พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 20

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ฝนเม็ดใหญ่ที่ตกลงมา

กระทบชายคาที่สลับซับซ้อนไปตามตรอกยาว คํ่า

คืนอันแสนเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝนสาด

รถม้าวิ่งเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง ประตูบานหนึ่ง

ค่อย ๆ เปิดออก

เมื่อนักบวชซึ่งกำลังคุกเข่านั่งสวดมนต์อยู่ในห้อง

โถงได้ยินเสียงเปิดประตูก็วางบทสวดมนต์ในมือ

ลง หยิบธูปขึ้นมาสามดอก บูชารูปปันพระ

โพธิสัตว์ทองคำที่ประดิษฐานอยู่ในห้องโถง

จากนั้นจึงลุกขึ้นแล้วสั่งให้คนจัดเตรียมนํ้าชา

“กล่าวว่าจะมาถึงยามสอง เจ้าช่างตรงเวลานัก”

นักบวชเอ่ยเสียงราบเรียบ “ด้านนอกฝนตกหนัก

ถึงเพียงนี้ เห็นทีจะเข้าสู่คิมหันต์แล้ว”

โคมไฟตรงชายคาส่องสะท้อนให้ทั่วทั้งห้องเป็นสี

เหลืองอบอุ่น ร่างสูงร่างหนึ่งเดินไพล่มือออกมา

จากเงามืด หลัวเซิ่นหย่วนมองกระดานหมากที่

วางอยู่บนโต๊ะเล็กของเขาเงียบ ๆ เปลวเทียนส่อง

กระทบใบหน้าด้านข้าง ขับเน้นให้เขาดูคมเข้ม

เขาเอ่ยถามเสียงตํ่า “วันนี้ก็ยังเป็นการแก้ไข

หมาก”

นักบวชโคลงศีรษะพลางเอ่ย “ก่อนที่อาจารย์จะ

จากไปกล่าวไว้ว่าฝีมือการวางหมากของเจ้าลึกลํ้า

เกินกว่าที่ข้าจะสามารถต่อกรได้แล้ว หมากที่ยัง

เดินไม่จบกระดานนี้เป็นข้าเดินกับนายน้อยแซ่เฉิง

ท่านหนึ่ง เจ้าลองดูว่าวิธีการเดินหมากของเขา

ควรแก้ไขอย่างไร”

หลัวเซิ่นหย่วนนั่งลง ก่อนจะหยิบหมากดำของ

นักบวชขึ้นมา ใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่ตัวหมาก

ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ หลังจากมองหมากทั้งกระดาน

อยู่สักพักก็วางหมากลง

เมื่อนักบวชเห็นเขาวางหมากก็คลี่ยิ้ม ประนมมือ

กล่าวอมิตาภพุทธ“นายน้อยเฉิงท่านนี้นับว่ามี

ฝีมือทัดเทียมกับเจ้า”

หลัวเซิ่นหย่วนกล่าวเสียงราบเรียบ “คุณชายรอง

เฉิงเป็นจงจวี่ตั้งแต่อายุยังน้อย สติปัญญาของเขา

ย่อมไม่ธรรมดา”

“หากไม่ใช่เพราะได้รับบาดเจ็บเมื่อสามปีก่อน

เจ้าก็คงมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้าเช่นเดียวกับ

เขา” นักบวชกล่าว

หลัวเซิ่นหย่วนเพียงยิ้มออกมา ไม่เอ่ยสิ่งใด

นํ้าเสียงของนักบวชตํ่าลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นสงบ

นิ่ง “อาจารย์ทิ้งคำถามไว้ให้ข้าหนึ่งข้อ ให้ข้าถาม

เจ้าทุกครั้งที่พบกัน แต่ข้าคิดว่าไม่จำเป็นแล้ว

คำตอบของเจ้าคงไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เมื่อเป็น

เช่นนั้น ความปรารถนาสุดท้ายของอาจารย์ เจ้าก็

ไม่จำเป็นต้องรักษาแล้ว ต่อไปเจ้าไม่ต้องมาก็ได้”

หลัวเซิ่นหย่วนเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “ศิษย์

พี่เต้าเหยี่ยน ท่านไม่จำเป็นต้องกล่าวโทษตนเอง

ข้ารู้นิสัยของตนดี…ว่าอย่างไรก็ไม่มีทาง

เปลี่ยนแปลงได้” นัยน์ตาเขาเย็นเยียบ ชะงักอยู่

ชั่วครู่ก่อนพูด “ข้าเป็นคนโหดเหี้ยมไร้ความ

เมตตา ต่อให้ท่านสอนข้าสวดพระคัมภีร์อย่างไรก็

ไร้ประโยชน์”

