พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 106

อี๋หนิงเบือนหน้าหนี การที่เขาเข้าใกล้นางเช่นนี้

ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจนางสูดลมหายใจเข้าลึก

ก่อนกล่าว “ก็แค่ส่งจดหมายให้ใต้เท้าซุน อันที่

จริงจะให้ผู้ใดส่งก็ได้ แต่ท่านกลับจะให้ซุนฉงวัน

เป็นคนส่ง คนที่ท่านไต่สวนคราก่อน เห็นได้ชัดว่า

ท่านไม่สามารถเค้นอะไรออกมาได้ แต่ใน

จดหมายกลับเขียนไว้ชัดเจนว่าได้ความแล้ว เกรง

ว่าคงอยากหลอกล่อให้เฉิงหลางเชื่อใช่หรือไม่

“หากพวกเขาเชื่อก็จะเริ่มมีการเคลื่อนไหว พวก

ท่านก็จะใช้โอกาสนี้หาจุดอ่อนพวกเขา คราแรก

ข้ายังไม่อยากเชื่อ ทว่าเหตุใดถึงต้องเป็นซุนฉงวัน

ด้วยเล่า ท่านใช้ผู้อื่นมาล่อลวงเฉิงหลางมิได้หรือ”

อี๋หนิงกล่าวต่อไป “ต่อมาข้าถึงเพิ่งคิดขึ้นได้ หาก

ท่านอยากให้เฉิงหลางล่วงรู้ การใช้ผู้อื่นส่ง

จดหมายจะสามารถทำให้เฉิงหลางเชื่อได้อย่างไร

ต้องให้เขาเป็นผู้แย่งชิงจดหมายมาจากมือของซุน

ฉงวันด้วยตนเอง เขาจึงจะเชื่อเพียงแต่เขาคงคาด

ไม่ถึงว่าแม้แต่ซุนฉงวัน ท่านก็ยังกล้าหลอกใช้

หากระหว่างนี้เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นก็อาจส่งผล

กระทบถึงชื่อเสียงของซุนฉงวันได้ท่านไม่สนใจ

ความเป็นตายของนางสักนิด…ข้าจึงอยากถาม

ท่านว่า แท้จริงแล้วท่านกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่”

นางสงสารซุนฉงวัน ทั้งที่อีกฝั่ายชอบหลัวเซิ่นหย่

วนถึงเพียงนี้ กระทั่งคำว่ายินยอมเป็นอนุยังกล่าว

ออกมาได้ เรื่องนี้ตํ่าช้าเกินไปแล้ว

นางถูกคนหลอกใช้มาจนเกินทานทนแล้ว ดังนั้น

จึงหวาดกลัวเรื่องการถูกหลอกใช้อย่างเลือดเย็น

พรรค์นี้อย่างยิ่งยวด

บางทีอาจเป็นเพราะระยะนี้เกิดเรื่องราวขึ้น

มากมาย อารมณ์ที่อัดแน่นอยู่ในใจ นับวันจึงยิ่ง

รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นเมื่อครู่นางจึงอยาก

ปลดปล่อยอารมณ์

หลัวเซิ่นหย่วนได้ยินก็นิ่งเงียบไป อี๋หนิงทำให้เขา

โมโหจนแทบอยากหัวเราะ ที่นางสามารถคาดเดา

เรื่องเหล่านี้ได้ต้องเป็นเพราะยามที่พวกเขาสอง

คนอยู่ในห้องนั้น เฉิงหลางพูดอะไรกับนาง ผู้อื่น

ไม่เข้าใจเฉิงหลาง แต่เขาไม่ใช่ คนผู้นั้นไม่มีทาง

บอกเล่าเรื่องราวของตนให้ผู้อื่นรับรู้โดยง่ายเขา

ถูกนางยั่วโมโหจนเริ่มเดือดดาล จับข้อมือของ

นางไว้แน่น “ข้าหลอกใช้นางก็เป็นเรื่องของข้า

และข้าก็ไม่ได้สงสารเวทนานางจริง เจ้าจะกล่าว

ว่าข้าเลือดเย็นอำมหิตก็ดี หรือโหดเหี้ยมไร้ความ

ปรานีก็ช่าง สำหรับข้า หากบรรลุเปั้าหมายก็

เพียงพอแล้ว เจ้าเวทนานางหรือ”

