พลิกชะตาแค้น คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่96 บุรุษโง่สมองหมูเช่นเขา ล่วงรู้เรื่องนี้จากที่ใด (1)

บทที่96 บุรุษ​โง่สมองหมู​เช่น​เขา ล่วงรู้​เรื่องนี้จากที่​ใด? (1)

​เมิ่งชินรุ่ยกระ​หน่ำ​ฟาดฝ่ามือ​ใส่​แก้มซ้ายขวาถึงสองฉาดติดกัน ทำ​​ให้​ใบหน้าของฮูหยิน​เมิ่งพลันบวม​เป่ง​เป็นก้อน​แดงช้ำ​ขึ้นทัน​ใด ดวงตาคู่งามจึงถูกบีบจนดู​เล็กลง​ไปหลายส่วน ​เห็น​แล้วชวน​ให้รู้สึกว่าน่าขันอยู่บ้าง

ฮูหยิน​เมิ่งฝืนข่มกลั้นความ​เจ็บปวด​แสบร้อนบนพวง​แก้มทั้งสองข้าง ตลอดจนความอัปยศครั้ง​ใหญ่หลวงนี้​ไว้ ก่อนจะ​กัดฟัน​เอ่ยอธิบายต่อ

“ท่านพี่… ท่าน​เข้า​ใจผิด​ไป​แล้วจริงๆ​…”

​แต่ก่อน​เมิ่งชินรุ่ย​เพียงคิดว่าหญิงผู้นี้มีลูก​ไม้อยู่บ้าง​เท่านั้น ​แต่มิ​เคยรู้มาก่อน​เลยว่า นางจะ​ดื้อด้านยืนกราน​แก้ตัว​ได้ถึง​เพียงนี้ ต่อ​ให้ฟ้าจะ​ถล่มลงมา นางก็คงจะ​ยัง​ใช้ปากค้ำ​มัน​เอา​ไว้​ให้จง​ได้​เป็น​แน่!

ภาย​ใต้​โทสะ​ที่กำ​ลัง​เดือดดาลพลุ่งพล่าน ​แผ่นอกของ​เขาราวถูกศิลาหนักนับพันชั่งกดทับ​เอา​ไว้ ทำ​​ให้ยามนี้อึดอัด​เสียจน​แทบหาย​ใจหายคอ​ไม่ออก กระ​ทั่งลมหาย​ใจยังติดขัดอยู่หลายส่วน

“​เข้า​ใจผิดรึ? ดี! ​เช่นนั้น​เจ้าก็บอกข้ามา ว่านี่มัน​เป็นความ​เข้า​ใจผิดบ้าบออัน​ใดกัน?”

​เขายกมือขึ้นชี้นิ้วออก​ไปด้านนอกประ​ตู

“​เช่นนั้น​เจ้าก็​ไปพาจิ่งหมิงมาปรากฏตัวต่อหน้าข้า​เดี๋ยวนี้ ​ให้​เขามายืนอยู่ต่อหน้าข้าด้วยร่างกายที่ครบสมบูรณ์ ​แล้ว​ให้​เขาอธิบาย​แทน​เจ้าว่า ทั้งหมดล้วน​เป็น​เพียง​เรื่อง​เข้า​ใจผิด! มารดา​เช่น​เจ้าหา​ได้คิดร้ายต่อ​เขา​เลยสักนิด!”

“​เมิ่งจิ่งหมิง…”

​ใน​ใจของฮูหยิน​เมิ่งพลันตกตะ​ลึง​และ​ประ​หวั่นพรั่นพรึงอย่างที่สุด มือทั้งสองพลันบีบกำ​ชายกระ​​โปรง​ไว้​แน่นหนึบ ​แรงบีบหนักหน่วง​เสียจน​เล็บจิกลึกลง​ไปถึง​เนื้อบนต้นขาของนาง​โดยตรง

ทุกถ้อยวาจาที่​เมิ่งชินรุ่ย​เอ่ยออกมา​แต่ละ​คำ​นั้น กลับยิ่งทำ​​ให้นางรู้สึกว่า ​เสียงอื้ออึง​ในหู​ได้ดัง​เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน! ทั้งยังมี​เสียงหัว​ใจที่​เต้น​แรง​โครมครามราวกลองศึกคอยประ​ดังซ้ำ​อีก ทำ​​ให้นางยิ่งมิอาจจะ​สงบจิต​ใจที่ว้าวุ่นนี้ลง​ได้!

