พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 135

ขบวนต้อนรับเจ้าสาวเดินทางเข้าจวนอิงกั๋วกงดุจ

สายธารที่ไร้วันสิ้นสุด มีทั้งเสียงฆ้องกลองเปั่าสั่ว

น่า เกี้ยวเจ้าสาวถูกแบกเข้ามา เสียงดังอึกทึก

ครึกโครม

หลังจากจ่ายเงินค่าผ่านประตู หลัวเซิ่นหย่วนใน

ชุดมงคลสีแดงสดที่มีผู้คนรายล้อมก็เดินเข้าไปยัง

ห้องโถงด้านหน้า ร่างเขาสูงตระหง่าน หล่อเหลา

สง่าเหนือสามัญ ท่าทางเงียบขรึมสุขุม ทว่า

ย่างเท้ากลับดูกระชั้นกว่ายามปกติเล็กน้อย ครั้น

เว่ยหลิงเห็นเขา มุมปากก็ปรากฏเป็นรอยยิ้ม

จางๆ หลัวเซิ่นหย่วนเดินเข้าไปโขกศีรษะเบื้อง

หน้าเว่ยหลิง เว่ยหลิงให้หลัวเซิ่นหย่วนลุกขึ้น แม้

ลูกเขยคนนี้จะเป็นขุนนางฝั่ายบุ๋น แต่ตนก็เคยได้

ยินกิตติมศักดิ์มาช้านานว่าเขาค่อนข้างแข็งแกร่ง

ยามที่ติดตามฮ่องเต้ไปล่าสัตว์ยังเคยยิงธนูถูก

ไก่ฟั้าตัวหนึ่ง ทั้งยังได้ยินว่าเขามีทักษะการใช้แส้

พละกำลังของแขนแข็งแรงกำยำ ทว่าทันทีที่นึก

ถึงเอวเล็กบางของอี๋หนิง เว่ยหลิงก็ไม่ค่อยพอใจ

ในตัวของลูกเขยที่มีความสามารถครบครัน

ทั้งบุ๋นบู๊สักเท่าไร

“ลุกขึ้นมาก่อนแล้วค่อยว่ากันเถิด!” เว่ยหลิงยิ้ม

“ฮูหยินผู้เฒ่ารอเจ้าอยู่ที่เรือนจิ้งอัน ยามนี้เป็น

เวลาเที่ยงแล้ว เข้าไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

ด้านหลังเว่ยหลิงเป็นบรรดาญาติอาวุโสฝั่ายชาย

ของตระกูลเว่ย นายท่านโหวแห่งจวนติ้งเปั่ยโหว

ฟูั่ซ่าว รองผู้บัญชาการกัวแห่งหน่วยองครักษ์จินอู๋

ที่มีสัมพันธ์อันดีกับเว่ยหลิง รองเสนาบดีฝั่ายขวา

กรมทหาร นอกจากรองเสนาบดีกรมทหารแล้ว

คนที่เหลือล้วนเป็นขุนนางฝั่ายบู๊ ผู้ที่คุกเข่า

ตรงหน้าคือจ้วงหยวนของราชสำนัก รองเสนาบดี

กรมโยธา กลุ่มผู้เฒ่าเหล่านี้จึงกวาดตามอง

ประเมินเขาอยู่หลายครั้ง เห็นว่าหล่อเหลาโดด

เด่นโดยแท้จริง เรื่องในวันนั้นทุกคนต่างกระจ่าง

ชัดอยู่แก่ใจ ทว่าท่านอิงกั๋วกงกลับหาหลัวเซิ่นหย่

วนมาช่วยเหลือได้ทันการณ์ นี่ใช่การเสาะหา

ภายใต้สถานการณ์เร่งด่วนจริงหรือ ลูกเขยเช่นนี้

ต่อให้จุดตะเกียงไฟค้นหาก็ไม่มีทางพบ

สหายเจ้าบ่าวที่ติดตามเจ้าบ่าวมาได้แก่หยางหลิง

ขุนนางที่ปรึกษากรมคลัง เจียงชุนเหยียนรอง

เสนาบดีกรมคลัง ยังมีโจวเฝิงซ่าวชิงแห่งศาลต้าห

ลี่ คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับ

หลัวเซิ่นหย่วน ทุกคนต่างแต่งกายด้วยชุดลำลอง

เป็นกลุ่มผู้นำปัญญาชนของกลุ่มขุนนางฝั่ายบุ๋น

ปกติแล้วขุนนางฝั่ายบุ๋นบู๊มักไม่ลงรอยกันอยู่เป็น

นิจ โบราณกล่าวไว้ว่าผู้ที่มีทางเดินต่างกันไม่ถือ

เป็นคนพวกเดียวกัน ทว่าวันนี้เป็นวันมงคล

บรรดาใต้เท้าที่คอยหาเรื่องใส่กันจนเคยชิน ครั้น

ได้เห็นฝั่ายตรงข้ามที่ไม่ได้สวมชุดขุนนางจึงรู้สึก

แปลกตาไม่น้อย ทุกคนพูดคุยสรวลเสเฮฮากัน

อย่างปรองดอง

มุมปากของหลัวเซิ่นหย่วนปรากฏเป็นรอยยิ้ม

จางๆ เขาเชื่อฟังคำของพ่อตา นั่งลงจิบสุรา เจียง

ชุนเหยียนรองเสนาบดีกรมคลังกล่าวกับเขา

“สายตาที่ท่านพ่อตามองเจ้าดูไม่ค่อยเป็นมิตรสัก

เท่าไร ได้ยินมาว่าคุณหนูแห่งจวนอิงกั๋วกงยังมี

อายุไม่ถึงสิบสี่ก็ถูกเจ้าพาแต่งออกเรือนไปแล้ว

หากเจ้าทรมานนาง นั่นไม่ถือเป็นโคแก่กินหญ้า

อ่อนหรอกหรือ…”

“นางยังเด็กนัก” หลัวเซิ่นหย่วนทอดถอนใจเบาๆ

วันนี้เป็นแต่งงานของเขา เขาเตรียมการมาช้า

นาน ยามนี้ไม่ว่าผู้อื่นจะพูดอย่างไร เขาก็อารมณ์

ดีทั้งสิ้น จะอย่างไรต่อไปนี้นางก็เป็นของเขาแล้ว

หลัวเซิ่นหย่วนกล่าว “แต่งรับกลับไปก็ต้องเลี้ยงดู

เอาใจใส่นางให้ดี ไม่ทำให้นางต้องลำบาก”

เจียงชุนเหยียนฟังแล้วกลับไม่เชื่อ คำพูดนี้ของ

หลัวเซิ่นหย่วน แต่งรับกลับไปแล้วจะเพียงเฝั้า

มองเฉยๆ เช่นนั้นรึ ดูท่าทางของเขาก็รู้ว่าอดกลั้น

ได้ไม่นาน

ส่วนหยางหลิงรู้สึกว่าเรื่องนี้ดำเนินรวดเร็วเกินไป

คราก่อนที่พบกัน หลัวเซิ่นหย่วนยังกล่าวว่านี่คือ

น้องสาวของเขา ทว่าเพียงพริบตากลับ

เปลี่ยนเป็นภรรยาแล้ว หยางหลิงครุ่นคิดอยู่ค่อน

วันก็ตีหลัวเซิ่นหย่วนไปฉาดหนึ่ง “หลัวฉงเจีย!

คราก่อนเจ้าหลอกลวงข้า ข้าก็ว่าแม่นางน้อยผู้นั้น

รูปโฉมประหนึ่งภาพวาด เจ้าพานางไปยังเรือ

สำราญที่เจ้าซื้อไว้ นั่นย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดา…”

หลัวฉงเจียคืออีกนามของเขา อันที่จริงหลัวเซิ่น

หย่วนไม่ค่อยชอบสักเท่าไร หยางหลิงค่อนข้าง

สนิทสนมกับเขา มีเพียงยามที่โกรธเท่านั้นจึงจะ

ขานนามนี้ของเขาขึ้นมา

หลัวเซิ่นหย่วนยังคงจิบสุรา เพียงถูกเขาดึงจน

ซวนเซไปเล็กน้อยเท่านั้น

กลับเป็นเจียงชุนเหยียนที่ดึงหยางหลิงไว้พลาง

เอ่ยถามด้วยความสนใจ “เจ้าเคยพบหรือ รูปโฉม

งดงามหรือไม่”