นักบวชทอดถอนใจ “หลายปีมานี้คนที่เจ้าปฏิบัติ

แตกต่างออกไปจากผู้อื่น เห็นจะมีเพียงน้องสาว

สายเลือดหลักผู้นั้น เป็นนางที่ทำร้ายเจ้าบาดเจ็บ

สาหัส แต่เจ้ากลับไม่ทำอันใด”

เมื่อได้ยินนักบวชกล่าวถึงอี๋หนิง หลัวเซิ่นหย่วนก็

นึกถึงร่างเล็กที่ฟุบอยู่บนโต๊ะฝึกคัดอักษรด้วย

ท่าทีน้อยเนื้อตํ่าใจ

ก่อนเขาจะจากมาได้ทิ้งแบบอักษรไว้ให้นางเล่ม

หนึ่ง ให้นางตั้งใจคัดให้ดี ไม่รู้บัดนี้นางฝึกฝนเป็น

อย่างไรบ้าง

เขาออกมาข้างนอกหลายวัน เริ่มรู้สึกคิดถึงเด็ก

น้อยคนนั้นบ้างแล้วนางมักเดินตามหลังเขา

พยายามก้าวขาสั้น ๆ ไล่ตามเขา เอาใจเขาอย่าง

ระมัดระวัง แต่ก็เกรงว่าตนจะแสดงออกชัดเจน

เกินไปจนทำให้เขามองออก

อันที่จริงหลัวเซิ่นหย่วนมองกลอุบายเล็กน้อย

เหล่านี้ออกตั้งแต่คราแรกเขาแค่ไม่เคยพูดออกมา

“นาง…ยังเล็กนัก” หลัวเซิ่นหย่วนเอ่ย นํ้าเสียง

อ่อนโยนลงไม่น้อย“แม้จะซุกซนแต่ก็น่ารัก”

ด้านนอกฝนยังคงตกหนัก ม่านพิรุณที่ร่วงหล่น

จากชายคาแบ่งกั้นภายในห้องกับคืนฝนโปรยอัน

มืดมิด ขับให้บรรยากาศภายในห้องยิ่งดูเงียบสงบ

บ่าวรับใช้ยกนํ้าขิงเข้ามา เต้าเหยี่ยนรับมาแล้วส่ง

ต่อให้หลัวเซิ่นหย่วน “ดื่มแล้วค่อยไปเถิด ต่อไปก็

ไม่ต้องมาแล้ว ข้าก็จะไม่อยู่ที่นี่แล้ว”

หลัวเซิ่นหย่วนรับนํ้าขิงมา มองแผ่นขิงสีเหลือง

อ่อนที่จมอยู่ก้นถ้วยก่อนจะยกดื่มจนหมด

“ศิษย์พี่เต้าเหยี่ยน เช่นนั้นก็ลาก่อน” เขาคลุม

เสื้อกันลม เหลือบตามองอีกฝั่ายครั้งหนึ่ง จากนั้น

ก็เดินเข้าสู่ม่านพิรุณยามราตรีอย่างไร้ซึ่งความ

อาวรณ์ ฝนห่าใหญ่ปกคลุมร่างสูงตระหง่านของ

เขาให้ดูเลือนรางอย่างรวดเร็ว

เต้าเหยี่ยนหลับตาลง ถอนหายใจเสียง

หนึ่ง อาจารย์ ไม่รู้ว่าวิธีการนี้ของท่านถูกหรือผิด

ภายในห้องปรากฏเสียงของปลาไม้[1] ดังต่อเนื่อง

หนึ่งเสียง สองเสียง

ในบ้านตระกูลหลัว ด้านนอกฝนห่าใหญ่กำลัง

ตกปกคลุมไปทั่วท้องฟั้าเฉียวอี๋เหนียงคลุมเสื้อ

เอนกายอยู่บนหมอนพิง จะนอนอย่างไรก็หลับไม่

ลง

เซวียนเกอร์ตกใจร้องไห้มาทั้งวันจึงถูกบ่าวหญิง

ชรากล่อมหลับไปตั้งแต่หัววัน

เมื่อครู่หลัวเฉิงจางอยู่ที่นี่ กล่าวตำหนินางว่า

“เจ้าสั่งสอนลูกไม่ดีสอนให้เด็กตัวเล็ก ๆ รู้จักพูด

เท็จ เมื่อก่อนเป็นข้าที่มองเจ้าผิดไป! เกือบจะทำ

ให้เขาปรักปรำพี่สาวตนเอง วันนี้ทำให้อี๋หนิงต้อง

ได้รับความอยุติธรรมแล้ว”

