พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 146

วันขึ้นสิบห้าค่ำพระจันทร์เต็มดวง เป็นวันฤกษ์

มงคล

หลัวอี๋หนิงเตรียมของขวัญแสดงความยินดีแก่

ตระกูลเฉิง ยามที่นางแต่งงาน เฉิงหลางมอบเงิน

ของขวัญให้นางห้าร้อยตำลึง ดังนั้นนางจึงสั่งให้

สาวใช้ชราช่วยนางห่อเงินห้าร้อยตำลึง

หลังจากหลัวเซิ่นหย่วนกลับมาจากหน่วยงาน อี๋ห

นิงก็เข้าไปถามเขาว่าอยากไปร่วมงานเลี้ยงหรือไม่

“ข้าคงไม่ไปแล้ว” เขายุ่งอย่างยิ่ง แม้จะเป็น

วันหยุด เอกสารราชการก็ยังกองพะเนินอยู่ตรง

นั้น

หลัวเซิ่นหย่วนกล่าวกับนาง “ต้องการเงินเท่าไรก็

ไปเอาที่ห้องบัญชี ข้าให้ห้องบัญชีทำสมุดบัญชีไว้

ให้เจ้าเล่มหนึ่ง ไม่ต้องผ่านท่านแม่ เจ้าสามารถใช้

จ่ายได้ตามใจ”

“ท่านไม่กลัวว่าข้าจะใช้เงินของท่านจน

สิ้นเนื้อประดาตัวหรือไร” อี๋หนิงถามเขา

หลัวเซิ่นหย่วนชะงัก ก่อนจะมองนาง “คนอยู่กับ

ข้าที่นี่ เจ้าจะวิ่งหนีไปที่ใดได้ ข้าให้เจ้าชดใช้ก็ได้

แล้ว”

“เงินที่เข้ากระเปั๋าข้าแล้วไม่มีทางคืนท่านอีก”

อี๋หนิงกล่าว “อย่างไรก็ไร้หลักฐานพิสูจน์!”

