พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 19

อี๋หนิง ไม่อาจฝืนกลั้นนํ้าตา

นางจำไม่ได้ว่านานเท่าไรแล้วที่ไม่ได้ร้องไห้หนัก

เยี่ยงนี้

ตั้งแต่ที่นางตายเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ต่อให้เศร้า

โศกโกรธแค้นเพียงใดก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมา บางที

อาจเป็นเพราะเสี่ยวอี๋หนิงรู้สึกได้รับความอ

ยุติธรรมหรือบางทีอาจเป็นนางเองที่รู้สึกได้รับ

ความอยุติธรรม ทำให้บัดนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจ

สะกดกลั้นนํ้าตาไว้ได้

อี๋หนิงมักจะคิดถึงเรื่องราวในชาติก่อน ยามนั้น

หิมะตกหนักโปรยปรายลู่เจียเสวียเดินทางมาขอ

หมั้นหมายกับนาง นางมองเขาผ่านม่านกั้น ชาย

หนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สง่าผ่าเผย นัยน์ตาทั้งคู่

กระจ่างใสแฝงด้วยรอยยิ้ม แม้เขาจะตอบคำถาม

ของท่านย่าไม่ได้ ทว่าอี๋หนิงไม่รู้สึกว่าสำคัญอันใด

คนผู้นี้เป็นคนที่นางจะฝากชีวิตทั้งชีวิตไว้

ดังนั้นนางถึงเศร้าโศก โกรธเคือง เต็มไปด้วย

ความเกลียดชังต่อความเย็นชาของลู่เจียเสวีย จะ

ไม่ให้นางไม่เสียใจได้อย่างไร ทว่าสถานการณ์

ยากลำบากในวันหนึ่งของฤดูคิมหันต์ได้บดทำลาย

ความแค้นของนางทิ้งไปทั้งยังกัดกร่อนความทรง

จำและความละอายที่คนเหล่านั้นมีต่อนาง

หลินไห่หรูตบหลังนางเบา ๆ ไม่หยุด ภายในห้อง

เงียบสงบ เสวี่ยจือยกนํ้าสาลี่ตุ๋นเข้ามาถ้วยหนึ่ง

อย่างเบามือเบาเท้า

อี๋หนิงมองผู้คนที่อยู่ตรงหน้าด้วยดวงตาที่พร่ามัว

ไปด้วยม่านนํ้าตาหลินไห่หรู เสวี่ยจือ ยังมีฮูหยินผู้

เฒ่าหลัว พวกนางต่างมองตนอย่างห่วงใยอี๋หนิง

ค่อย ๆ ใคร่ครวญ เรื่องเหล่านั้นนางจะไม่พูดและ

ไม่คิดถึงอีกแล้ว บัดนี้เป็นพวกนางต่างหากที่เป็น

คนใกล้ชิดของตน

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเข้ามากอดนางด้วยความห่วงใย

เอ่ยเสียงเบา“เหมยเหมย ย่ารู้ว่าเจ้าน้อยเนื้อตํ่า

ใจ ทว่าอย่าได้ร้องไห้อีกเลย”

เสวี่ยจือหยิบเต่าตัวหนึ่งออกมาจากอ่าง ยื่นไป

ตรงหน้านาง “เจี่ยเอ๋อร์ท่านดูสิว่าเต่าตัวนี้น่ารัก

หรือไม่ ท่านอยากเล่นหรือไม่เจ้าคะ”

เต่าหดคอ มีเพียงกระดองบนฝั่ามือนางและหาง

เรียวเล็กที่โผล่มาด้านนอก เมื่อถูกเสวี่ยจือแหย่

ก้นถึงได้ยอมโผล่หัวเล็กออกมา

อี๋หนิงมองแล้วก็ฝืนหัวเราะ พวกนางสู้อุตส่าห์

เพียรพยายามทำให้นางมีความสุข เมื่อหลินไห่หรู

และฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเห็นว่านางไม่ร้องไห้แล้วถึง

ได้โล่งใจ

หลัวเฉิงจางเดินมาถึงด้านนอกประตูก็ได้ยินเสียง

หัวเราะสดใสของเด็กน้อย ในห้องเต็มไปด้วยเสียง

สรวลเสเฮฮา ดูครึกครื้นยิ่งนัก

เขาถอนหายใจ สั่งการเสียงเบาให้สาวใช้เข้าไป

รายงาน

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าหลัวได้ยินว่าเขามา สีหน้าก็พลัน

เปลี่ยนเป็นเย็นชานางให้หลัวเฉิงจางรอที่ห้องโถง

ก่อนจะจับมือสวีมามาค่อย ๆ เดินออกไปแล้วนั่ง

ลงบนเก้าอี้ไม้ ถามด้วยเสียงเนือย “เรื่องนี้เจ้าคิด

จะจัดการอย่างไร”

หลัวเฉิงจางตอบเสียงเบา “ข้าตำหนิเฉียวอี๋

เหนียงไปแล้ว เพียงแต่เซวียนเกอร์ยังเด็กนัก ยัง

ไม่เหมาะที่จะกล่าวอันใด”

สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าหลัวดูดีขึ้นเล็กน้อย นางชี้

