พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 1

อี๋หนิงถูกสังหาร

ในเดือนสามเส้นแสงสาดส่องงดงาม พี่สะใภ้ใหญ่

ชวนนางไปจุดธูปขอพรที่วัดพร้อมกับเดินทาง

ท่องเที่ยวในช่วงวสันต์ ระหว่างที่นางกำลังก้มตัว

ชมดอกตู้เจวียนบนเขาก็ถูกคนผลักตกลงมา หลัว

อี๋หนิงยังไม่ทันดูให้ชัดว่าเป็นผู้ใดที่ผลักนาง

วิญญาณก็กลับสู่แดนปัจฉิม[1] แล้ว

นางในฐานะคุณหนูสายตรงธรรมดาคนหนึ่งที่

มารดาด่วนจากไป ทั้งยังมีพี่สาวน้องสาวสายตรง

สายรองมากมาย ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกว่าจะได้แต่ง

เป็นภรรยาของลู่เจียเสวีย บุตรชายของอนุท่านห

นิงหย่วนโหว แม้เขาจะถือกำเนิดจากอนุ ทั้งยัง

อ่อนแอเหลือคณา ทว่าอย่างไรนางก็มาจาก

ตระกูลขุนนางชั้นสูงโดยแท้จริง แม้ไม่อาจเทียบ

กับงานแต่งอันสูงศักดิ์ของพี่รอง แต่ก็ถือว่าไม่เลว

คาดไม่ถึงว่านางจะตายโดยไม่ทันได้รู้เรื่องรู้ราวใด

ๆ เช่นนี้

หลังจากอี๋หนิงเสียชีวิต วิญญาณก็ไม่ได้ล่องลอย

จากไป นางติดอยู่ในปินหยกอันหนึ่งของพี่สะใภ้

ใหญ่

การเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่งในโลกกว่าหลายสิบ

ปีทำให้นางพบเห็นเรื่องน่าเหลือเชื่อ แท้จริงแล้ว

ลู่เจียเสวียสามีที่ดูอ่อนแอเหลือคณาผู้นั้นกลับ

แสร้งเป็นสุกรเขมือบพยัคฆ์ ห้าปีหลังจากนั้นเขา

ทำให้พี่ชายของตนต้องตายทั้งยังข่มขู่คุกคามผู้คน

มากมาย กระทั่งได้ก้าวขึ้นรับตำแหน่งหนิงหย่วน

โหวสิ่งนี้ยังไม่นับว่าเป็นอันใด แต่เขาอาศัยเวลา

เพียงสองปีก็ขึ้นเป็นผู้บัญชาการทหารฝั่ายซ้าย

ด้วยแผนการอันแยบยล ชั่วพริบตาอำนาจก็ล้น

ฟั้า ผู้คนพากันหวั่นเกรง

อี๋หนิงซึ่งติดอยู่ในปินปักผมของพี่สะใภ้ใหญ่มักจะ

ได้ยินผู้คนมากมายรำพึงต่อหน้าปั้ายวิญญาณของ

นาง “ช่างน่าสงสารเสียจริง หากไม่ใช่เพราะด่วน

จากไป บัดนี้คงได้เป็นโหวฮูหยิน ฮูหยินของผู้

บัญชาการทหารแล้ว ไปเยือนที่ใดก็เป็นดั่งจันทรา

ในหมู่ดาว”

ทุกครั้งที่อี๋หนิงได้ยินคำพูดนี้ก็อยากจะกระโดด

เข้าไปแทงกระดูกสันหลังของคนผู้นั้นนัก

จนบัดนี้อี๋หนิงจะยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าตนตายได้

อย่างไร นั่นเป็นเพราะนางขวางทางลู่เจียเสวีย

เขาจึงลงมือกำจัดนางอย่างโหดเหี้ยม ทั้งยังเอา

การตายของนางโยนใส่หัวพี่สะใภ้ใหญ่ ทำให้

พี่สะใภ้ใหญ่รู้สึกผิดไปทั้งชีวิต

นี่ถึงจะเรียกว่าในหมู่ยอดฝีมือย่อมมีผู้ที่มีฝีมือ

เหนือกว่า คลื่นลูกใหม่ย่อมสาดกระแทกคลื่นลูก

เก่า

เมื่อมีคนกล่าวว่าเขาไม่ยอมแต่งงานใหม่เพราะ

อยากจะไว้ทุกข์ให้ภรรยาเก่า ในใจอี๋หนิงก็เต็มไป

ด้วยเสียงหัวเราะเหยียดหยัน นางไม่มีทางเชื่อ!