หลัวเซิ่นหย่วนนิ่งค้างอยู่นานอีกครั้ง ก่อนจะคลี่

ยิ้มออกมา

“อี๋หนิง ข้าไม่ได้อยากให้เจ้าคืนเงิน” พูดจบเขาก็

จัดแจงความเรียบร้อยของแขนเสื้อชุดขุนนางแล้ว

เดินออกจากประตูไป

อี๋หนิงมองแผ่นหลังสูงใหญ่ของเขา รู้สึกว่ารอยยิ้ม

ของเขาดูมีเลศนัยเป็นพิเศษ

รถม้าวิ่งกุบกับมาถึงประตูจวนตระกูลเฉิง ยังไม่

ทันลงจากรถก็ได้ยินเสียงอึกทึกครื้นเครง เดิม

ท่านผู้เฒ่าเฉิงเคยเป็นหัวหน้าฝั่ายตรวจการมา

ก่อน บุตรชายสามคนล้วนรับราชการอยู่ในเมือง

หลวง ผู้ที่โดดเด่นมากที่สุดคือนายท่านใหญ่เฉิง

สำหรับบรรดาหลานๆ แน่นอนว่าผู้ที่โดดเด่นมาก

ที่สุดคือเฉิงหลาง หัวหน้าฝั่ายตรวจการในเวลานี้

และเจ้าบ่าวของวันนี้

อี๋หนิงเตรียมผ้านวมลายมงคล ข้าวและไข่ สุรา

สลักบุปผาและสิ่งของต่างๆ ไว้ล่วงหน้าแล้ว

สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ห้ามขาด ทว่าของขวัญ

จริงๆ คือทองคำฝังมุกทะเลขนาดเท่าเม็ดบัวลาย

เมฆมงคลสมปรารถนาก้อนหนึ่ง พร้อมกับเงินอีก

ห้าร้อยตำลึง หลังมอบของขวัญเสร็จสิ้น ก็มีสาว

ใช้ชราผู้ดูแลซึ่งสวมปีเจี่ยสีแดงเข้มเดินนำพวกอี๋ห

นิงเข้าไปในประตูฉุยฮวาเหมิน จวนตระกูลเฉิงกับ

ตระกูลหลัวมีขนาดไม่ต่างกันมากนัก ประดับ

ตกแต่งอย่างวิจิตรหรูหรา มีโคมไฟห้อยแขวนทุก

หนแห่ง

สถานที่ตั้งซุ้มงานอยู่บริเวณนอกตรอก มีการเชิญ

เพื่อนบ้านมากินเลี้ยงโดยไม่มีการเรี่ยไรเบี้ย การ

แต่งรับเซี่ยอวิ้นเข้าจวนครั้งนี้ ตระกูลเฉิงจัดงาน

อย่างเอิกเกริกยิ่งใหญ่ เป็นงานเลี้ยงที่จัด

ติดต่อกันถึงสามวัน ต้องใช้เงินอย่างน้อยถึงสอง

พันตำลึง ส่วนลานกว้างด้านหลังเป็นสถานที่จัด

เลี้ยงรับรองแขกสูงศักดิ์ หลินไห่หรูออกงานครานี้

ก็พาหลัวอี๋เหลียนมาด้วย

“ท่านพ่อของเจ้ากำชับมาด้วยตัวเองว่าให้ลาก

นางออกมาเที่ยวเตร็ดเตร่ ชื่นชมโลกภายนอกเสีย

บ้าง จะได้เสาะหาคู่ครองได้” หลินไห่หรูกระซิบ

หลัวอี๋เหลียนที่ถูกลากออกมาเที่ยวเล่นไม่ค่อย

ชอบใจสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านสักเท่าไรนัก

นางดื่มชาด้วยอารมณ์เรียบเฉย

นางเฉินพานางโจวทั้งใหญ่เล็กมาด้วย ยังมีหลัวอี๋

ซิ่วอีกคน ตั้งแต่อี๋หนิงเกลี้ยกล่อมหลัวอี๋อวี้ครานั้น

ท่าทีที่นางเฉินมีต่อนางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ในวัน

คล้ายวันเกิดของนาง นางเฉินยังมอบหวีหยกและ

สาลี่ฤดูสารทให้อี๋หนิงหลายตะกร้า

หลัวอี๋ซิ่วเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “แม่

นางรองเซี่ยท่านนี้มีชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วเมือง

หลวง ข้ายังไม่เคยเห็นว่ามีรูปโฉมอย่างไร”

สถานะของเซี่ยอวิ้นสูงศักดิ์เกินไป หญิงสาว

ตระกูลขุนนางทั่วไปยากจะได้ผูกสัมพันธไมตรีกับ

นาง

“ไม่ต่างจากท่านสักเท่าไร” หลัวอี๋หนิงบอกนาง

หลัวอี๋ซิ่วยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเพราะได้ยินว่านางไม่

แตกต่างจากสตรีมากความสามารถสักเท่าไร

“เป็นจุดใดที่ไม่ต่างกัน”

“ล้วนมีหนึ่งจมูกสองดวงตา จำนวนไม่ต่างกัน”

