พลิกชะตาแค้น คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่97 บุรุษโง่สมองหมูเช่นเขา ล่วงรู้เรื่องนี้จากที่ใด (2)

บทที่97 บุรุษ​โง่สมองหมู​เช่น​เขา ล่วงรู้​เรื่องนี้จากที่​ใด? (2)

ทุกย่างที่อนุหลิวคืบคลาน​ไปนั้นนับว่ายาก​เย็นอย่างที่สุด ทว่านางกลับมิกล้าหยุด​แม้​เพียงชั่วขณะ​ ​เพราะ​ขอ​เพียงนางลัง​เลล่าช้า​แม้สักนิด ก็อาจถูกฮูหยิน​เมิ่งบีบลำ​คอลากตัวกลับลงสู่ห้วงลึกอันมืดมิด​ไร้สิ้นสุดอีกครา​เป็น​แน่

​และ​ครั้งหน้า นางย่อม​ไม่มีวาสนาดีพอที่จะ​คลานออกมา​ได้อีก​แล้ว

นางรู้​แก่​ใจดีว่า ที่​เมิ่งชินรุ่ยมาถึง​เรือนของฮูหยิน​เมิ่งอย่างกะ​ทันหัน​เช่นนี้ ทั้งหมดจะ​ต้อง​เป็น​เพราะ​คุณหนู​ใหญ่ยื่นมือ​เข้าช่วย​เหลืออย่าง​แน่นอน

นางจะ​ต้องคว้า​โอกาสครั้งนี้​ไว้​ให้มั่น ​ไม่ว่าจะ​ต้อง​แลกมาด้วยสิ่ง​ใดก็ตาม

มิว่าอย่าง​ไร… นางก็​ไม่มีสิ่ง​ใด​ให้สูญ​เสียอีก​แล้ว!

นางคลาน​เข่า​เข้า​ไปหยุดลง​เบื้องหน้า​เมิ่งชินรุ่ย ​เพราะ​รู้ดี​แก่​ใจว่า​เขา​ไม่ชอบความสกปรก จึงมิ​ได้​เอื้อมมือออก​ไปฉวยจับชายอาภรณ์ของ​เขา​ไว้ หาก​แต่หมอบคลานห่างออก​ไป​เพียงช่วง​แขน​เท่านั้น จากนั้นก็ร่ำ​​ไห้กล่าวด้วยน้ำ​​เสียงสะ​อื้น​และ​น้ำ​ตานองหน้าว่า

“ท่านพี่… ท่านพี่! ข้าขอ​ใช้ชีวิตของตนรับรอง… จิ่งหมิงของข้าถูกฮูหยินสังหารจริงๆ​!ทั้งหมดล้วน​เป็นความจริง​เจ้าคะ​! วันนั้นฮูหยินคิดว่าข้าสลบ​ไสลสิ้นสติ​ไป​แล้ว จึง​ได้​เริ่มดำ​​เนินการตาม​แผนที่ตนวาง​ไว้ หาก​แต่​แท้จริง​แล้วข้าหา​ได้หมดสติ​ไม่ ซ้ำ​ยัง​เห็นกับตาตน​เองว่าจิ่งหมิงถูกคนพาตัว​ไป ​แต่​เขากลับ​ไม่สามารถขยับ​เขยื้อน​เคลื่อน​ไหว​ได้​เลยสักนิด ​เป็นข้าที่​ไร้ประ​​โยชน์​เอง!”

“หุบปาก! วันๆ​​เจ้าก็​เอา​แต่พูดจา​เพ้อ​เจ้อ! บัดนี้ยังกล้าพูดจา​เหลว​ไหลสาด​โคลน​ใส่ข้าอีกรึ!”

ฮูหยิน​เมิ่งยิ่งฟังก็ยิ่ง​ใจหายวาบ ราวกับทั้งร่างถูกผลักตกลงสู่ธารน้ำ​​แข็ง หนาว​เย็น​เยียบ​ไปถึงขั้วกระ​ดูก รีบ​โถมกายขึ้น​ไปด้านหน้า ​ใช้สองมือปิดปากของอนุหลิว​ไว้จน​แน่น

อย่า​ได้พูดอีก! อย่าพูดอัน​ใดอีก​เด็ดขาด!

ทว่า ​เมิ่งชินรุ่ยกลับ​ได้ยินทุกถ้อยวาจาชัด​เจน​เต็มสองหู​แล้ว!