เวลานี้โจวเฝิงที่กำลังละเลียดถั่วลิสงวางตะเกียบ

ลงแล้วกล่าว “ใต้เท้าเจียง หรือท่านไม่เคยได้ยิน

มาก่อน สตรีมากความสามารถในตระกูลของ

ท่านเซี่ยเก๋อเหล่าผู้นั้นพึงใจในตัวหลัวซานของ

พวกเรา ทว่าเจ้าคนเย็นชาผู้นี้กลับไม่ชอบนาง

คุณหนูรองเซี่ยผู้งดงามดุจจันทราและมวลบุปผา

นั่นยังไม่เข้าตาเขา แม้แม่นางผู้นี้อายุจะยังน้อย

แต่ก็ไม่รู้ว่างดงามเพียงใด”

คำพูดนี้ทำให้เจียงชุนเหยียนยิ่งสนใจ ประจวบ

เหมาะกับหลัวเซิ่นหย่วนถูกคนเรียกตัวไปพอดี

เขาจึงให้หยางหลิงบรรยายให้ฟัง

ในเวลานี้เอง นอกประตูก็มีเสียงอึกทึกครึกโครม

ดังขึ้น ฟังดูเอิกเกริกไม่น้อย

เจียงชุนเหยียนหันกลับไปมองปราดหนึ่ง บ่าวรับ

ใช้ที่เฉลียวฉลาดข้างกายจึงรีบปรี่ออกไปดู หากมี

ขุนนางใหญ่มา พวกเขาคงต้องออกไปต้อนรับ

ไม่นานบ่าวคนนั้นก็กลับมารายงาน “เรียนใต้เท้า

เป็น…ผู้บัญชาการลู่ ท่านหนิงหย่วนโหวกลับมา

จากซานซีแล้วขอรับ มาเพื่อร่วมงานแต่ง ขบวน

ช่างเอิกเกริกยิ่งนัก กล่าวว่าเป็นงานแต่งของ

บุตรสาวของท่านอิงกั๋วกงจึงขนของขวัญมาอวย

พรอีกหลายหีบ ขบวนยาวไร้ที่สิ้นสุด ด้านนอก

จวนล้วนเป็นคนของเขาขอรับ”

“เขากลับมาจากซานซีแล้วหรือ” หยางหลิง

ประหลาดใจเล็กน้อย คิ้วขมวดมุ่น “ข้าได้ยินมา

ว่าฮ่องเต้พระราชทานคำสั่งประกาศิต หรือเรื่อง

ของไส้ศึกจะจัดการเรียบร้อยแล้ว”

เจียงชุนเหยียนจะรู้เรื่องของลู่เจียเสวียได้อย่างไร

…

ตำแหน่งขุนนางของพวกเขาต่ำกว่าลู่เจียเสวีย

ตามหลักการต้องออกไปต้อนรับ ทว่าวันนี้พวก

เขามาเพื่อร่วมดื่มสุรามงคลของหลัวซาน ไม่

จำเป็นต้องสนใจพิธีการจอมปลอมเหล่านั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งอีกฝั่ายคือลู่เจียเสวีย

หลัวเซิ่นหย่วนถูกผู้บรรดาอาวุโสชายของจวน

อิงกั๋วกงเรียกตัวไปแล้ว เขาไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะ เจียง

ชุนเหยียนคิดแล้วจึงโบกมือ “ช่างเถิด พวกเราดื่ม

ของพวกเราดีกว่า คิดเสียว่าไม่ได้ยิน!”

สองคนที่เหลือกินดื่มกันอย่างสนุกสนาน พวกเขา

ไม่คิดอยากหาเรื่องเดือดร้อน

เว่ยหลิงเชิญลู่เจียเสวียเข้าไปยังห้องโถงกลาง

มองใบหน้าที่เย็นชาของเขา หลังเขานั่งลง ยังไม่

ทันกล่าวอะไรก็ยกชาขึ้นดื่ม เป็นชั่วขณะหนึ่งที่

บังเกิดความกระอักกระอ่วนขึ้น

“เหตุใดเจ้าจึงกลับมาอย่างกะทันหัน เรื่องที่ต้าถง

จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ”

ลู่เจียเสวียตอบ “มิใช่กลับมาเพื่อร่วมดื่มสุรา

มงคลของบุตรสาวเจ้าหรือ” เขาพูดแล้วก็หยิบตั๋ว

เงินจากแขนเสื้อออกมาหลายใบ “เงินของขวัญ”