สิบห้าปีต่อมาเขายังคงกุมอำนาจไว้ในมือ มีเพียง

ท่านราชเลขาธิการแห่งสภาขุนนางหลัวเซิ่นหย่วน

เท่านั้นที่สามารถคานอำนาจกับเขาได้ สองขุน

นางผู้กุมอำนาจใหญ่ควบคุมทั้งราชสำนัก ต่อกร

ประจันหน้าซึ่งกันและกันจนทั้งราชสำนัก

สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ทว่าพี่สะใภ้ใหญ่มิอาจทนรับ

ไหวแล้ว อี๋หนิงซึ่งต้องอยู่เคียงข้างพี่สะใภ้ใหญ่ไป

ตลอดชีวิตจึงอยู่แต่ในเรือนใน ผ่านวันเวลาไป

พร้อมกับนาง ไม่ได้พบเจอกับลู่เจียเสวียอีก

ยามที่พี่สะใภ้ใหญ่ใกล้สิ้นใจ เขามาพบพี่สะใภ้

ใหญ่ครั้งหนึ่ง

ท่าทางของผู้บัญชาการลู่สง่าผ่าเผย สวมเสื้อคลุม

ขนสุนัขจิ้งจอกสีเงินชุดคลุมยาวสีดำ ข้างเอวห้อย

ปั้ายหยกสีดำ กาลเวลากลับขัดเกลาบ่มเพาะให้

ท่วงท่าของเขายิ่งดูสง่าหล่อเหลา เขาเอ่ยปากเนิบ

ช้า “พี่สะใภ้ใหญ่วางใจจากไปเถิด พี่ใหญ่รอท่าน

อยู่ที่ภพหน้า…”

พี่สะใภ้ใหญ่เบิกตากว้าง ก่อนจะค่อย ๆ ปิดตาลง

ลาจากโลกใบนี้ไปตลอดกาล มือร่วงลงบนพื้น ปิน

ที่กำอยู่ในมือกลิ้งหล่น ตกกระแทกแตกเป็นชิ้น

เล็กชิ้นน้อย

ดวงวิญญาณของอี๋หนิงซึ่งได้รับความอยุติธรรมมา

ยี่สิบกว่าปี ในที่สุดก็ถึงคราหยกแตกสลาย คน

ต้องดับสูญแล้ว

เดือนสี่ปลายวสันตฤดู สภาพอากาศประเดี๋ยว

ร้อนประเดี๋ยวเย็น

วันนี้เมืองเปั่าติ้ง จวนตระกูลหลัวเต็มไปด้วย

ความโกลาหล

คุณหนูเจ็ดบุตรีสายตรงแห่งตระกูลหลัวต้องไอ

เย็น อาการรุนแรงยิ่งนักถึงขั้นหยุดหายใจไปชั่ว

ขณะหนึ่ง

ทั้งเจ้านายและบ่าวไพร่ในตระกูลหลัวต่างวิตก

กังวล ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวที่มีอายุล่วงเลยเจ็ดสิบนั่ง

อยู่หน้าเตียงของนาง กำผ้าเช็ดหน้าซับนํ้าตา

บรรดาพี่สาวล้อมอยู่หน้าเตียงเฝั้านาง ยาราคา

แพงถูกส่งเข้ามาไม่ขาดสาย แม้ต้องใช้เงินที่มี

ทั้งหมดก็จะต้องช่วยคุณหนูเจ็ดกลับมาให้ได้

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมองใบหน้าเล็กกลมอวบอิ่มของ

คุณหนูเจ็ดที่ซูบเซียวลงไปมากก็เจ็บปวดไปทั้ง

หัวใจ “หากเหมยเหมยของข้าเป็นอันใดไป พวก

เจ้าก็ปล่อยให้ข้าตามไปเถิด หลานสาวผู้แสนบอบ

บางของข้าจะเกิดเรื่องไม่ได้เด็ดขาด!”