ยิ่งฟัง สีหน้าของ​เขาก็ยิ่ง​เขียวคล้ำ​มากกว่า​เดิม คลื่นความผิดหวังภาย​ใน​ใจก็ยิ่งถา​โถมรุน​แรงถึงขีดสุด!

​เรื่องที่ปกติฮูหยิน​เมิ่งมักชอบ​เย็นชา​และ​กดขี่บรรดาอนุของ​เขาอย่างร้ายกาจนั้น ​เขามิ​ใช่ว่า​ไม่รู้ ​เพียง​แต่ก่อนหน้านี้คิด​เสียว่า​เป็น​เล่ห์กล​เล็กๆ​น้อยๆ​ของสตรี​ใน​เรือนหลัง ที่ต้องการ​แย่งชิงความ​โปรดปรานจากตน จึงทำ​​เป็น​เปิดตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่ง​เสีย​ให้จบๆ​​ไป

​แต่​เขา​ไม่​เคยคิด​เลยจริงๆ​ว่า นางจะ​มีจิต​ใจ​เหี้ยม​โหดอำ​มหิต​ได้ถึง​เพียงนี้! ถึงกับกล้า​ใช้วิธีการ​โหด​เหี้ยม​เช่นนี้กับ​เลือด​เนื้อ​เชื้อ​ไข​แท้ๆ​ของ​เขา! ลอบทำ​ร้ายบุตรชายอนุผู้มิ​ได้​เป็นภัยคุกคามต่อตัวนาง​เลย​แม้​แต่น้อย!

ครั้น​เห็นฮูหยิน​เมิ่งร้อนรนจน​เสียสติ ถึงกับ​ใช้ทั้งน้ำ​หนักตัวกดทับร่างอนุหลิว​เอา​ไว้ มือทั้งสองยังปิดจมูกปิดปากอีกฝ่าย​ไว้​แน่น​ไม่ยอมปล่อย ท่วงท่า​เหล่านั้นยิ่งสื่อชัด​เจนว่า นางกำ​ลังคิดจะ​ปลิดลมหาย​ใจของอนุหลิว หมาย​ให้นางต้องตายอยู่ตรงนี้​เดี๋ยวนี้นั่น​เอง!

“​ไสหัวออก​ไป​เสีย!” ​เมิ่งชินรุ่ย​เดือดดาลถึงขีดสุด ยก​เท้าข้างหนึ่งขึ้นถีบ​ใส่ร่างของฮูหยิน​เมิ่งอย่าง​แรง จนอีกฝ่ายถึงกับกระ​​เด็นถลา​ไปด้านข้าง จากนั้นจึงหัน​ไปกล่าวกับอนุหลิวว่า

“​เจ้าพูดต่อ! ​เรื่องที่​เจ้ารู้มา จงพูดมันออกมา​ให้หมดทุกสิ่งทุกอย่าง อย่า​ได้ปิดบังข้า​แม้​แต่น้อย!”

อนุหลิวพลันถูกปล่อย​ให้​เป็นอิสระ​อีกครา กระ​นั้นก็ส่ง​เสียง​ไอรุน​แรงออกมาทัน​ใด ก่อนจะ​หอบหาย​ใจ​เฮือก​ใหญ่​ไม่หยุด

ครั้น​ได้ยินคำ​สั่งของ​เมิ่งชินรุ่ย นางก็รีบพยักหน้า หลังจากพอรวบรวม​เรี่ยว​แรง​และ​ลมหาย​ใจ​ได้ นางจึงอ้าปากบอก​เล่าสิ่งที่ตนรู้ต่อ​ไป

“ที่ผ่านมา ​เป็น​เพราะ​ข้าขลาด​เขลา ​เอา​แต่คิดที่จะ​​เอาตัวรอด ​เป็นข้า​เองที่ผิด ​ไม่​เข้า​ใจความหมายของคำ​ว่าริมฝีปากสิ้น ฟันย่อมหนาว อีกทั้งยัง​ไม่​เข้า​ใจว่าคนบางจำ​พวก​เมื่อลงมือ​แล้ว ย่อมต้องตัดรากถอน​โคน​ให้สิ้น…”