นางเวทนาซุนฉงวันหรือ ก็ไม่ถึงขั้นเวทนา บางที

อาจเป็นเพราะนางเห็นซุนฉงวันแล้วเหมือน

สะท้อนเห็นตนเอง

หลัวเซิ่นหย่วนยอมรับเช่นนี้ นางจึงไม่อาจพูด

อะไรได้อีก

พอคิดถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ จะไม่ให้

นางกังวลว่าวิธีการเหล่านี้ของเขาจะไม่ส่งผล

กระทบต่อเขาในกาลข้างหน้าได้อย่างไร เขาถูก

พรรคพวกฝังชิงหลิวก่นด่าอยู่นับสิบปี แม้ไม่มีผู้ใด

กล้าล่วงเกิน แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าผูกมิตรด้วย

ทว่าเรื่องเหล่านี้นางจะพูดกับผู้ใดได้ อี๋หนิง

หัวเราะขื่นในใจ นางกล่าว“ท่านคิดหลอกใช้นาง

ข้าไม่อาจกล่าวอันใด แต่ข้าไม่เข้าใจว่าในเมื่อท่าน

ไม่ชอบนาง เหตุใดจึงไม่ปฏิเสธนางไปเสีย…”

“ปฏิเสธหรือ” หลัวเซิ่นหย่วนกล่าวขึ้น “นางรอ

ให้ข้าสอบผ่านจิ้นซื่อมาโดยตลอด บัดนี้ข้าเป็นขุน

นางขั้นสี่แล้ว หากข้าปฏิเสธเรื่องงานแต่งชื่อเสียง

ของตระกูลหลัวคงต้องพินาศ”

เป็นดั่งที่เขาว่าจริง เขาจะปฏิเสธงานแต่งตามตรง

ไม่ได้

อี๋หนิงค่อย ๆ สงบลง นางเอ่ยถาม “เช่นนั้น…

ท่านวางแผนไว้อย่างไร”

หลัวเซิ่นหย่วนส่ายศีรษะ “ข้ามีแผนการอย่างไร

เจ้าไม่ต้องยุ่ง” เขาเคลื่อนประชิดนางช้า ๆ อี๋หนิง

เห็นร่างเงาของตนสะท้อนอยู่ในดวงตาดำลึกได้

อย่างชัดเจน กระทั่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผะ

ผ่าวของเขาที่ระคนด้วยกลิ่นอายคุกคามจาง ๆ

อี๋หนิงพลันตระหนักได้ถึงความผิดปกติที่ไม่อาจ

พรรณนา หัวใจนางเต้นรัว อาจเป็นเพราะเขาอยู่

ใกล้มากเกินไป นางอยากถอยห่างออกไปอีกสัก

ก้าว แต่เขากลับกุมข้อมือของนางไว้แน่นจนไม่

อาจดิ้นหนี นางพยายามดิ้นรนให้เขาปล่อย ทว่า

หลัวเซิ่นหย่วนกลับกดรั้งนางไว้ไม่ยอมขยับกาย

แม้เพียงเศษเสี้ยว นางถูกเขากักไว้ใต้ร่าง ก่อนเขา

จะเอ่ยถาม “เจ้ากับเฉิงหลางอยู่ในห้องทำอะไร

กัน”

อี๋หนิงรู้สึกว่าเวลานี้เขาต่างไปจากยามปกติโดย

สิ้นเชิง!

ที่สำคัญจะให้นางบอกเล่าเรื่องของเฉิงหลางกับ

เขาอย่างไร นางเม้มริมฝีปาก ก่อนกล่าว “เพียง

บังเอิญพบเขาเท่านั้น…พี่ชายสาม ท่านอย่าได้

ถามอะไรอีกเลย”

อี๋หนิงบิดข้อมือ นางเริ่มเจ็บแล้ว แต่จะทำอย่างไร

ก็สะบัดไม่หลุด! นางเริ่มโมโห จ้องหน้าเขา “ใน

เมื่อท่านไม่อยากให้ข้ายุ่งเรื่องของท่านกับซุนฉง

วันเช่นนั้นก็อย่าได้มายุ่งเรื่องของข้า

เช่นเดียวกัน!”