หลัวอี๋หนิงแทะเมล็ดแตงของตนต่อไป ยามนี้หลัว

อี๋ซิ่วจึงเพิ่งรู้ตัวว่าถูกแกล้งเข้าให้แล้ว นางพุ่งตัว

เข้าไปหยิกมือของอี๋หนิง

บรรยากาศภายในโถงบุปผาครึกครื้นอย่างยิ่ง

เมล็ดแตงผลไม้ถูกส่งเข้ามาไม่ขาดสาย เหล่าสตรี

ตระกูลเฉิงกำลังวุ่นวายกับการต้อนรับแขก หลัว

อี๋หนิงหยิบน้ำตาลเมล็ดสนขึ้นมาเคี้ยวช้าๆ

บรรดาฮูหยินของตระกูลเฉิงกำลังวุ่นวายกับการ

ต้อนรับ ในกลุ่มนี้วาจาและการเคลื่อนไหวของฮู

หยินรองเฉิงดูโดดเด่นที่สุด กิริยาท่าทางนุ่มละมุน

เข้าได้กับทุกฝั่าย ส่วนฮูหยินใหญ่เฉิงวางท่าทะนง

สูงศักดิ์ ไม่แยแสผู้ใด

ขณะที่แนะนำทั้งสองฝั่ายถึงเพิ่งได้รู้ว่าฮูหยินใหญ่

เฉิงท่านนี้เป็นพี่สาวของอดีตฮ่องเต้ นางเติบโต

ภายใต้เข่าของไทเฮา ดังนั้นทันทีที่นางกำเนิดก็

ถูกอวยศักดิ์เป็น ‘ท่านหญิงตันหยาง’ หากนับ

เพียงสถานะ ศักดิ์นางยังสูงกว่าเซี่ยอวิ้นอยู่

เล็กน้อย

ทุกคนลอบมองนางอีกหลายครา มิน่าจึงวางตน

ทะนงสูงศักดิ์เยี่ยงนี้ สาวใช้ส่งลำไยที่ปอกเปลือก

เรียบร้อยแล้วเข้าไป นางก็หยิบลูกที่วางไว้ด้าน

นอกสุดเพียงเล็กน้อย แขกที่มาล้วนต้องเข้ามา

คารวะนางก่อน หลังจากนั้นฮูหยินรองเฉิงจึงได้

เข้ามารับช่วงต่อ ดูเป็นที่สะดุดตาเล็กน้อย

ถึงยามพลบค่ำ ขบวนรับเจ้าสาวถึงได้กลับมา ทุก

คนไปรวมตัวกันที่ด้านนอกเพื่อเฝั้าชม ทั่วทุกหน

แห่งเต็มไปด้วยผู้คน เสียงฆ้องกลองดังอึกทึก

ครึกโครม ครึกครื้นอย่างยิ่ง มีคนเข้ามาดูพิธีมาก

ขึ้นเรื่อยๆ ห้องโถงด้านหน้าแน่นขนัด อี๋หนิงมอง

เฉิงหลางจากระยะไกล เห็นเพียงแผ่นหลังตั้งตรง

งามสง่าในชุดมงคลสีแดงสด นางคิดว่าคงเป็นการ

ดีกว่าหากตนจะไม่ไปร่วมชม ดังนั้นนางจึงกลับมา

กินอาหารที่งานเลี้ยง ผู้อื่นกำลังง่วนอยู่กับการมุง

ดู นางจะกินได้มากขึ้น ไม่มีคนมาแย่งชิง

เพิ่งกินไปได้สองคำ ด้านนั้นก็เสร็จพิธี ทว่าฮู

หยินรองเฉิงกลับออกมาตามหาคน “นายหญิง

สามหลัว ท่านยินดีไปร่วมสร้างบรรยากาศในห้อง

หอหรือไม่ นายหญิงเก๋อแห่งตระกูลเก๋อติดธุระ

จำเป็นต้องกลับไปก่อน พวกเรากำลังขาดคน”

“…จำเป็นต้องรวบรวมคนให้ครบตามนี้เลยหรือ

เจ้าคะ” ครั้นคิดว่าต้องไปดูเฉิงหลางกับเซี่ยอวิ้น

เข้าพิธีส่งตัวเข้าหอ อี๋หนิงก็คิดว่าคงเป็นการดีกว่า

หากนางจะไม่ไปเข้าร่วม

ฮูหยินรองเฉิงยิ้ม “ต้องรวบรวมให้ครบสิบสองคน

เพื่อความโชคดี จะให้มีเพียงสิบเอ็ดคนไม่ได้ นาย

หญิงสามหลัวไปกับข้าสักครั้งเถิด ใช้เวลาไม่นาน

ที่รู้จักข้าล้วนเชิญหมดแล้ว บัดนี้จึงทำได้เพียงร้อง

ขอความช่วยเหลือจากนายหญิงสามหลัวแล้ว”

หลัวอี๋หนิงกำลังครุ่นคิดว่าจะปฏิเสธอย่างไร ฮู

หยินรองเฉิงก็ฉุดรั้งนางให้ลุกขึ้น “หากยังไม่ไป

อีกจะไม่ทันกาลแล้ว”

อี๋หนิงถูกนางลากออกไปด้วยความรู้สึกสับสน

ซับซ้อน หากเฉิงหลางเห็นนางก็ไม่รู้ว่าจะคิดเช่น

ไร!

ห้องหอใหม่อยู่ในอาณาเขตฝังประจิม แสงไฟ

สว่างไสว บรรยากาศกำลังอึกทึกวุ่นวาย ฮูหยินร

องเฉิงพาอี๋หนิงเข้าไปด้านใน บนทางเดินเต็มไป

ด้วยเศษกระดาษสีแดง ภายในห้องประดับ

ตกแต่งด้วยผ้าต่วนสีแดง อักษรมงคล และของ

จำพวกแท่งไม้มงคล ยังมีเครื่องเรือนไม้จินซือ

หนานทั้งชุด พื้นไม้หนานมู่เรียบลื่นที่เสมือนใหม่

เซี่ยอวิ้นสวมชุดมงคลสีแดงสดนั่งอยู่บนเตียง

พร้อมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ภายในห้องมีเสียง

หัวเราะยินดีของบรรดาพี่สะใภ้กับเจ้าสาวดังขึ้น

ไม่ขาดสาย อี๋หนิงยืนอยู่เงียบๆ ข้างกายหลินไห่

หรู

บรรยากาศภายในห้องหอครึกครื้นอย่างยิ่ง

เพียงแต่เหตุใดจึงยังไม่เห็นเฉิงหลางเล่า มิใช่เขา

ควรเข้ามาพร้อมกับเซี่ยอวิ้นหรอกหรือ

ในขณะนั้นเองก็มีเสียงสูงดังขึ้นจากด้านนอก

“เจ้าบ่าวมาแล้ว”