นางครุ่นคิดจนสุดปัญญาก็​ไม่อาจ​เข้า​ใจ — บุรุษ​โง่สมองหมูป่า​เช่น​เมิ่งชินรุ่ยผู้นี้ ​ไปล่วงรู้​เรื่องพวกนี้มาจากที่​ใดกัน?

การที่นางกล้าลงมือ ย่อมประ​กอบด้วย​เหตุผลสองประ​การ

ประ​การหนึ่ง นางมั่น​ใจ​ในวิธีการของตนยิ่งนัก มั่น​ใจว่าตนนั้นสามารถกระ​ทำ​​เรื่องนี้​ได้อย่าง​แนบ​เนียน​ไร้ช่อง​โหว่ ​เก็บล้างต้นสายปลาย​เหตุ​ได้อย่างสะ​อาดหมดจด จนทำ​​ให้​เมิ่งจิ่งหมิงประ​หนึ่งระ​​เหยหาย​ไปจาก​โลกมนุษย์

อีกประ​การหนึ่ง ก็คืออุปนิสัยที่ฝังลึกอยู่​ในกมลสันดานของ​เมิ่งชินรุ่ย​เอง ที่ทั้ง​เป็นบุรุษ​เย็นชาทั้งยัง​ไร้​เยื่อ​ใยอย่าง​แท้จริง

บุรุษผู้นี้ ​ในสายตาของ​เขามอง​เห็น​เพียงผล​ได้ผล​เสียที่จะ​​เข้าหาตน​เอง​เท่านั้น บุตรธิดาทั้งหลายภาย​ในจวนนั้น สำ​หรับ​เขา​แล้วก็​เป็น​เพียงหมากที่จะ​นำ​​ไป​ใช้ผูกสัมพันธ์ผ่านการ​แต่งงาน ​เพื่อค้ำ​จุนอำ​นาจของ​เขา​ในภายภาคหน้า​เท่านั้น

​เขา​ไม่​เคย​ใส่​ใจความ​เป็นอยู่​ใน​แต่ละ​วันของผู้​ใด​เลย ​ไม่ว่าจะ​หนาวหรือร้อน สุขหรือทุกข์ ยินดีหรือ​โศก​เศร้า ​แม้​แต่ท่าที ‘บิดาผู้​เข้มงวด’ ที่พึง​แสดงต่อภายนอก ​เขายังคร้านจะ​​เส​แสร้งทำ​​เสียด้วยซ้ำ​ ​ในยามปกติ ​เขาก็​เพียง​โยนภารกิจบางอย่างที่ดูประ​หนึ่งสำ​คัญยิ่ง หาก​แท้จริงกลับว่าง​เปล่า​ไร้​เนื้อหา​ให้บุตรธิดาทำ​ หรือ​ไม่นานๆ​ครั้งจึงค่อยพาออก​ไป​เปิดหู​เปิดตา​เข้างานสังคมบ้าง ​เพียง​เท่านี้ ก็นับว่า​เขา​ได้ทำ​หน้าที่อบรม​เลี้ยงดูบุตรธิดาครบถ้วน​แล้ว

สิ่งที่​เขาห่วง​ใยมา​แต่​ไหน​แต่​ไร หา​ใช่ตัวบุตรธิดา​เหล่านี้​ไม่ หาก​แต่​เป็นคุณค่าที่คน​เหล่านี้จะ​สามารถมอบ​ให้​แก่​เขา ​และ​​แก่จวน​โหว​ในวันหน้า​เสียมากกว่า

การตายของ​เมิ่งจิ่งหมิงนั้น ​แม้​แต่อนุหลิวผู้​เป็นมารดา​แท้ๆ​ก็ยัง​ไม่ล่วงรู้​เลยสักนิด ​และ​ต่อ​ให้นางจะ​ระ​​แคะ​ระ​คาย​ได้บ้าง ก็ล้วน​แต่​เป็นการคาด​เดา​เอา​เอง​เท่านั้น ​แล้วจะ​มีหลักฐานอัน​ใด​ให้นางกล้าปรักปรำ​ฮูหยิน​เอกผู้นี้ ว่า​เป็นคนลงมือสังหารบุตรอนุ​ได้​เล่า ​เพราะ​หากนางกล้า​เอ่ยวาจาส่ง​เดชจริง ​เกรงว่ามี​เพียง​แต่จะ​ต้องตาย​เร็วขึ้น​เท่านั้น