หลัวเซิ่นหย่วนเอ่ยกลั้วหัวเราะ “หากข้าไม่ยุ่ง

เรื่องของเจ้า เช่นนั้นเจ้าอยากให้ผู้ใดมายุ่ง”

อี๋หนิงถูกเขาโต้แย้งจนอับจน นางบิดข้อมืออย่าง

เดือดดาล หมายจะผลักเขาออกไป ทว่ากล้ามเนื้อ

แขนของเขาช่างแข็งแรงนัก หากไม่ใช่เพราะเห็น

ว่านางกำลังโมโหแล้วจริง ๆ หลัวเซิ่นหย่วนจึง

ปล่อยนาง เห็นทีนางคงไม่มีทางสะบัดหลุด เมื่อ

นางผลักเขาออกไปได้ก็ไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่โต๊ะ

ด้านข้างอยู่ชั่วครู่ หลังจากนั้นหลัวเซิ่นหย่วนก็

ตามมานั่งลง เขามองรอยแดงบนข้อมือนางที่ยิ่ง

เด่นชัดมากขึ้นจากการกระทำของตน

เขาหลับตาลง เมื่อครู่เขาสูญเสียการควบคุมไป

เขาไม่ควรสูญเสียการควบคุมเช่นนี้ อย่างน้อยเขา

ก็ให้นางล่วงรู้ในเวลานี้ไม่ได้

เขายื่นมือออกไปจับมือนาง “…เมื่อครู่ข้าออกแรง

มากเกินไป เรียกสาวใช้มาทายาให้เจ้าเถิด”

อี๋หนิงดึงมือกลับ “ข้าไม่ได้บอบบางถึงเพียงนั้น

รอยแดงนี้อีกไม่นานก็จาง” เมื่อเห็นเขามีท่าทาง

เช่นนี้ นางก็ไม่อยากโกรธเคืองเพราะถ้อยคำของ

เขาอีกต่อไปจึงกล่าว “จดหมายฉบับนั้นของท่าน

ข้าฉีกทิ้งไปแล้ว…ไม่ได้ส่งถึงมือของเฉิงหลาง

เกรงว่าท่านคงต้องหาหนทางใหม่แล้ว ยามนี้ก็ไม่

เช้าแล้ว พี่ชายสาม ท่านกลับไปพักผ่อนเถิด ข้า

ไม่ส่งท่านแล้ว”

หลัวเซิ่นหย่วนนั่งอยู่อีกสักพักไม่เอื้อนเอ่ยอะไร

เขามองข้อมือของนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นเดิน

ออกไป

เจินจูยืนฟังทั้งสองคนโต้เถียงกันอยู่ด้านหลังฉาก

บังลม นางตื่นตระหนกเหลือคณา การไต่ถาม

คุณหนูอย่างบีบคั้นของคุณชายสามหลัวผู้นี้ดู

แปลกพิกลยิ่งนัก…แม้นายท่านกั๋วกงจะเดินทาง

ไปแล้ว แต่เหตุใดนางถึงรู้สึกว่าตระกูลหลัวแห่งนี้

ก็ไม่ใช่สถานที่ปลอดภัยนัก มิสู้เกลี้ยกล่อมให้

คุณหนูกลับไปพำนักในจวนอิงกั๋วกงจะดีเสียกว่า

เจินจูเห็นหลัวเซิ่นหย่วนพาคนจากไปแล้วถึงได้

เข้ามา นางมองอี๋หนิงที่กำลังค้นหายานวด

เจินจูดึงมือนางมานั่ง ใช้ฝั่ามือนวดยาให้ร้อนแล้ว

ประคบให้นาง อี๋หนิงขมวดคิ้วมุ่น นางรังเกียจตน

ที่บอบบางเหลือเกิน ชาติภพก่อนนางยังไม่

เปราะบางถึงเพียงนี้ ชนกับอะไรก็ไม่เคยปรากฏ

รอยฟกชํ้า อี๋หนิงมองเจินจูที่ทายาให้อย่างแช่มช้า

ก่อนจะดึงมาทาเองพลางหันไปสั่งกำชับซงจือ

“ให้สาวใช้ยกนํ้าร้อนเข้ามาหน่อย”

เจินจูลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนกล่าว “คุณหนู บ่าวไม่

ทราบว่าคำถามนี้ควรถามหรือไม่ แต่คุณชายสาม

อายุยี่สิบกว่าปีแล้ว หากเป็นผู้อื่นเมื่ออายุเท่านี้คง

มีลูกกันหมดแล้ว ทว่าเหตุใดบ่าวจึงไม่เห็น

คุณชายสามมีคนในห้องเลยสักคน…”

“ปีนั้นที่ล่าช้าเพราะอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ให้ท่านย่า”

อี๋หนิงบอกนาง

เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ อี๋หนิงก็เกิด

ความรู้สึกแปลกพิกลนางหวังว่าตนจะคิดมาก

เกินไป…นางรู้สึกเหมือนเมื่อครู่เขามีท่าทีคล้าย

คุกคามอยู่เล็กน้อย การที่เขาคิดกดทับตัวลงมา

ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้การกระทำเช่นนี้

กับน้องสาวเหมือนจะเกินเลยไปหน่อย หรือบางที

อาจเป็นเพราะเขาโกรธแล้วจริง ๆ…นางคงทำได้

เพียงคิดเช่นนี้แล้ว

…สำหรับคนในห้องเขา เขาควรจะมีสักคนแล้ว

จริง ๆ

วันต่อมาขณะที่กำลังกินมื้อเช้าในห้องโถง

หลัวเซิ่นหย่วนก็จับมือนางไปดู

อี๋หนิงเบี่ยงหนีแล้วแต่ยังถูกเขาจับไว้ได้ เมื่อ

หลัวเซิ่นหย่วนเห็นว่ารอยแดงจางลงตามที่นางว่า

ไว้จริง จึงเอ่ยถาม “…จะหลบไปไย”

อี๋หนิงส่ายหน้า เห็นเขาสวมชุดลำลองก็ถามขึ้น

“พี่ชายสาม วันนี้ท่านไม่ไปที่หน่วยงานหรือ”

“ช่วงบ่ายต้องพาคนผู้นั้นไปที่คุกใหญ่ของกรม

อาญา คงจะไม่อยู่ที่จวน”หลัวเซิ่นหย่วนพูดเสียง

ราบเรียบ “ท่านแม่ให้คนส่งจดหมายมา บอกว่า

นางจะมาถึงยามบ่าย ข้าให้สวีมามาช่วยจัดการ

แล้ว พวกเจ้าสามารถอยู่สนทนาระลึกความหลัง

ร่วมกันได้”