สีหน้าของบรรดาหลานสาวชะงักไปเล็กน้อย ฮู

หยินผู้เฒ่ารักเอ็นดูคุณหนูเจ็ดมาแต่ไหนแต่ไร มี

เพียงหลานสาวคนนี้ที่ได้รับความโปรดปรานจาก

นาง ส่วนผู้อื่นล้วนเป็นดั่งหญ้าแห้ง

มีเพียงแก้วตาดวงใจดวงนี้ที่ได้รับความรักเอ็นดู

แต่ผู้อื่นมิใช่หลานสาวที่น่าทะนุถนอมของนาง

หรืออย่างไร

แม้ในใจจะคิดเช่นนี้ ทว่าทุกคนยังต้องเข้าไป

ปลอบประโลม

“ท่านย่า ท่านต้องรักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าคะ”

“ท่านอายุมากแล้ว ไม่ควรหักโหมเช่นนี้นะเจ้า

คะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวซับนํ้าตา กัดฟันเอ่ยด้วยนํ้าเสียง

เย็นชา “เจ้าเดรัจฉานนั่นยังคุกเข่าอยู่ที่ศาลบรรพ

ชนหรือไม่”

หมัวมัวผงกศีรษะรับ “บ่าวให้อาจารย์ไปดูเขา

แล้ว กำลังคุกเข่ายอมรับผิดอยู่เจ้าค่ะ”

สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเย็นชามากขึ้นกว่าเดิม จับ

มือหมัวมัวพลางกล่าว“เจ้าตามข้าไปดูเขา” หมัว

มัวรับคำแล้วประคองฮูหยินผู้เฒ่าออกไป เมื่อถึง

ประตูก็หันกลับไปกวาดสายตามองรอบทิศ ใน

ห้องแน่นขนัดไปด้วยผู้คน นี่ดูเหมือนสถานที่ซึ่ง

ให้ผู้ปั่วยได้พักฟืนที่ใดกัน นางจึงให้บรรดาคุณหนู

ทั้งหมดกลับไป ก่อนจะสั่งกำชับเหล่าสาวใช้ที่

ดูแลคุณหนูเจ็ด “ดูแลคุณหนูเจ็ดให้ดี”

ตอนที่หลัวอี๋หนิงฟืนขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือก็ได้