น้อยครั้งนักที่เฉียวอี๋เหนียงจะถูกตำหนิโดยไร้

ความปรานีเช่นนี้ ทั่วร่างนางสั่นเทา เอ่ยด้วยนํ้า

เสียงอ่อนแรง “ท่านพี่ ลูกยังเล็กนัก อนุจะ

ควบคุมสิ่งที่เขาพูดได้อย่างไร ที่สำคัญคือ เด็กที่

โตเท่านี้จะแยกแยะถูกผิดเป็นหรือข้าไม่เคยสอน

ให้เขาพูดโกหก!”

หลัวเฉิงจางนึกถึงอี๋หนิงที่หลบหลีกการกอดของ

เขา ในใจก็รู้สึกเจ็บปวด เขาพูดต่อ “ไม่ว่าอย่างไร

ท่านแม่ก็กล่าวแล้วว่า รอเมื่อเซวียนเกอร์โตกว่านี้

อีกนิดก็จะไม่ให้เจ้าดูแลอีกต่อไป และจะเลือกคน

ที่เหมาะสมมาชี้แนะสั่งสอนเขา”

เฉียวอี๋เหนียงหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับนํ้าตา รํ่าไห้

อย่างน่าเวทนา “มิใช่ว่าท่านพี่ต้องการให้ฮูหยิน

เป็นคนดูแลเซวียนเกอร์หรอกหรือ! อนุอุ้มครรภ์

สิบเดือนคลอดเซวียนเกอร์ออกมา เขาไม่เคยแยก

จากอนุมาก่อน! ตอนสองขวบเขาไข้ขึ้นสูง เป็น

อนุที่เฝั้าดูแลเขาทั้งคืน ปั้อนยาทีละช้อน ถึงได้

แย่งตัวเขาจากมัจจุราชได้ หากท่านแย่งชิงเขาไป

จะให้อนุมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร! อนุออกจากห

ยางโจวติดตามท่านมาในปีนั้นเพราะอยากจะมี

บุตรชายบุตรสาวให้ท่าน อยู่ใช้ชีวิตกับท่าน บัดนี้

ท่านจะให้อนุทำอย่างไร…”

“เซวียนเกอร์อายุยังน้อย ทว่าอี๋หนิงโตแล้ว”

หลัวเฉิงจางเอ่ยเสียงเข้ม“กำไลปีสี่เป็นสินเดิม

ของพี่สะใภ้ในปีนั้น มีคุณค่าอย่างยิ่ง เคราะห์ดีที่

พี่สะใภ้ไม่ถือสาเอาความ แต่เหตุใดอี๋เหลียนถึง

เอาไปให้เซวียนเกอร์เล่นง่าย ๆ”

เฉียวอี๋เหนียงฟังถึงตรงนี้ก็ยิ่งน้อยเนื้อตํ่าใจ “หาก

เป็นคุณหนูสี่และคุณหนูเจ็ด เพียงมองย่อมรู้ว่านี่

คือปีสี่ ทว่าเหลียนเจี่ยเอ๋อร์จะเคยเห็นสิ่งนี้เมื่อไร

นางจึงคิดว่าเป็นเพียงหยกธรรมดาทั่วไป เหลียน

เจี่ยเอ๋อร์เป็นบุตรอนุ ไม่คู่ควรจะได้รับการ

ปรนนิบัติเช่นเดียวกับบุตรสายตรง อนุเองก็ทราบ

ทั้งที่เป็นคุณหนูของตระกูลหลัวเหมือนกัน ทว่า

เหลียนเจี่ยเอ๋อร์กลับได้รู้ได้เห็นสิ่งต่าง ๆ น้อย

กว่าคุณหนูคนอื่น ที่ผ่านมาเมื่อเหล่าคุณหนูใน

จวนต้องการสิ่งใด ทุกคนก็จะไปดูแลคุณหนูเจ็ด

ก่อน แต่เหลียนเจี่ยเอ๋อร์ไม่เคยครํ่าครวญสักครั้ง

…”