ทุกคนมองไปที่ประตู จากนั้นก็เห็นเฉิงหลางในชุด

สีแดงสดก้าวเข้ามา คุณชายเจ้าสำราญสง่างามดุจ

หยก ชุดมงคลสีแดงสดแสดงถึงความยินดี ริม

ฝีปากของเขาเม้มเล็กน้อย กวาดสายตามองไป

โดยรอบ ก่อนจะหยุดลงบนร่างของหลัวอี๋หนิง สี

หน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นซับซ้อนจางๆ

หยุดชะงักไปชั่วขณะ

“เจ้าบ่าวควรเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวได้แล้ว!” ผู้

ที่มีครอบครัวสมบูรณ์กล่าวขึ้น

เฉิงหลางลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะก้าวเข้าไป ไม่ได้

สนใจหลัวอี๋หนิง เขาหยิบไม้มงคลบนถาดที่สาวใช้

ยกเข้ามาแล้วใช้มันเปิดผ้าคลุมหน้าของเซี่ยอวิ้น

ขึ้น

ใบหน้างดงามของเซี่ยอวิ้นปรากฏออกมา เครื่อง

ศีรษะหงส์กอปรกับแสงเทียนเข้ม ท่ามกลางแสง

ในคืนพลบค่ำบังเกิดเป็นความงามที่ทำให้ผู้คน

ต้องหวั่นไหว

มุมปากของเซี่ยอวิ้นเผยรอยยิ้มบาง นางกวาดตา

มองภายในห้อง ก่อนจะเห็นหลัวอี๋หนิง

รอยยิ้มนั้นพลันจางหาย

อี๋หนิงเองก็ไม่อยากมา ทว่าฮูหยินรองเฉิงไม่อาจ

หาคนมาทดแทนได้ แล้วนางจะทำอย่างไรได้เล่า

นางทำได้เพียงภาวนาเงียบๆ ให้แม่นางเซี่ยอวิ้น

ถือเสียว่านางไร้ตัวตน

“ถึงพิธีเหอจิ้นแล้ว” ผู้ที่มีครอบครัวสมบูรณ์กล่าว

ต่อ

จอกสุราคู่หนึ่งที่ถูกผูกรัดด้วยด้ายแดงถูกส่งเข้า

มา ทุกคนส่งเสียงอย่างครื้นเครง เฉิงหลางยก

จอกสุราขึ้น คล้องแขนกับเซี่ยอวิ้นแล้วคลี่ยิ้ม

ออกมา เซี่ยอวิ้นราวกับมึนงงไปกับรอยยิ้มของ

เขา เฉิงหลางกระดกสุราดื่มจนหมดจอก เผยให้

เห็นสันกรามอันสง่างามและสะอาดสะอ้านของ

เขา เขาวางจอกสุราลง หลุบตาต่ำ เสียงอึกทึก

รอบกายคล้ายห่างไกลออกไป ตั้งแต่เห็นคนผู้นั้น

อยู่ในห้อง เขาก็ถูกโอบล้อมด้วยความรู้สึกแปลก

ประหลาดนี้

เป็นความรู้สึกสับสนซับซ้อนและร้อนรุ่มในหัวใจ

บางครั้งคนผู้หนึ่งอาจได้บางสิ่งมาอย่างง่ายดาย

ทว่ากับสิ่งของที่ไม่อาจเอื้อมกลับยึดติดเป็นพิเศษ

ท่าทางที่เขากล่าวคำสาบานต่อหน้านางในวัย

เยาว์ ท่าทางที่เขาก้าวขึ้นบันได การที่เขาเติบโต

ขึ้นทีละก้าว ความรักลึกซึ้งอันดื้อรั้นและพลุ่ง

พล่าน

หลัวอี๋หนิงมองไปยังเด็กคนนี้ด้วยสายตาเลื่อน

ลอย ยากจะพรรณนาว่าตนรู้สึกอย่างไร ทว่า

เพียงชั่วครู่ ความรู้สึกนั้นก็อันตรธานหายไป เขา

ยกมือขึ้นอีกครั้ง ยกจอกสุราเปล่าขึ้น สายตา

ยังคงไม่มองไปยังเงาร่างของนาง

สาวใช้คนหนึ่งยกถาดสี่เหลี่ยมสีแดงเข้ามา

ด้านบนมีสิ่งของที่ถูกคลุมด้วยผ้าต่วนสีแดง

หลัวอี๋หนิงเบี่ยงกายไปด้านข้างเพื่อให้สาวใช้ก้าว

ผ่านไป ทว่าสาวใช้คนนั้นกลับคล้ายสะดุดบางสิ่ง

ตรงบริเวณปลายเท้าของนาง ทำให้ถาดสี่เหลี่ยม

ที่อยู่ในมือไม่ทันจับให้มั่น ของที่อยู่บนนั้นจึงร่วง

หล่นลงสู่พื้นพร้อมเสียงแตกดังกังวาน ผู้ที่มี

ครอบครัวพร้อมสมบูรณ์รีบปรี่เข้าไปเก็บ นั่นคือ

รูปปันกวนอิมประทานบุตรที่แกะสลักจากหยก

เมื่อตกย่อมก่อให้เกิดรอยแตกร้าวที่สังเกตเห็นได้

ชัดเจน

เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนตะลึงงัน สาวใช้ที่ยกของ

มาตกใจจนรีบคุกเข่าลง “บ่าวไม่ทันระวัง ไม่รู้

สะดุดกับสิ่งใดเข้า…บ่าวมิได้ตั้งใจจริงๆ นะเจ้า

คะ!”