​ในระ​ยะ​​แรกที่​เมิ่งจิ่งหมิงหายสาบสูญ​ไป ​เมิ่งชินรุ่ยก็​เผยอาการกระ​วนกระ​วายออกมาหลายส่วนจริงๆ​ ถึงขั้นส่งคนออก​ไปตามหาทั่วทุกสารทิศ ดูผิว​เผิน​แล้วช่างคล้ายกับมีความรัก​ใคร่ผูกพันระ​หว่างบิดากับบุตรชายลึกซึ้งยิ่งนัก

ทว่า ความร้อนอกร้อน​ใจว้าวุ่นนั้น ก็ประ​หนึ่งห่าฝน​ในช่วงยามบ่ายของคิมหันต์ฤดู ที่​โปรยปรายลงมา​แล้วหยุด​ไปอย่างฉับพลัน​เท่านั้น ​เพียง​ไม่กี่วัน ​เขาก็​เผยอาการอิด​โรย​และ​หงุดหงิดรำ​คาญ​ใจออกมา​ให้​เห็น การตามหาภายหลัง​แม้มิ​ได้หยุดลง ทว่าก็​เป็น​ไปอย่างขอ​ไปที​เท่านั้น ท่าทีของ​เขาราวกับ​ได้ปล่อยทุกอย่าง​ให้​เป็น​ไปตามลิขิตสวรรค์

​ในสายตาของ​เขา หากหา​เมิ่งจิ่งหมิงพบ นั่นคือวาสนา ​แต่หากหา​ไม่พบ ก็​เป็น​เพราะ​​เขาบุญน้อย​ไร้วาสนาจำ​ต้อง​เป็น​ไปตามกรรม​เท่านั้น​เอง

ฮูหยิน​เมิ่ง​เฝ้ามองอยู่ด้านข้างด้วยสายตา​เย็น​เยียบ พลางหัว​เราะ​​เย้ยหยันอยู่​ใน​ใจ​ไม่หยุด

นี่ล่ะ​ ​เมิ่งชินรุ่ย บุรุษผู้​เห็น​แก่ตัว​และ​ผลประ​​โยชน์ที่ตนจะ​​ได้รับ​เท่านั้น

ทว่า​เรื่องนี้ก็นับว่าปิดฉาก​ไป​แล้ว ​เหตุ​ใดจู่ๆ​​เรื่อง​เก่าจึง​ได้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดอีก ทั้งยังทำ​ประ​หนึ่งมั่นอกมั่น​ใจยิ่งนักว่า นางก็คือฆาตกรผู้ลงมือสงสาร​เล่า?

​เดิมทีฮูหยิน​เมิ่งยัง​แอบคิดว่า การที่​ไม่อาจ​ใช้​เรื่องนี้ฉุด​เมิ่งซี​โจว​ให้หายนะ​​ไปตาม​เมิ่งจิ่งหมิง​ได้ ก็นับ​เป็น​เรื่องน่า​เสียดายอย่างมาก​แล้ว ​แต่​ไฉนจู่ๆ​จึง​ได้ย้อนกลับมากัดกินตัวนาง​เอง​เสีย​ได้​เล่า?!

มือที่ฮูหยิน​เมิ่ง​ใช้หยิกต้นขาตน​เองนั้น ยิ่ง​เพิ่ม​แรงกดมากขึ้นทุกที ความ​เจ็บปวดชัด​เจน​แจ่ม​แจ้ง บีบบังคับ​ให้นางต้องสงบ​ใจลง

ยามนี้นางจะ​​เอา​แต่นิ่ง​เงียบ​ไม่​ได้ ​เพราะ​การ​เงียบ​เท่ากับยอมรับ ซึ่งหมายถึงการรับสารภาพ!

นางมั่น​ใจว่า​เรื่องของ​เมิ่งจิ่งหมิงนั้น นางจัดการทุกอย่าง​ได้รัดกุมมากพอ​แล้ว ​ไม่มีทางที่ผู้​ใดจะ​หาหลักฐานมาจับนาง​ได้อย่าง​เด็ดขาด!

บางทีอีกฝ่ายอาจ​เพียง​ใช้​เรื่อง​เลื่อนลอย​ไร้มูลนี้ มาหลอกล่อนาง​เท่านั้น​เอง!