ยิ่งลู่เจียเสวียสงบมากเท่าไร เว่ยหลิงก็ยิ่งรู้สึกว่ามี

บางสิ่งผิดปกติ เว่ยหลิงเหลือบมองก็รู้ว่านี่คือเงิน

จำนวนสองพันตำลึง เขารับมาอย่างไม่เกรงใจ

ด้านนอกมีเสียงอึกทึกครึกโครม เขายังต้อง

ออกไปต้อนรับแขก เว่ยหลิงจึงกล่าว “เจ้าคือพ่อ

บุญธรรมของอี๋หนิง เดิมยังนึกว่าเจ้าไม่อาจมาได้

แต่เมื่อมาได้ย่อมเป็นเรื่องดี ด้านนอกมีขุนนาง

หลายคนต้องการเข้ามาคารวะเจ้า เจ้าจะให้พบ

หรือไม่”

ลู่เจียเสวียโบกมือด้วยท่าทางไร้ความอดทน “ไม่

พบ เจ้าไปยุ่งกับธุระของเจ้าเถิด ไม่ต้องสนใจข้า”

เว่ยหลิงรับคำเสียงหนึ่งก่อนก้าวออกไป เมื่อไปถึง

ประตูก็สั่งกำชับผู้ดูแล “ไปแจ้งคุณหนูสักคำ ให้

นางมาคารวะบิดาบุญธรรมของนาง”

เรื่องของอี๋หนิง คราก่อนเคราะห์ดีที่มีลู่เจียเสวียอ

ยู่ การมาขอบคุณเขาจึงถือเป็นเรื่องสมควร

ผู้ดูแลรับคำ เว่ยหลิงเดินไปยังโถงบุปผา ลูกเขย

เขายังอยู่ที่นั่น

บรรยากาศด้านนอกครึกครื้น ยิ่งขับให้

บรรยากาศภายในห้องโถงเงียบสงบ ลู่เจียเสวีย

พิงกายกับเก้าอี้ จมเข้าสู่ห้วงความคิด มีคนจาก

ด้านนอกเข้ามารายงาน “นายท่าน หีบถูกส่งเข้า

มาแล้วขอรับ”

“เจ้าพวกสุนัขใจกล้าคับฟั้า…” ลู่เจียเสวียเอ่ย

ปากเสียงเย็นเยียบ “ให้พวกเขาแอบซุ่มให้ดี หาก

ปรากฏตัวขึ้นเมื่อไรก็ให้จับทันที”

“วันนี้จวนอิงกั๋วกงมีงานมงคล ผู้คนมากมาย

เตรียมการปั้องกันให้พร้อมทุกด้านอย่าให้มีช่อง

โหว่ เห็นทีพวกมันคงแฝงตัวเข้ามาได้ง่ายๆ ”

เสียงของคนผู้นั้นพลันต่ำลง “เกรงว่าคงต้อง

รบกวนงานมงคลของครอบครัวท่านอิงกั๋วกงแล้ว

…”

“พวกมันไม่มีทางกล้าก่อความวุ่นวายในจวน

อิงกั๋วกง” ลู่เจียเสวียกล่าวอย่างเฉยชา “มิเป็นไร

กลับไปค่อยชดเชยให้กับพวกเขา”

คนผู้นั้นถอยออกไป

สาวใช้มากระซิบข้างกายอี๋หนิง หัวคิ้วนางขมวด

มุ่นเล็กน้อย บรรดาสตรีภายในห้องกำลังสรวลเส

เฮฮากันอย่างได้อรรถรส นางย่องออกจากประตู

ก่อนเอ่ยถาม “มิใช่ว่าผู้บัญชาการลู่อยู่ที่ซานซี

หรือ…”

“บ่าวก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ นายท่านกั๋วกงให้ท่านไป

คารวะ กล่าวว่าอย่างไรเขาก็คือบิดาบุญธรรมของ

ท่าน”