สาวใช้ตกใจจนใบหน้าซีดขาว นางเป็นสาวใช้ที่มา

พร้อมกับสินเจ้าสาวของเซี่ยอวิ้น หากเกิด

เหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นในวันแต่งงานของคุณหนู

การถูกโบยนับว่าเป็นโทษสถานเบา เกรงว่านาง

อาจต้องถูกขายออกจากจวนแล้ว

เคราะห์ดีที่ผู้ที่มีครอบครัวพร้อมสมบูรณ์เป็นผู้ที่มี

วาทศิลปเยี่ยมยอด นางรีบกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“หยกเป็นสิ่งที่สามารถเปลี่ยนเรื่องร้ายให้

กลายเป็นดี กาลข้างหน้าชีวิตของสองสามีภรรยา

ย่อมราบรื่นกลมเกลียว ปรองดองงดงาม!”

เซี่ยอวิ้นมองไปทางหลัวอี๋หนิง เมื่อครู่สาวใช้กล่าว

ว่าสะดุดบางสิ่ง ทว่าบนพื้นไม่มีอะไร ส่วน

ด้านข้างก็มีหลัวอี๋หนิงยืนอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น

หลัวอี๋หนิงกับเฉิงหลางเคยหารือเรื่องการหมั้น

หมายกันมาก่อน เกรงว่านางจะยังเฝั้าคำนึงถึงเฉิง

หลาง ดังนั้นจึงเกิดความไม่พอใจ มิเช่นนั้นเหตุใด

ยามนี้จึงสร้างปัญหาในห้องหอของตน ทั้งยังมีสี

หน้าอารมณ์ซับซ้อน

มิเช่นนั้นแล้วเหตุใดกวนอิมประทานบุตรของนาง

จึงแตกร้าวโดยไร้สาเหตุ

เซี่ยอวิ้นกล่าวเสียงเนิบช้า “เมื่อครู่เจ้ากล่าวว่า…

สะดุดบางสิ่งหรือ พื้นราบเรียบไร้ร่องรอยใด

ด้านข้างมีเพียงนายหญิงสามหลัวเพียงผู้เดียว

นายหญิงสามหลัวเห็นชัดหรือไม่ว่าสาวใช้ของข้า

สะดุดสิ่งใดเข้า”

หลัวอี๋หนิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “มองมิชัด แต่ไม่รู้ว่า

คำกล่าวของแม่นางรองเซี่ยนี้หมายความว่า

อย่างไร”

“ข้าเองก็ไม่รู้ หากไม่มีสิ่งใดทำให้นางสะดุด แล้ว

สาวใช้ของข้าจะล้มได้อย่างไร กวนอิมประทาน

บุตรนี้เป็นสิ่งที่ท่านอารองของข้านำกลับมาจา

กอวิ๋นหนาน ขาวใสทั้งองค์ มีความหมายมงคล

อย่างยิ่ง แน่นอนว่าข้ามิได้มีเจตนากล่าวโทษนาย

หญิงสามหลัว ข้าเพียงเอ่ยปากซักถามเท่านั้น

นายหญิงสามหลัวอย่าได้ถือสาไป” น้ำเสียงของ

เซี่ยอวิ้นระคนรอยขำขัน

“คุณหนูรองเซี่ยกล่าวได้มีเหตุผล เมื่อครู่มีเพียง

นายหญิงสามหลัวที่ยืนอยู่ด้านข้าง…” มีฮูหยินคน

หนึ่งกล่าวแทรกขึ้น ก่อนที่บางคนจะตีนางไปครั้ง

หนึ่งเป็นเชิงให้หุบปาก

“เรื่องอื่นสามารถปล่อยให้ผ่านไปได้ แต่การที่รูป

ปันกวนอิมประทานบุตรถูกทำลายมิใช่นิมิตหมาย

ที่ดีนัก” เซี่ยอวิ้นก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

“ยิ่งไปกว่านั้น ยากนักที่ท่านอารองของข้าจะ

กลับมาจากอวิ๋นหนานสักครั้ง เพราะงานแต่งของ

ข้า เขาจึงตั้งใจนำกลับมาเป็นพิเศษ ช่างเถิด

ดำเนินพิธีต่อไปก็แล้วกัน แค่กวนอิมประทานบุตร

องค์หนึ่งเท่านั้น ถือเสียว่าเป็นการแตกเพื่อปัด

เปั่าความโชคร้าย”

