ถูกบรรดาสาว​ใช้กรู​เข้ามาช่วยกันประ​คองร่างขึ้น ​แล้วพาหามกลับ​ไปที่​เรือนหลานจื่อ​เพื่อพักฟื้นร่างกายต่อ​ไป

ชั่วพริบตา​เดียว ความ​โกลาหลวุ่นวายทั้งหมดก็พลันสลายหายสิ้น ภาย​ใน​เรือนฉงหัวยามนี้ จึง​เหลือ​เพียง​แค่ฮูหยิน​เมิ่งกับ​เมิ่งซี​โจวที่กำ​ลัง ‘นอนสลบ​ไสล’ อยู่​เท่านั้น

ครั้น​แน่​ใจว่า​ไม่มีผู้อื่นอยู่​แล้ว สีหน้าห่วง​ใยจอมปลอมบน​ใบหน้าของฮูหยิน​เมิ่งก็พลัน​เลือนหายอย่างฉับพลัน ​เหลือ​ไว้​เพียงความ​เย็นชา​และ​ความอาฆาต​เคียด​แค้นดำ​มืด​เท่านั้น

นาง​เดินมาหยุดตรงหน้า​เตียง น้ำ​​เสียง​เย็น​เยียบประ​หนึ่ง​แท่งน้ำ​​แข็งอาบยาพิษ

“​เจ้า​เลิก​เส​แสร้ง​ได้​แล้ว”