อี๋หนิงผงกศีรษะ เพียงแต่นางรู้สึกว่าวันนี้ไม่ว่า

อย่างไรนางก็ไม่อาจทำตัวผ่อนคลายเบื้องหน้าเขา

เหมือนแต่ก่อนได้อีกแล้ว

แต่นางยังคงมีความสุขเพราะในที่สุดหลินไห่หรู

ใกล้มาถึงแล้ว เป็นเวลาปีกว่าแล้วที่ไม่ได้พบอีก

ฝั่าย ไม่รู้ว่าน้องชายที่นางไม่เคยพบจะมีหน้าตา

อย่างไร

อี๋หนิงกินมื้อเที่ยงเสร็จ กำลังเดินเล่นอยู่รอบ ๆ

ภูเขาจำลองศิลาไท่หูที่สลับทับซ้อนก็ได้ยินว่า

หลินไห่หรูมาถึงแล้ว นางรีบรุดไปยังห้องโถงหลัก

การย้ายมาเมืองหลวงของตระกูลหลัวในครานี้

อันที่จริงหลัวเฉิงจางได้ล่วงหน้ามาก่อนแล้ว แต่

เขาไม่ได้พำนักอยู่ที่นี่เพราะการเดินทางไป

หน่วยงานไม่สะดวกสักเท่าใด ที่นั่นคับแคบไม่

กว้างขวางโอ่อ่าเท่าจวนนี้ ดังนั้นพวกหลินไห่หรู

จึงย้ายมาอยู่ที่นี่ ทันทีที่หลินไห่หรูลงจากรถม้าก็

มาหานางอี๋หนิงพบว่าอีกฝั่ายมีนํ้ามีนวลขึ้นหลาย

ส่วน คนก็มีชีวิตชีวากว่าแต่ก่อน

หลินไห่หรูก้าวเข้าไปจับมือนางไว้อย่างดีใจ มอง

นางที่ผ่ายผอมลงไปเล็กน้อยก็อดกล่าวขึ้นไม่ได้

“…มิใช่ว่าเจ้าไปเป็นคุณหนูแห่งจวนอิงกั๋วกงหรือ

เหตุใดจึงผ่ายผอมลง หรืออาหารที่จวนอิงกั๋วกง

ไม่ถูกปาก”

“กินอิ่มดีเจ้าค่ะ ท่านวางใจเถิด” อี๋หนิงยิ้ม

ออกมาพลางยอบตัวคารวะนาง

นางอยากพบน้องชายที่ไม่เคยพบหน้ายิ่งนัก มอง

ซ้ายแลขวาก็ยังไม่เห็นจึงเอ่ยถามหลินไห่หรูว่า

น้องชายอยู่ที่ใด

อี๋หนิงประหลาดใจเล็กน้อย หลินไห่หรูตอบว่า

“ไม่ใช่เพราะญาติผู้พี่หลินเม่าของเจ้าหรอกหรือ

เขาเพิ่งเสร็จกิจจากหน่วยงาน ระหว่างทางพบรถ

ม้าของข้าก็ยืนกรานว่าจะอุ้มตัวหนานเกอร์ไปให้

ได้ ข้าให้แม่นมติดตามไปแล้ว”

บรรดาสาวใช้บ่าวหญิงชราของหลินไห่หรูกำลัง

จัดเรียงสิ่งของ อี๋หนิงเดินไปถึงประตูใหญ่ก็เห็น

หลัวอี๋เหลียนยืนอยู่ตรงประตู

หลัวอี๋เหลียนหันหน้ากลับมามองอี๋หนิง นางสวม

กระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ยังคงงดงามน่าทะนุถนอม

เช่นเคย ทว่าดูผ่ายผอมลงไม่น้อย ปลายคาง

แหลมเรียว

หลัวอี๋เหลียนยอบตัวคารวะหลินไห่หรู “ฮูหยิน

ข้าขอตัวพาอี๋เหนียงไปยังเรือนฝังประจิมก่อนนะ

เจ้าคะ”

หลินไห่หรูผงกศีรษะเบา ๆ

ขณะที่หลัวอี๋เหลียนเดินผ่านไป นางมิได้ชายตา

มองอี๋หนิงแม้เพียงปราดเดียว

อี๋หนิงเองก็มิได้สนใจ เพียงมองนางเดินจากไป

ด้วยสีหน้าเรียบเฉยจากนั้นจึงเอ่ยถามหลินไห่หรู

เสียงตํ่าเบา “ข้าได้ยินมาว่าระยะนี้เฉียวอี๋เหนียง

สติไม่ค่อยแจ่มชัดนัก”