สาวใช้จะสะดุดล้มโดยไร้สาเหตุได้อย่างไร หลัว

อี๋หนิงยืนอยู่ด้านข้าง นางไม่เชื่อว่าหลัวอี๋หนิงจะ

ไม่ได้เล่นลูกไม้อะไร

แน่นอนว่านางสามารถอาศัยสถานการณ์นี้ อาศัย

จังหวะที่หลัวอี๋หนิงยังไม่ทันตั้งตัว กดข่มอีกฝั่าย

สักครั้ง แม้จะไร้ซึ่งถ้อยคำถือสาใดๆ ทว่าผู้อื่น

ย่อมรู้แล้วว่ามีความบาดหมางเกิดขึ้นระหว่าง

พวกนางสองคน สายตาที่เหล่าฮูหยินมองหลัวอี๋ห

นิงจึงแปลกไปเล็กน้อย ในเมื่อหลัวอี๋หนิงเป็นผู้ที่

อยู่ใกล้ที่สุด

นี่แม่นางรองเซี่ยอยากจะทำให้นางต้องทนแบก

รับความทุกข์โดยไม่อาจโต้แย้งหรือ จะดีร้าย

อย่างไร อีกฝั่ายก็พูดจนจบแล้ว เช่นนั้นนางที่ถูก

เรียกมาเพื่อช่วยเหลือ ยังไม่ทันลงมือทำอะไรก็ถูก

ลากมาเข้ามาพัวพันโดยไร้เหตุผลจะทำอย่างไรได้

เล่า

อี๋หนิงจึงยิ้มพลางกล่าวขึ้น “ในเมื่อเป็นของขวัญ

ที่ญาติของแม่นางรองเซี่ยมอบให้ ข้าย่อมเข้าใจ

ข้ามั่นใจว่าไม่ได้สัมผัสสาวใช้ผู้นั้นแม้เพียงปลาย

นิ้ว หากแม่นางรองเซี่ยสงสัยจริง เช่นนั้นท่านไม่

คิดจะสอบสวนให้กระจ่างหรือ ท่านกล่าวราคา

ออกมา ข้าจะจ่ายเงินให้ท่านก่อน แม่นางรองเซี่ย

จะได้ไม่เกิดความคับข้องใจจนต้องเข้าพิธีแต่งงาน

อย่างไม่สบอารมณ์” นางมิใช่ก้อนแปั้งที่จะปล่อย

ให้ผู้อื่นบีบนวดได้ตามอำเภอใจ หากล่วงเกินนาง

นางก็สามารถย้อนกัดได้ ขอเพียงไม่ล่วงเกินนาง

ไม่ว่าสิ่งใด การจะไกล่เกลี่ยเพื่อยุติความขัดแย้ง

เหล่านั้นก็สามารถเจรจากันได้

เมื่อนางกล่าวเช่นนี้ การตัดสินใจย่อมอยู่ในมือ

ของนาง

เซี่ยอวิ้นได้ยินเช่นนี้ก็บังเกิดความขุ่นเคือง นางคลี่

ยิ้มแช่มช้า “ในเมื่อนายหญิงสามหลัวกล่าวว่า

ไม่ได้ทำ แล้วข้าจะถือสาหาความท่านได้อย่างไร

ข้าย่อมไม่ต้องการการชดใช้จากนายหญิงสาม

หลัว ประโยคนี้พูดราวกับเป็นคนไม่รู้จักกัน”

ฮูหยินรองเฉิงฟังถึงตรงนี้ก็ปริปากขึ้น “เป็นข้าที่

เชิญนายหญิงสามหลัวมาช่วย ทุกคนต่างเป็นบ้าน

ใกล้เรือนเคียง ต่อไปต้องไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง

ไม่จำเป็นต้องถือสากันเพราะเรื่องเหล่านี้”

ตลอดเวลานั้นเฉิงหลางเอาแต่มองลวดลายร้อย

มงคลบนผ้าม่าน เมื่อครู่เขาเห็นชัดเจนว่าสาวใช้ผู้

นั้นสะดุดขาตัวเอง แต่กลับกล่าวว่าถูกคนขัดขา

ทำให้เซี่ยอวิ้นบังเกิดความสงสัยในตัวหลัวอี๋หนิง

ทั้งที่เขาเห็นชัดเจน แต่กลับไม่กล่าวอะไรเพราะ

ความนึกคิดในจิตใจอันน่าพิศวง เขาเฝั้ามองนาง

ถูกใส่ความด้วยตาของตน เฝั้ามองทุกการ

แสดงออกที่เปลี่ยนแปลงไปบนใบหน้าของนาง

ราตรีมืดดำด้านนอกขัดแย้งกับบรรยากาศ

ครึกครื้นด้านใน เป็นเสียงอึกทึกครึกโครมและ

ความเงียบสงัด

คนผู้นี้คือหลัวอี๋หนิง นี่คือหลัวอี๋หนิง เพียงคิดถึง

ตรงนี้ เขาก็ราวกับไม่สนใจสิ่งอื่นใดแล้ว

เฉิงหลางปริปากเนิบช้า “ไม่ต้องพูดแล้ว เรื่องนี้

ไม่เกี่ยวข้องกับนาง”