หลัวเฉิงจางจำได้ว่าที่ผ่านมาฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเป็น

เช่นนี้จริง สิ่งใดดีก็ให้อี๋หนิงก่อน ส่วนหลานสาว

คนอื่นจะด้อยกว่าเล็กน้อย เขาคิดถึงว่าหลัวอี๋

เหลียนสุขภาพร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก ยามอยู่

ต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าหลัวและเขา นางยังวางตัวมี

มารยาทเชื่อฟัง หลัวเฉิงจางทอดถอนใจ

“พวกเจี่ยเอ๋อร์เป็นอย่างไรข้ารู้ดี ข้าเองก็ไม่ใช่ว่า

ไม่เอ็นดูเหลียนเจี่ยเอ๋อร์หากกล่าวตามจริง

เหลียนเจี่ยเอ๋อร์ถึงจะเป็นคนที่ข้าเฝั้าดูจนเติบ

ใหญ่ ข้ายังเอ็นดูนางมากกว่า ทว่าอี๋หนิงเป็นบุตร

สายตรง แต่เล็กก็ไร้มารดา ท่านแม่จะรักเอ็นดู

นางมากกว่าย่อมเป็นเรื่องธรรมดา…”

นํ้าเสียงของหลัวเฉิงจางอ่อนลง ทว่ายังคงยืน

กราน “แต่เรื่องของเซวียนเกอร์ทำให้ข้าตกใจจริง

ๆ หากภายหลังยังมีเรื่องเช่นนี้อีก ข้าจะไม่ยอม

ปล่อยไปง่าย ๆ อีกแล้ว”

เฉียวอี๋เหนียงทำได้เพียงก้มหน้านํ้าตาหยด กัดริม

ฝีปากแดงเบา ๆร้องไห้อยู่ครู่ใหญ่ หลัวเฉิงจาง

เห็นเช่นนั้นนํ้าเสียงก็อ่อนลง ปลอบประโลมนาง

อยู่หลายประโยค จากนั้นถึงได้เรียกบ่าวไพร่แล้ว

ไปที่เรือนของหลินไห่หรู

หลังหลัวเฉิงจางจากไป หลัวอี๋เหลียนก็ถูกสาวใช้

เชิญมายังเรือนของเฉียวอี๋เหนียง เมื่อเห็นมารดา

กำลังมองสายฝนราวกับตกอยู่ในภวังค์ก็เอ่ยอย่าง

กังวล “ท่านแม่ ท่านอย่าได้เสียใจไปเลยเจ้าค่ะ

เป็นข้าที่ไม่ดี”

เฉียวอี๋เหนียงมองฝนห่าใหญ่ด้านนอก ทอดถอน

ใจ “เหลียนเจี่ยเอ๋อร์เจ้ารู้หรือไม่ว่าแม่กำลังกังวล

สิ่งใด”

นํ้าเสียงของหลัวอี๋เหลียนตํ่าลง “ไม่ใช่ว่าท่าน

กังวล…เรื่องท่านพ่อหรืออันที่จริงนิสัยของท่าน

พ่อก็เป็นเช่นนี้ พอคิดได้ก็เย็นชากับท่านสักสอง

วันวันไหนเมื่อตระหนักได้ว่าท่านดีกว่าก็จะ

กลับมาเอง”

เฉียวอี๋เหนียงโคลงศีรษะพลางยิ้มหยัน “เจ้าคิดว่า

ข้าไม่รู้หรือ เขาจะสามารถอยู่กับหลินซื่อผู้นั้นได้

สักกี่วันกันเชียว เพียงไม่กี่วันเขาก็ทนนางไม่ไหว

แล้ว ที่แม่กลัวคือฮูหยินผู้เฒ่าต่างหาก นาง

อยากจะให้หลินซื่อเลี้ยงดูเซวียนเกอร์ น้องชาย

ของเจ้ายังเล็ก หากให้หลินซื่อเลี้ยงดู ภายหน้าก็

อาจไม่ใกล้ชิดกับพวกเราแล้ว หากพวกเราไร้

น้องชายเจ้า ขาดที่พึ่งพิงนี้ไป ไม่นานสถานะก็จะ

ไม่มั่นคง”