หลินไห่หรูพานางเดินเข้าไปในห้อง “เพื่อรักษา

อาการปั่วยของเซวียน-เกอร์ เฉียวอี๋เหนียงจึงทำ

ร้ายตนเอง นายท่านรองหลัวเองก็ดูเหมือนไม่

ค่อยโปรดปรานนางสักเท่าใดแล้ว ต่อมาเฉียวอี๋

เหนียงให้ร้ายพี่ชายสามของเจ้าหาว่าเขาทำร้าย

นาง…” กล่าวถึงตรงนี้ หลินไห่หรูก็ชะงักไปชั่วครู่

“ทว่ายามนั้นพี่ชายสามของเจ้าใกล้เข้าร่วมสอบ

เคอจวี่แล้ว นายท่านรองหลัวจะยอมให้นางกล่าว

วาจาเหลวไหลได้อย่างไร จึงจับนางขังไว้ ต่อมา

เมื่อนางยอมสงบเสงี่ยมถึงได้ปล่อยตัวออกมา

ทว่ายามนี้หากนางพบพี่ชายสามของเจ้าครั้งใดก็

จะกลัวจนตัวสั่นงันงกไปเสียทุกครั้ง อันที่จริงทุก

คนต่างรู้ดีว่า…หากไม่ใช่เพราะนาง เจ้าจะไปจาก

ตระกูลหลัวได้อย่างไร ที่พี่ชายสามสั่งสอนนาง

สาเหตุย่อมเป็นเพราะเจ้า อันที่จริงนายท่านรอง

หลัวก็ทราบดีแต่ไม่มีผู้ใดกล้าต่อว่าตำหนิพี่ชาย

สามของเจ้าเพื่อนางแม้เพียงครึ่งประโยค”

หลินไห่หรูพูดถึงตรงนี้ก็จิบนํ้าชา เรียกสาวใช้ที่

ปรนนิบัติหลัวเซิ่นหย่วนมาไต่ถาม

นางยังกล่าวกับอี๋หนิงอีกว่า “จวนอิงกั๋วกงเป็น

อย่างไรบ้าง แม่ได้ยินว่าท่านอิงกั๋วกงไม่เลวเลย”

อี๋หนิงเลือกเรื่องดี ๆ สองสามเรื่องเล่าให้นางฟัง

รอจนสาวใช้สองสามคนเข้ามา หลินไห่หรูจึงถาม

พวกนางถึงเรื่องของหลัวเซิ่นหย่วน นางให้อี๋หนิง

เลี่ยงไปอยู่ที่ห้องฝังประจิมด้านข้าง แต่ถึงอี๋หนิง

จะอยู่ในห้องด้านข้างก็ยังได้ยินบทสนทนาของ

พวกนางเล็ดลอดเข้ามา สาวใช้ใหญ่มีนามว่าฝู

เจียงผิวพรรณขาวเนียนดุจหิมะ กิริยามารยาท

นอบน้อมรู้ความ ฝูเจียงกล่าวเสียงแผ่วเบา

“คุณชายสามไม่อยากให้พวกบ่าวปรนนิบัติบน

เตียง…ทว่าเมื่อเช้าขณะที่พวกบ่าวเก็บกวาดห้อง

ก็พบว่าบนเตียงของคุณชายสามมี…แต่คุณชาย

สามไม่มีทางบอกกล่าวพวกบ่าวถึงเรื่องเหล่านี้”

อี๋หนิงตระหนักได้โดยพลันว่าพวกนางกำลังพูดถึง

เรื่องใด ใบหน้าพลันเห่อร้อน นางให้เจินจูไปปิด

ประตูห้องด้านข้าง จากนั้นก็ไม่ได้ยินเสียงสนทนา

อะไรแล้ว อาจเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืน นางจึงมัก

รู้สึกว่าหลัวเซิ่นหย่วนคล้ายไม่ใช่พี่ชายสามของ

นางอีกต่อไป

ผ่านไปครู่ใหญ่หลินไห่หรูถึงได้เข้ามา นางมี

อาการคล้ายโล่งใจไม่น้อยเรียกอี๋หนิงให้มากิน

ของว่างนํ้าชาที่ตระเตรียมมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

อี๋หนิงกินอย่างเหม่อลอย ในหัวเอาแต่คิดวนเวียน

ถึงประโยคนั้นที่สาวใช้เพิ่งกล่าว

ในเวลานี้เอง รุ่ยเซียงก็เดินเข้ามายอบตัวให้หลิน

ไห่หรู “ฮูหยิน…คุณชายหลินส่งคุณชายน้อยกลับ

มาแล้วเจ้าค่ะ คุณชายน้อยกำลังร้องไห้เรียกหา

ท่านเจ้าค่ะ!”

อี๋หนิงถึงได้ตื่นจากภวังค์