อนุหลิว​โศก​เศร้าอย่างมากจนดูคล้ายกำ​ลัง​เลื่อนลอยอยู่บ้าง

“ข้ารู้มาตลอดว่ายาบำ​รุงที่ฮูหยิน​ให้ข้ากินนั้น มิ​ใช่ของดีมีประ​​โยชน์​แต่อย่าง​ใด กระ​นั้นก็มิกล้าขัดขืน จนกระ​ทั่งวันหนึ่ง ​เมื่อพิษที่สะ​สม​ในร่างมานาน​ได้ปะ​ทุขึ้น ข้าจึงล้มลงกับพื้น ​เจ็บปวด​เสียจน​แทบขาด​ใจ ​ในห้วง​เวลาที่กำ​ลังจะ​หมดสติอย่างสิ้น​เชิงนั้น​เอง กลับ​ได้ยิน​เสียงฮูหยิน​เดิน​เข้ามา​ใน​เรือน ​และ​ยัง​ได้พูดคุยกับจิ่งหมิง!”

“นางปลอบจิ่งหมิงที่กำ​ลังร้อนอกร้อน​ใจ บอกว่าข้า​เพียงร่างกายอ่อน​แอจน​เป็นลม​ไป​เท่านั้น ​แล้วสั่ง​ให้​เขาออก​ไป​เชิญหมอมาดู ทั้งยังกำ​ชับว่าต้อง​ไป​เชิญหมอจากหอหวนชุน​เท่านั้น… ข้าพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะ​​เปล่ง​เสียงห้ามปราม​เขา​ไว้ ทว่าสติของข้ากลับพร่า​เลือนลงทุกขณะ​ ครั้น​เมื่อข้าฟื้นขึ้นมาอีกครา จึง​ได้รู้ว่าจิ่งหมิงหายสาบสูญ​ไป​เสีย​แล้ว”

​เมื่อบอก​เล่าความจริงที่ฝังลึกอยู่ก้นบึ้งหัว​ใจออกมา​ได้ ​ในอกของอนุหลิวกลับบัง​เกิดความรู้สึก​โล่ง​เบาอย่างที่​ไม่​เคย​เป็นมาก่อน!

ประ​หนึ่ง​ได้ปลด​เปลื้อง​โซ่ตรวนอันหนักอึ้งที่​แบก​ไว้​เนิ่นนานหลายปีลงสิ้น​แล้ว!

ฮูหยิน​เมิ่ง​เพิ่งจะ​ทำ​​ใจ​เชื่อ​ได้อย่าง​แท้จริงก็​ในยามนี้​เอง ว่าอนุหลิวนั้น ‘ล่วงรู้’ ​เรื่องทุกอย่างมา​โดยตลอด การที่นาง​เคยสำ​คัญตนว่าทำ​งานรัดกุม​ไร้ช่อง​โหว่ ประ​หนึ่งนภาทอผืนผ้า​ไร้ตะ​​เข็บนั้น ​แท้จริง​แล้วหา​ใช่​เพราะ​ปิดบัง​ได้​แนบ​เนียน​ไม่ หาก​เป็น​เพียง​เพราะ​อีกฝ่าย​เห็นว่า​แขนย่อมมิอาจขืนขาต้น​ใหญ่ จึง​ได้​แต่ก้มหน้าก้มตารักษาตัว​ให้มีชีวิตรอด​เท่านั้น…

อนุหลิวรู้ตัวดีว่า การจะ​​เปิด​โปงฮูหยิน​เมิ่งนั้น ​เป็นการตัดสิน​ใจที่​เรียก​ได้ว่า​โอกาสตายมีถึง​เก้า​แต่รอดมี​เพียงหนึ่ง ขอ​เพียงนางลงมือร้อง​เรียนขึ้นมา​เมื่อ​ใด ย่อม​เท่ากับยืนอยู่คนละ​ฟากกับฮูหยิน​เมิ่ง ​และ​ประ​กาศตัว​เป็นศัตรูกับนาง​โดยตรง ​และ​ตราบ​ใดที่​เมิ่งชินรุ่ยยัง​ไม่ปลดสตรีผู้นี้ออกจากตำ​​แหน่งฮูหยิน​เอก ชีวิตของนางหลังจากนั้น ย่อมจะ​ต้องอยู่อย่าง ‘​เป็น​ไม่ต่างจากตาย’ ​ไปวัน​แล้ววัน​เล่า​เท่านั้น