“แต่ท่านมิใช่กล่าวว่าฮูหยินไม่รู้หนังสือหรอกหรือ

ท่านพ่อไม่มีทางให้นางเลี้ยงดูน้องชายแน่นอน”

เฉียวอี๋เหนียงผ่อนลมหายใจเนิบช้า ลูบไหล่อัน

บอบบางของบุตรสาว“เจ้าจะสามารถคาดเดา

ความคิดของฮูหยินผู้เฒ่าได้หรือ ข้าเพียงคาดหวัง

ให้ในไม่ช้านาง…” เฉียวอี๋เหนียงกระแอมกระไอ

เสียงหนึ่ง ไม่ได้พูดต่อ “แม่จะไม่พูดให้กระจ่าง

แล้ว แต่ในใจฮูหยินผู้เฒ่าระแวดระวังยิ่ง นาง

วางแผนเพื่อหลานสาวตัวน้อยสายตรงผู้นั้น

เท่านั้น เจ้าซึ่งเป็นบุตรอนุ นางจะวางไว้ในสายตา

ได้อย่างไร”

หลัวอี๋เหลียนรู้สึกน้อยเนื้อตํ่าใจ “ท่านย่ามีใจเอน

เอียงเสมอ หากกล่าวถึงด้านอื่น อี๋หนิงจะสามารถ

เทียบข้าได้อย่างไร”

“แม่ก็ห่วงใยเจ้า” นํ้าเสียงเฉียวอี๋เหนียง

เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ “กำไลวงนั้น เพียงอี๋หนิงกับ

อี๋ซิ่วได้จับก็รู้ว่าเป็นปีสี่ชั้นยอด แต่เจ้าเคยมีของ

เช่นนี้เสียเมื่อไร ไม่แปลกหากเจ้าจะแยกแยะไม่

ออก! ทันทีที่ข้าพูดเรื่องนี้ ท่านพ่อของเจ้าก็ไม่เอ่ย

สิ่งใดอีก เจ้ารอดูไปเถิด ในภายหน้าแม่จะทำให้

เจ้ามีของดีกว่านี้พันเท่าหมื่นเท่า ยามอยู่ต่อหน้า

พ่อเจ้า เจ้าเพียงต้องประพฤติตนให้ดีกว่าอี๋หนิง

ท่านพ่อของเจ้าย่อมมีใจเอนเอียงมาทางเจ้า”

หลัวอี๋เหลียนผงกศีรษะ นั่งลงนวดไหล่ให้เฉียวอี๋

เหนียง

เฉียวอี๋เหนียงหลับตาลง “บุตรที่เกิดจากอนุ หาก

ไม่แย่งชิงก็ไม่มีคนประเคนสิ่งเหล่านี้มาให้เจ้า เจี่ย

เอ๋อร์ เจ้าต้องจดจำไว้ว่าน้องชายของเจ้าอายุยัง

น้อย แต่หากเขาโตขึ้นก็จะไม่มีผู้ใดช่วงชิงที่พึ่ง

หลักนี้ของพวกเราไปได้ต่อให้อี๋หนิงจะมีฮูหยินผู้

เฒ่าคอยสนับสนุน แต่จะสนับสนุนไปได้สักกี่ปีกัน

เล่า พี่หญิงใหญ่ที่แต่งออกไป อย่างไรก็ถือเป็นคน

นอกตระกูล ไม่มีสิทธิ์จัดการเรื่องในตระกูลหลัว

อีกทั้งนางก็ไร้น้องชายร่วมบิดา ช้าเร็วย่อมฝืนไว้

ไม่ไหว”

หลัวอี๋เหลียนฟังจบก็รับคำอย่างเชื่อฟัง “ข้าเข้าใจ

แล้วเจ้าค่ะ ข้าจะดูแลน้องชายให้ดี”

เมื่อได้ฟัง เฉียวอี๋เหนียงถึงได้โล่งใจเล็กน้อย

เคราะห์ดีที่นางยังมีบุตรชาย นี่เป็นสิ่งที่ไม่ว่าผู้ใด

ก็ช่วงชิงไปไม่ได้หลินไห่หรูทำได้เพียงจ้องมองจน

ตาแห้งเท่านั้น ผู้ใดให้ท้องของอีกฝั่ายใช้การไม่ได้

กันเล่า

——————–

[1] ปลาไม้ ไม้ที่พระจีนเคาะไปด้วยเวลาสวด

มนต์