ยินประโยคนี้พอดีทว่าสติสัมปชัญญะของนางยัง

ไม่ชัดเจนนัก เพียงหลับตาลงก็สลบไปอีกครั้ง

สลบไสลครานี้ผ่านไปอีกหนึ่งวัน ระหว่างนี้มีช่วง

ที่นางได้สติและได้ยินบรรดาสาวใช้ร้องไห้อยู่ข้าง

กายเป็นครั้งคราว ในหัวของหลัวอี๋หนิงมีความ

ทรงจำของเด็กหญิงผู้นี้เพิ่มขึ้นมา ดูสับสนยุ่งเหยิง

ไม่สมบูรณ์ ส่วนใหญ่เกี่ยวกับอาหารการกินต่าง ๆ

จำพวกนกพิราบตุ๋น นกกระทาย่างราดด้วยนํ้า

สาลี่ ลูกชิ้นตุ๋นนํ้าแดง นี่เป็นเพราะความหิว เด็ก

น้อยผู้นี้ไม่ได้กินอะไรลงท้องมาสองวันแล้ว

นางตระหนักชัดแล้วว่า หลังจากที่ตายตนได้ย้อน

มาเกิดใหม่ในปีที่เจ็ดที่ลู่เจียเสวียขึ้นเป็นผู้

บัญชาการทหารฝั่ายซ้าย เด็กคนนี้คือคุณหนูเจ็ด

ตระกูลหลัว เมืองเปั่าติ้ง เมื่อสิบห้าปีที่แล้ว มีชื่อ

เดียวกับนาง นามว่าหลัวอี๋หนิงชื่อเล่นเหมยเหมย

ทั้งยังเป็นเด็กที่มารดาด่วนจากไปเช่นเดียวกับ

นาง

ปีนี้นางอายุเจ็ดขวบ เพราะตกนํ้าจึงได้รับไอเย็น

และปั่วยหนักจนเสียชีวิต

นางมีฐานะสูงศักดิ์ บิดาเป็นขุนนางใหญ่ขั้นสี่

พี่สาวแท้ ๆ ซึ่งถือกำเนิดจากสายตรง หลัวอี๋ฮุ่ย

แต่งงานกับติ้งเปั่ยโหวซื่อจื่อ นางได้รับความโปรด

ปรานจากท่านย่าจนแทบจะลอยขึ้นฟั้า เพราะ

ความเอาใจทะนุถนอมนี้แม้จะมีอายุเพียงเจ็ดขวบ

แต่หากปรารถนาสิ่งใดก็จะได้สิ่งนั้น หากอยากจะ

รังแกผู้ใดก็รังแกคนผู้นั้น ก่อปัญหาวุ่นวายไม่น้อย

สร้างความอิจฉาริษยาไว้ไม่น้อยด้วยเช่นกัน

หากไม่ใช่เพราะอายุยังน้อย สามารถใช้ความ

ซุกซนน่ารักมากล่าวอ้างได้ เช่นนั้นก็คงต้องพูดว่า

ล้วนเกิดจากความโอหังเผด็จการ

เช่นเรื่องการตกนํ้าในครั้งนี้ เป็นตัวนางเองที่ข่มขู่

พี่ชายสามหลัวเซิ่นหย่วน ให้พาออกไปเล่น

เพราะความดื้อรั้นไม่เชื่อฟังจึงตกนํ้าหลังจาก

ตกนํ้าก็ถูกหลัวเซิ่นหย่วนช่วยขึ้นมา เมื่อกลับมาก็

ปั่วยจนลุกไม่ขึ้น

ครั้นฮูหยินผู้เฒ่าหลัวทราบเรื่องนี้ก็โกรธเคืองเป็น

อย่างยิ่ง ลงโทษให้หลัวเซิ่นหย่วนคุกเข่าที่ศาล

บรรพชนครึ่งเดือน

เมื่อหลัวอี๋หนิงรู้ทุกอย่างก็รู้สึกประหลาดใจนัก

จะไม่ให้ประหลาดใจได้อย่างไร

เด็กน้อยผู้นี้เป็นน้องสาวของหลัวเซิ่นหย่วน

ราชบัณฑิตแห่งเหวินยวนเก๋อ เสนาบดีกรมขุน

นาง ท่านราชเลขาธิการหลัวเซิ่นหย่วน ผู้ที่มี

ชื่อเสียงเลื่องลือในอีกสิบห้าปีให้หลัง บุคคลเพียง

ผู้เดียวที่สามารถต่อกรกับลู่เจียเสวียได้

เด็กน้อยคนนี้ช่างมีฐานะสูงศักดิ์ เสียดายที่ด่วน

จากไปเร็ว

หลัวอี๋หนิงจำได้ว่าท่านราชเลขาธิการถือกำเนิด

จากอนุ วัยเยาว์ได้รับความยากลำบากมาไม่น้อย

เคราะห์ดีที่มีความสามารถโดดเด่นจึงได้อยู่เหนือ

ผู้คน ทว่ากลับมีอุปนิสัยโหดเหี้ยมนิ่งขรึม

ความคิดความอ่านสามารถเทียบเคียงได้กับลู่เจีย

เสวีย

เมื่อทบทวนความทรงจำของเด็กหญิงคนนี้ก็

พบว่านางเป็นบุตรสาวสายตรง ส่วนหลัวเซิ่นหย่

วนเป็นบุตรชายอนุ เขาในยามปกติเป็นคนเงียบ

ขรึมไม่พูดจา อี๋หนิงมักดูแคลนพี่ชายที่เป็นบุตร

อนุจึงลอบสร้างความเดือดร้อนให้เขาไม่น้อย

ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลัวเซิ่นหย่วนถือได้