เซี่ยอวิ้นไม่ได้ใกล้ชิดกับเฉิงหลางมากนัก นางไม่

เข้าใจคนผู้นี้ ยามที่เฉิงหลางมาสู่ขอนั้นอ่อนโยน

ดุจหยกราวกับสวมหน้ากาก ครั้นได้ยินเขากล่าว

ถ้อยคำนี้ เซี่ยอวิ้นจึงหันไปมองเขา

เจ้าบ่าวของนางมีใบหน้าหล่อเหลาประหนึ่งหยก

ขาว ผมเกล้ามวยสูง สง่างามดุจเทพเจ้า จากนี้ไป

คนผู้นี้ก็คือผืนฟั้าของนาง

ไม่ว่านางจะยินดีหรือไม่ ชอบหรือไม่ชอบก็ตาม

เซี่ยอวิ้นไม่พูดอะไรอีก นางจะให้คนในตระกูล

สามีได้ชมเรื่องขบขันตั้งแต่วันแรกไม่ได้ แม้นาง

จะไม่สนใจว่าครอบครัวสามีจะมองนางอย่างไรก็

ตาม เพราะตระกูลเดิมของนางมากล้นด้วย

อำนาจบารมี ไม่ว่าอย่างไรตระกูลเฉิงก็ยังต้องเชิด

ชูนาง

งานแต่งงานดำเนินต่อไป

หลัวอี๋หนิงถอยออกไป นางไม่ควรมาร่วมสร้าง

บรรยากาศในห้องหอจริงๆ เมื่อครู่เซี่ยอวิ้นจึงได้

โอกาสแสดงอำนาจบารมีของตนแล้ว

นางพักผ่อนอยู่ในห้องด้านข้างเพียงลำพัง ทุกคน

ต่างออกไปดูพิธีการ ที่นี่จึงไร้ผู้คน ไม่นานนักเฉิง

หลางก็เดินออกมา ผู้ติดตามของเขาถอยออกไป

ด้านนอก เขาเดินมาหยุดข้างกายนาง นิ่งเงียบอยู่

เนิ่นนานก่อนปริปาก “ขออภัย”

“หากเจ้ารู้สึกเสียใจจริง มิสู้คืนเงินของขวัญมาให้

ข้า” อี๋หนิงเห็นบรรยากาศตึงเครียดจึงสัพยอก

เขา

เฉิงหลางนิ่งเงียบ ยิ้มพลางเงยหน้าขึ้น “ข้าไม่

อยากได้แม้เพียงเศษเสี้ยว ท่านเชื่อหรือไม่”

อี๋หนิงชะงักไป

เฉิงหลางยากจะพรรณนาความรู้สึกออกมาเป็น

คำพูด เขาคลี่ยิ้มบางอีกครั้ง “หากท่านรู้ว่ายามนี้

ข้ากำลังคิดสิ่งใด ท่านต้องยิ่งไม่ชอบข้าเป็นแน่”

หลัวอี๋หนิงเม้มริมฝีปาก “คืนนี้เป็นคืนร่วมหอ เจ้า

ควรรีบกลับเข้าไป”

เฉิงหลางพยักหน้าเงียบๆ “ข้าจะไปดื่มในงาน

เลี้ยงรับรองก่อน ท่าน…พักผ่อนให้สบายเถิด”

พูดจบเขาก็ก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยัง

ห้องโถงหน้าอันแสนครึกครื้น

เจินจูที่ยืนอยู่ด้านข้างพรูลมหายใจออกมา

“คุณชายญาติผู้พี่แต่งงานแล้วยังจะกล่าวถ้อยคำ

เหล่านี้กับท่านไปไย ผู้ที่ผิดมิใช่ท่านสักหน่อย…”