อี๋หนิงมองชุดมงคลสีแดงสดบนร่างตน อารมณ์

สับสนซับซ้อน เวลานี้นางเคลื่อนไหวไม่สะดวก

นัก ทว่าเคราะห์ดีที่เป็นห้องโถงกลาง ไม่ต้องไป

ถึงลานด้านนอก

นางให้ไต้เม่ากางร่มเพื่อบังแดด เดินตามระเบียง

ไปยังห้องโถงกลาง ระหว่างทางเดินจะผ่านพื้นที่

เปิดโล่งซึ่งปูด้วยหินอิฐสีเขียว มีบ่าวรับใช้หลาย

คนกำลังเฝั้าดูสินเจ้าสาวที่อีกสักพักต้องหามออก

จากจวน อี๋หนิงปรายตามองหาบสินเจ้าสาว

จากนั้นก็รู้สึกว่าคล้ายมีบางสิ่งไม่ถูกต้อง นางชี้ไป

ยังหีบสีดำหีบหนึ่ง เอ่ยถามว่า “สิ่งเหล่านี้มาจาก

ที่ใด” ไม่มีการคลุมผ้าไหมแดงด้านบน ทั้ง

รูปแบบก็ดูแปลกตา ไร้ลวดลายแกะสลัก ดูทึมทึบ

ยิ่งนัก

ผู้ดูแลที่เป็นผู้นำกล่าวขึ้น “เรียนคุณหนู นี่คือหีบ

ที่ผู้บัญชาลู่ส่งมาเพิ่มเติมขอรับ”

“มีรายการหรือไม่”

ผู้ดูแลลังเลเล็กน้อย “ใต้เท้ากล่าวว่าไม่ต้องทำให้

ยุ่งยากขอรับ”

อี๋หนิงก้าวเข้าไปหลายก้าว ทันใดนั้นก็หยุดลง

“ไม่ถูก”

ไต้เม่าสงสัย ทว่านางไม่รู้สึกว่ามีสิ่งใดไม่ถูกต้อง

“คุณหนู มีสิ่งใดหรือเจ้าคะ…ต้องการให้บ่าวไปดู

หรือไม่ว่าในหีบเหล่านั้นมีอะไร”

“เจ้าอย่าเพิ่งเคลื่อนไหว” อี๋หนิงกล่าว “ลู่เจียเส

วียเพิ่งกลับมาจากซานซี ก่อนเขาจากไปยังไม่รู้ว่า

ข้ากำลังจะออกเรือน เขาเพิ่งกลับมาถึงเมือง

หลวง จะเตรียมหีบจำนวนมากภายในระยะเวลา

อันสั้นได้อย่างไร สิ่งเหล่านี้อาจถูกขนมาจาก

ชายแดนโดยตรง…เจ้าว่าเขาจะเตรียมหีบอะไร

จากชายแดนมาให้ข้า คงไม่ใช่เนื้อแพะหรอก

กระมัง”

ไต้เม่ารู้สึกว่านางกล่าวได้มีเหตุผลจึงอด

หวาดหวั่นไม่ได้ “เช่นนั้นท่านว่าในนั้นคืออะไร

…”

“ข้าจะรู้ได้อย่างไร” อี๋หนิงเหลือบตามองไต้เม่า

นางจะรู้ได้อย่างไรว่าลู่เจียเสวียมอบอะไรให้ หาก

นางสามารถคาดเดาจิตใจของลู่เจียเสวียได้ ยามนี้

คงไม่ต้องมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว เขาเพิ่งกลับมาจาก

จวนผู้บัญชาการ อี๋หนิงอดคาดเดาไม่ได้ว่าถ้าเขา

ไม่ได้เอาพวกดินปืนอาวุธต่อสู้เหล่านั้นมาก็คงจะ

เป็น…เป็นเนื้อแพะจริงๆ

น่าเสียดายที่ไม่ได้พาชิงชวี่มาด้วย อี๋หนิงชี้ไปยัง

บ่าวรับใช้ที่อยู่ตรงหน้า “ไปลองยกสองหีบนั้นดู

ว่าหนักหรือไม่”

บ่าวรับใช้เดินไปยก เขายังไม่ทันกลับมารายงาน

ทว่าเพียงอี๋หนิงเห็นท่าทางของเขาก็รู้สึกผิดหวัง

เล็กน้อย บ่าวรับใช้ต้องออกแรงในการยกอยู่บ้าง

แต่ก็ยังสามารถยกขึ้นได้ เห็นได้ชัดว่าสิ่งของด้าน

ในไม่ใช่วัตถุที่มีน้ำหนักมาก ย่อมไม่มีทางเป็น

พวกอาวุธโลหะ…เช่นนั้นคืออะไรกันแน่

บ่าวรับใช้เงยหน้าปัดฝุั่นบนมือ ทันใดนั้นเขาก็

กรีดร้องขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะล้มลงบนพื้นแล้ว

รีบคลานกลับมาด้วยความหวาดกลัวจนปัสสาวะ

เกือบราด

ทันใดนั้นก็มีร่างเงาสิบกว่าร่างกระโดดออกมา

พวกเขาทั้งหมดชักดาบซิ่วชุนออกจากเอว ทั้งที่

แต่งกายเป็นองครักษ์ แต่กลับจับตัวพวกบ่าวไพร่

ไว้ พวกเขาพาดดาบไว้บนลำคอของเหล่าบ่าวรับ

ใช้ “หุบปาก อย่าส่งเสียง!”