ว่ายํ่าแย่ยิ่งหมัวมัวที่อยู่ข้างกายก็ไม่เคยเห็น

หลัวเซิ่นหย่วนอยู่ในสายตา

เมื่อหลัวอี๋หนิงรู้เช่นนั้นหัวใจก็สั่นสะท้าน ตระกูล

หลัวช่างใจกล้าเสียจริง ถึงกับกล้าทรมานว่าที่

ท่านราชเลขาธิการเช่นนี้

ไม่รู้ว่าหากอยากแก้ไขทุกสิ่งตอนนี้จะยังทันการ

อยู่หรือไม่…อีกสิบห้าปีข้างหน้าเขาจะได้เป็นถึง

ท่านราชเลขาธิการเชียวนะ

ครุ่นคิดไปเรื่อย ๆ หลัวอี๋หนิงก็เริ่มรู้สึกง่วง บัดนี้

สติสัมปชัญญะนางยังไม่ฟืนคืนดีนัก จึงผล็อย

หลับไป

ครึ่งวันต่อมา อี๋หนิงคล้ายจะได้ยินเสียงเรียกข้างหู

จึงค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น

เมื่อสาวใช้สองสามคนที่อยู่เฝั้าเห็นเช่นนั้นก็รีบ

ถลามาหน้าเตียงพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น ดีใจ

เป็นล้นพ้น

หากคุณหนูเจ็ดยังไม่ฟืนขึ้นมาอีก พวกนางเด็ก

สาวกลุ่มนี้ก็ต้องถูกขายให้ผู้อื่นเอาไปเลี้ยงดูไว้

เป็นเจ้าสาว แล้วผู้ใดเล่าจะไม่ตื่นเต้น

หลัวอี๋หนิงมองเด็กสาวเหล่านี้อย่างมึนงง เผยอ

ปาก นางอยากดื่มนํ้าทว่าลำคอกลับปวดบวม

กล่าวสิ่งใดไม่ออก เด็กสาวสองสามคนจับมือนาง

ไว้“คุณหนูอยากพูดสิ่งใดหรือเจ้าคะ พวกบ่าว

ล้วนอยู่ที่นี่แล้ว”

นางอยากดื่มนํ้า ช่วยมีไหวพริบกันสักคนได้

หรือไม่

ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก มีเด็กสาวคนหนึ่ง

ก้าวเข้ามา เมื่อมองการแต่งกาย นางสวมเสื้อกั๊กสี

ครามอมเขียว กระโปรงปักสีขาว สวมต่างหูรูป

ดอกติงเซียง ข้อมือสวมกำไลหยกเนื้องาม เพียง

มองก็รู้ว่าเป็นการแต่งกายของสาวใช้ใหญ่

เมื่อสาวใช้ผู้นี้เห็นหลัวอี๋หนิงฟืนก็ดีใจอย่างยิ่ง รีบ

ยกนํ้ามาปั้อนให้นางพลางตำหนิเหล่าสาวใช้

“เจี่ยเอ๋อร์[2] ฟืนแล้วยังไม่รู้จักรินนํ้า ทำงานกัน

อย่างไร”

บรรดาสาวใช้พากันคุกเข่ารับผิด

ในที่สุดหลัวอี๋หนิงก็ไม่รู้สึกกระหายแล้ว นางไม่

เคยรู้สึกว่านํ้าจะมีรสหวานเช่นนี้มาก่อน เพียงแต่

ลำคอยังรู้สึกไม่ค่อยดีนัก นางเหลือบตามองสาว

ใช้ใหญ่ผู้นั้นคราหนึ่ง ดวงหน้ารูปไข่ห่าน คิ้วเรียว

บาง ใบหน้างดงามดุจดอกฝูหรง สาวใช้ผู้นี้มี

รูปลักษณ์โดดเด่นทีเดียว

สาวใช้ผู้นี้มีนามว่าเสวี่ยจือ เป็นสาวใช้ที่พี่สาวคน

โตหลัวอี๋ฮุ่ยทิ้งไว้ให้หลัวอี๋หนิงยามที่นางออกเรือน

ไป

เสวี่ยจือขยับหมอนด้านหลังนางให้สูงขึ้นเล็กน้อย

ก่อนจะกล่าวว่า“บ่าวจะไปรายงานฮูหยินผู้เฒ่าว่า

ท่านฟืนแล้ว ท่านพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ” จากนั้นจึง

หันไปพูดกับสาวใช้เหล่านั้นด้วยนํ้าเสียงเย็นชา

“บัดนี้เป็นเวลาที่พวกเจ้าจะได้ทำงานชดใช้

ความผิดแล้ว ปรนนิบัติเจี่ยเอ๋อร์ให้ดี หากผู้ใด

บกพร่องจะขายคนผู้นั้นไปที่หุบเขาทันที ทำให้

ชาตินี้ทั้งชาติเจ้าไม่มีทางได้กินดีอยู่ดีอีก เข้าใจ

หรือไม่”

สายตาเข้มของนางกวาดมองโดยรอบ บรรดาสาว

ใช้ต่างก้มหน้ารับคำด้วยตัวสั่นเทา

——————–

[1] ในทางพุทธศาสนาของจีนเชื่อว่าหลังจากตาย

แล้ววิญญาณจะท่องไปทางทิศตะวันตก

[2] เจี่ยเอ๋อร์ เป็นคำเรียกขานเด็กสาว