“เจ้าเบาเสียงหน่อย” หลัวอี๋หนิงให้เจินจูประคอง

ตนลุกขึ้น นางควรไปหาหลินไห่หรูเพื่อกลับจวน

แล้ว ตระกูลเฉิงไม่ใช่สถานที่ที่ควรอยู่นาน

เสียงของแขกค่อยๆ เงียบลง มีเสียงคนเดินเข้ามา

เซี่ยอวิ้นยังคงรอเขาอยู่

แม้คนที่นางแต่งงานด้วยจะไม่ใช่คนที่นางวาดฝัน

ไว้ แต่เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเฉิงหลางใกล้เข้ามา

หัวใจของนางก็พลันเต้นเร็วดุจรัวกลอง มือกำผ้า

นวมแน่น

นางสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนตัวเข้าใกล้ของเฉิง

หลาง ม่านสีแดงสดถูกแหวกออก

เขายื่นมือมาเชยปลายคางของนางขึ้น จ้องมอง

นางอยู่ชั่วครู่ มือของเขาน่ามองอย่างยิ่ง แต่ละนิ้ว

เรียวยาวไร้รอยตำหนิ เซี่ยอวิ้นไม่รู้ว่าเขากำลังคิด

สิ่งใด ทว่ากลิ่นอันไม่เคยคุ้นจางๆ ที่แผ่ออกมา

จากเรือนร่างของเขาชวนดมมาก

ทันใดนั้นร่างของเซี่ยอวิ้นก็ถูกกดลงบนเตียง

ร่างกายรู้สึกหนักอึ้ง นางมองเขาอย่างสับสนมึน

งง “ท่าน ข้ายังไม่ได้อาบน้ำ…”

เฉิงหลางวาดมือปล่อยม่านลง ปิดกั้นแสงเทียน

หงส์คู่มังกรทางด้านนอก ขับเน้นให้บรรยากาศ

ภายในห้องยิ่งมืดสลัว

“เจ้าอยากจะไปอาบน้ำหรือ…” ลมหายใจของ

เขาทำให้นางคันยุบยิบ

เซี่ยอวิ้นเบิกตากว้าง ก่อนจะปิดปากลง ณ ชั่ว

ขณะนี้สมองของนางขาวโพลน ทำได้เพียงปล่อย

ให้เขาเคลื่อนไหวตามปรารถนา นางย่อมไร้

ประสบการณ์ ทว่าการเคลื่อนไหวของเขาเลิศล้ำ

จนทำให้นางลืมเลือนซึ่งทุกสิ่ง ทำได้เพียงติดตาม

เขาไป หากเคลื่อนไหวตามการชี้นำของเขาทีละ

ขั้นย่อมไม่มีทางผิดพลาด

ในยามนี้ นางจึงเพิ่งตระหนักชัดว่าหนุ่มเจ้า

สำราญเป็นอย่างไร เฉิงหลางคือหนึ่งในยอดฝีมือ

ต่อให้นางไร้ประสบการณ์ก็ไม่รู้สึกถึงความ

เจ็บปวดทรมาน แต่กลับเป็นอารมณ์สุขสมที่ไม่

เคยคุ้น ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงล่าถอยออกมา

เซี่ยอวิ้นสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและอ่อนล้า

เฉิงหลางลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า จัดสาบเสื้อให้

เรียบร้อย ก่อนจะเรียกสาวใช้เข้ามาช่วยนางชำระ

ล้างร่างกาย

ในยามนี้เซี่ยอวิ้นถึงได้เห็นรูปลักษณ์ของเขา ทำ

ให้เขาดูสมจริงขึ้นเล็กน้อย เขากล่าวว่า “เจ้าไป

อาบน้ำแล้วค่อยเข้านอนเสีย ไม่จำเป็นต้องรอ

ข้า” จากนั้นก็เดินออกไป ไม่รู้ว่าไปทำอะไร

นางฟืนจากภวังค์อีกครั้งตอนที่อยู่ในถังอาบน้ำไม้

หวงหยาง นางคิดถึงหลัวเซิ่นหย่วน บัดนี้นาง

แปรเปลี่ยนเป็นภรรยาของผู้อื่นแล้ว ไม่รู้ว่ากาล

ข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ต่อไปนางต้องเห็นหลัว

อี๋หนิงอยู่กับเขาทุกคืนวัน…ครั้นคิดถึงตรงนี้ นางก็

อดกอดเข่าตัวเองร้องไห้ออกมาไม่ได้

ชุ่ยอวี้ที่ปรนนิบัตินางตื่นตกใจ “คุณหนู วันนี้เป็น

วันมงคล ท่านร้องไห้ไปไย…”

น้ำเสียงของเซี่ยอวิ้นอู้อี้ “ข้าเองก็ไม่รู้”

ทุกสิ่งล้วนผิดไปหมด หากหลัวอี๋หนิงแต่งงาน

กับเฉิงหลาง ส่วนนางได้แต่งงานกับหลัวเซิ่นหย่

วนจะดีเพียงใด หลัวอี๋หนิงได้ในสิ่งที่ปรารถนา

หากอีกฝั่ายได้สิ่งที่ต้องการแล้วจะมาพุ่งเปั้ามาหา

เรื่องนางได้อย่างไร