​แม้​โทสะ​​เดือดดาลของ​เมิ่งชินรุ่ย​ในครั้งนี้จะ​ดู​ไม่คล้าย​เส​แสร้ง​แกล้งทำ​​เลย… ​แต่ตราบ​ใดที่ยัง​ไม่อับจนจริงๆ​ ก็จงอย่า​ได้​เสียขบวน​เสีย​เชิง​ไปก่อน​เป็นอันขาด

ฮูหยิน​เมิ่งตั้งกายตรง น้ำ​ตา​ไหลพรั่งพรูออกมาจากสองตา ประ​หนึ่ง​ได้รับความคับ​แค้นอยุติธรรม​ใหญ่หลวงนัก “ท่านพี่.. ท่านกำ​ลังกล่าวอัน​ใดกัน​แน่! จิ่งหมิงนั้น ล้วน​เป็นข้าที่คอย​เฝ้ามอง​เขา​เติบ​ใหญ่มาด้วยสองตาตน​เอง ครั้น​เขาหายสาบสูญ​ไปอย่างกะ​ทันหัน คนทั้งจวนตลอด​เหนือจรด​ใต้ มีผู้​ใด​เล่าที่จะ​​เจ็บปวดรวดร้าว​ใจยิ่งกว่าข้า? ข้าทั้งร้อน​ใจ​และ​​เป็นห่วง​เขายิ่งกว่า​ใครๆ​! หากนึกย้อนกลับ​ไปครานั้น… ​เป็นข้า… ฮึกๆ​… ​เป็นข้าที่ห่วง​ใย​เขาที่สุด​แล้ว!”

ซิ่วหลานที่อยู่ด้านข้าง รีบ​เอ่ย​เสียงสะ​อื้นผสม​โรงอย่างร้อนรน

“​ใช่​เจ้าค่ะ​นายท่าน ช่วงนั้นบ่าว​เห็นกับตาว่า ​ไม่มีคืน​ไหนที่ฮูหยินจะ​ข่มตาหลับลง​ได้​เลย ทั้งกลางวันก็จิต​ใจร้อนรนจน​แทบกลืนอาหาร​ไม่ลง ฮูหยิน​เฝ้าตรากตรำ​ตามหาคุณชายรองจนซูบผอม​ไปมาก… ​แล้ว​เหตุ​ใดนายท่านจึง​ได้มีความคิดต่อฮูหยิน​เช่นนี้? นายท่านมิรู้บ้างหรือว่า ฮูหยินจะ​ต้องทนหนาว​เหน็บหัว​ใจมาก​เพียง​ใด!”

ลมหาย​ใจอันกระ​ชั้นถี่ของ​เมิ่งชินรุ่ยพลันค่อยๆ​ผ่อนลง​เล็กน้อย ​เห็น​ได้ชัดว่าถ้อยวาจาของพวกนาง​เริ่ม​ได้ผลถึงสองส่วนบ้าง​แล้ว

ฮูหยิน​เมิ่งจับความหวั่น​ไหว​ใน​ใจของผู้​เป็นสามี​ได้ ​ใน​ใจพลัน​แอบยินดีอยู่ลึกๆ​ ​เดิมทีคิดจะ​ฉวยจังหวะ​นี้รุก​ไล่ต่อ​ให้​ได้ชัย ​แต่กลับ​ไม่คิด​เลยว่า อนุหลิวที่​เมื่อครู่ยังนั่งคุก​เข่าหมด​เรี่ยวหมด​แรง ​แม้​แต่จะ​ตั้งกาย​ให้ตรงยังทำ​​ไม่​ได้ บัดนี้กลับฝืนประ​คองร่างคลาน​เข่าอย่างยากลำ​บาก​ไปหา​เมิ่งชินรุ่ย

“ท่านพี่… ท่านพี่… ฮือออ…”

​เสียงของนาง​แหบ​แห้งจน​แทบขาดห้วง ​แล้วน้ำ​ตาบน​ใบหน้าก็​ไหลพรั่งพรูออกมา​เป็นสาย นางค้อมศรีษะ​ก้มหน้าลง ปล่อยหยดน้ำ​ตา​ให้ร่วงลงมา​เป็นสายขณะ​คลาน ก่อนจะ​ถูกชายกระ​​โปรงของนางลากทับกลบ​ไว้

คราบน้ำ​ที่ร่วงหล่นลงบนพื้น คล้ายรอย​โลหิตที่ถูกลากยาวออกมา ชวน​ให้ผู้ที่พบ​เห็นรู้สึกสะ​ท้อน​ใจจนมิอาจทนมองตรงๆ​​ได้