ไต้เม่าตกใจจนร่างสั่นเทา ระเบียงห่างจาก

ทางเดินนั้นเพียงหนึ่งจั้ง ทันทีที่พวกโจรชั่ว

เหล่านั้นเงยหน้าก็เห็นพวกนางสองคน อี๋หนิงสงบ

นิ่งกว่าไต้เม่าเล็กน้อย ทว่าอย่างไรก็ยังอด

หวาดกลัวไม่ได้ นางดันไต้เม่าไปด้านข้าง ในที่สุด

ก็เห็นบางสิ่งไหลเล็ดลอดออกมาจากรอยแยกของ

หีบ

ของเหลวเหนียวสีแดงเข้ม…เป็นเลือด

อี๋หนิงย่อมไม่มีทางคิดว่าลู่เจียเสวียจะส่งเนื้อแพะ

มาให้นางจริงๆ หากมอบให้จริง จากซานซีกว่าจะ

ถึงเมืองหลวงคงเน่าหมดแล้ว

มีความเป็นไปได้มากว่าของด้านในก็คือศพ!

ไต้เม่าตกใจมาก จับแขนเสื้อของอี๋หนิงไว้แน่น

ก่อนร้องตะโกนขึ้น “ทหาร ในจวนมีคนร้าย!

ทหาร!”

อี๋หนิงไม่ทันได้ปิดปากไต้เม่า เห็นได้ชัดว่าคน

เหล่านั้นกลัวผู้อื่นจะได้ยิน พวกเขายกดาบขึ้น

หมายจะเข้ามาจัดการพวกนางอย่างรวดเร็ว ยาม

นี้ต่อให้อี๋หนิงจะสงบนิ่งเพียงใด แต่ก็เป็นเพียง

สตรีนางหนึ่ง มือเท้านางพลันอ่อนยวบ สองคนใน

กลุ่มคนเหล่านั้นยกดาบพุ่งตัวมาทางพวกนางด้วย

สีหน้าดุดัน เพียงมองก็รู้ว่าเป็นพวกที่พร้อมพลีชีพ

ไม่คิดจะเจรจาต่อรอง

อี๋หนิงก้าวถอยหลังก้าวหนึ่ง กำลังคิดวิ่งหนี ทันใด

นั้นภาพเบื้องหน้าก็พร่ามัว มีร่างเงาหลายร่าง

ปรากฏขึ้นมาประจันหน้ากับคนพวกนั้นอย่าง

รวดเร็ว นางถูกคนผู้หนึ่งรวบเอวพาไปยังด้านข้าง

จากนั้นคนที่โอบเอวนางไว้ก็กล่าวด้วยน้ำเสียง

เย็นเยียบ “จับพวกมัน” เห็นได้ชัดว่าเหล่าคนที่

ปรากฏตัวทีหลังได้รับการฝึกฝนมาเหนือกว่า มือ

ที่ถือตะขอ ดาบโค้งคล่องแคล่วว่องไวมาก พวก

เขาเข้าต่อสู้กับคนกลุ่มแรกอย่างรวดเร็ว

อี๋หนิงรู้แล้วว่าคนที่โอบนางไว้คือลู่เจียเสวีย บน

ร่างของเขามีกลิ่นอันคุ้นเคยอย่างยิ่งยวด

นางรีบผลักเขาออก ก่อนมองเขาด้วยสายตาเย็น

ชา

มุมปากของลู่เจียเสวียยกหยักน้อยๆ “ปฏิบัติต่อผู้

มีพระคุณเช่นนี้หรือ หากเมื่อครู่ข้าไม่พาเจ้า

ออกมา เจ้าคงโดนฟันเป็นผีไปแล้ว”

“ท่านพ่อบุญธรรม” อี๋หนิงยิ้มพลางยอบกายให้

เขา “หากมิใช่เพราะของที่ท่านเอามา ข้าจะตก

อยู่ในอันตรายหรือ คำขอบคุณไม่รู้ว่าควรจะ

กล่าวจากจุดใดดี”

เมื่อครู่เขาต้องเฝั้ามองจากในที่ซ่อนอยู่เป็นแน่

แท้จริงแล้วเขากำลังทำอะไร!