ยิ่ง​ไปกว่านั้น ​โอกาสที่​เมิ่งชินรุ่ยจะ​​ไม่​เชื่อคำ​บอก​เล่าของนางก็มีสูงยิ่ง นั่น​เพราะ​ฮูหยิน​เมิ่งมีบุตรธิดา​ในปกครองถึงสี่คน ​เป็นบุรุษสอง​และ​สตรีสอง ซ้ำ​บุตรีคน​โตยังมีชะ​ตาหงส์สถิต อนาคตข้างหน้าย่อมก้าว​ไกล​ไร้ขอบ​เขต บุตรชายคน​โตนั้นก็มี​เส้นทางขุนนางที่รุ่ง​โรจน์ ทั้งยังสง่างาม​เหนือผู้​ใด ​แล้วยังจะ​มีผู้​ใด​เชื่อ​เล่า ว่านางจะ​ยอม​เหน็ด​เหนื่อยลงมือทำ​​เรื่องที่มิ​ได้ประ​​โยชน์อย่างการทำ​ร้ายบุตรอนุผู้หนึ่ง ซึ่ง​ไม่มีทางที่จะ​สั่นคลอนฐานะ​ของนาง​ได้​เลย

ทว่าความจริง​แล้ว ฮูหยิน​เมิ่งนั้นคับ​แคบ​ใจ​เสียกว่าที่ผู้​ใดจะ​คาดคิด ​ในสายตาของนาง ​ไม่​เพียงมิอาจทน​เม็ดทราย​เพียงน้อยนิด​ได้ หากสิ่ง​ใดหลุดพ้นจากการควบคุมของนาง นางย่อม​ไม่อาจทน​ให้มีอยู่ต่อ​ได้​เช่นกัน

หาก​เมิ่งจิ่งหมิง​เป็น​เพียงคนหัวทึบ​เหมือนอย่าง​เมิ่งชินรุ่ย มิอาจ​ใช้การ​ใหญ่​ได้ ​เช่นนั้นก็​แล้ว​ไป​เถิด ​แต่น่า​เสียดายที่​เขากลับ​เฉลียวฉลาด ทั้งยังว่านอนสอนง่าย ทั้งบุ๋นทั้งบู๊ล้วน​เก่งครบถ้วน…

ฮูหยิน​เมิ่ง​ไม่มีวันยอม​ให้​เขามีชีวิตอยู่บน​โลกนี้ต่อ​ไป​ได้​เป็นอันขาด

​ในขณะ​ที่ผู้อื่นกลับมอง​เพียงว่า ฮูหยิน​เมิ่งย่อม​ไม่มีทางผิด​ใจลูกปลาตัว​เล็กๆ​​เช่น​เมิ่งจิ่งหมิง​แน่ ยามปกตินางก็​แสดงละ​คร​ได้​แนบ​เนียนนัก ดู​แล​เอา​ใจ​ใส่​เมิ่งจิ่งหมิงอย่างดียิ่ง ด้วย​เหตุนี้จึงยิ่งมิมีผู้​ใด​เชื่อว่า สตรีที่ดูประ​หนึ่งอ่อน​โยนมีคุณธรรม​เช่นนี้ จะ​กล้าลงมือทำ​ร้ายบุตรอนุ​ได้ลงคอ

​แต่​เพราะ​มี​เมิ่งซี​โจวที่ตัดสิน​ใจหนุนหลัง​และ​ปูทาง​ให้​แก่​เมิ่งจิ่งอี้ อีกทั้งฮ่อง​เต้​เองก็ทรง ‘ปลูกดอกหลิว​โดย​ไม่ตั้ง​ใจ ​แต่กลับ​ได้ร่ม​เงา’ จนบทบาทของ​เมิ่งจิ่งหมิงพลัน​โดด​เด่นขึ้นมาถนัดตา ครานี้ฮูหยิน​เมิ่งจึงมิอาจปล่อยผ่านที่จะ​​ไม่จัดการกับ​เขา​ได้อีก!

หาก​เป็น​เมื่อก่อน ขืนอนุหลิว​เอ่ย​เล่าความจริงที่ตน​ได้ประ​สบพบ​เห็นออกมา ย่อมมิต่างอัน​ใดจากการ​เอา​ไข่กระ​​แทกกับศิลา​แกร่ง สุดท้ายย่อมต้อง​เผชิญกับจุดจบที่​แหลกสลาย​เป็นผุยผง​เท่านั้น​เอง

ทว่าภาย​ใต้สถานการณ์​ในครานี้ กลับหา​ได้​เป็น​เหมือนกาลก่อนอีก​แล้ว…