ไปที่เก้าอี้ ให้หลัวเฉิงจางนั่งลงตรงข้าม “เซวียน

เกอร์ยังเล็ก ข้าก็ไม่ได้อยากให้เจ้าถือสาหาความ

กับเด็กน้อย เพียงแต่เซวียนเกอร์มีเฉียวอี๋เหนียง

ดูแล ข้ารู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสม มิสู้ให้เซวียน

เกอร์ไปบันทึกนามภายใต้หลินไห่หรู ไห่หรูเป็น

บ้านหลัก ทั้งยังไม่มีลูก เหมาะที่จะเลี้ยงดูเซวียน

เกอร์”

หลัวเฉิงจางฟังถึงตรงนี้ก็เริ่มร้อนรน “หากไม่ใช่

เพราะหลินซื่อไม่รู้หนังสือ แสดงกิริยามารยาทดุจ

ชาวบ้าน ข้าจะยอมให้เฉียวอี๋เหนียงเลี้ยงดูเซวียน

เกอร์ได้อย่างไร ท่านแม่ จะให้เซวียนเกอร์ติดตาม

หลินซื่อไม่ได้ ต่อไปเขายังต้องเรียนหนังสือ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวใคร่ครวญ นิสัยนี้ของหลินไห่หรู

ยากจะแก้ไข เริ่มแรกที่นางเลือกแต่งหลินไห่หรู

เข้ามาเป็นเพราะเห็นว่าอีกฝั่ายจิตใจดี ไม่มีพิษมี

ภัยทว่าเมื่อคิดย้อนกลับไป สิ่งเหล่านี้ก็ถือเป็น

จุดอ่อนของหลินไห่หรูเช่นกันมิใช่หรือ

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเงียบอยู่ชั่วครู่ “จะให้เฉียวอี๋

เหนียงเลี้ยงดูเซวียนเกอร์ก็ย่อมได้ ทว่าเมื่อเขา

อายุถึงห้าขวบก็ห้ามให้ติดตามต่ออีก ทั้งยังต้อง

บันทึกนามภายใต้หลินไห่หรู มากสุดข้าก็จะส่ง

หญิงชราที่ละเอียดถี่ถ้วนไปดูแลเขา”

หลัวเฉิงจางคิดแล้วก็มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ยาม

คิดถึงตอนที่เฉียวอี๋เหนียงดึงแขนเสื้อ ร้องครํ่า

ครวญอ้อนวอนขณะที่เขากำลังจะจากไป เซวียน

เกอร์ก็ร้องไห้อย่างน่าเวทนา หากจะพรากพวก

เขาแม่ลูกออกจากกันก็เป็นเรื่องที่บีบคั้นกันมาก

ไปสักนิด เพียงแต่ไม่อาจปล่อยให้เฉียวอี๋เหนียง

เลี้ยงดูเซวียนเกอร์แบบตามใจได้อีกแล้ว

หลัวเฉิงจางมองไปห้องด้านใน เอ่ยถามอย่างลังเล

“ท่านแม่ อี๋หนิงสบายดีหรือไม่…”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวกล่าวเสียงเยียบเย็น “อี๋หนิงเพิ่ง

จะอายุเจ็ดขวบเมื่อวานนางยังพูดกับข้าว่าต่อไปนี้

จะไม่ดื้อแล้ว แต่เจ้ากลับปรักปรำนางเช่นนี้เจ้า

คิดว่าอย่างไรเล่า”

หลัวเฉิงจางเงียบอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหยิบตุ๊กตาเสือ

ออกมาจากในแขนเสื้อ“เกรงว่าอี๋หนิงคงไม่อยาก

พบข้า นี่คือสิ่งที่ข้าเอามาให้นาง ท่านมอบให้นาง

เถิด”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมองสาวใช้ที่อยู่ด้านข้าง สาวใช้

รับของมา จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องด้านใน

ผ่านไปครู่หนึ่งสาวใช้ก็เดินออกมายอบตัวแล้ว

กล่าว “คุณหนูเจ็ดไม่อยากได้เจ้าค่ะ กล่าวว่าให้

นายท่านเอากลับไป”

มุมปากของหลัวเฉิงจางเผยรอยยิ้มขื่น เด็กคนนี้

ช่างเจ้าคิดเจ้าแค้นนัก

เขารู้สึกละอายใจนัก นอกจากละอายใจต่ออี๋หนิง

แล้ว ยังละอายใจต่อมารดาของนางอีกด้วย เขา

อยากจะทำสิ่งใดเพื่อเป็นการชดเชยให้กับอี๋หนิง

แต่น่าเสียดายที่ครานี้เขาทำให้เด็กคนนี้เสียใจ

มากจนไม่อยากพบเขา

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวให้สวีมามาส่งหลัวเฉิงจางกลับไป

ขณะมองแผ่นหลังของบุตรชายคนรองเดินจากไป

ไกล นางก็ลอบตัดสินใจอย่างหนึ่งเงียบ ๆ

สักวันนางต้องตาย ไม่อาจทอดทิ้งให้อี๋หนิงอยู่

เพียงลำพังได้

ไม่อาจให้นางทนรับการถูกรังแก

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวหลับตาลง จากนั้นก็คล้ายกับ

เห็นร่างของเด็กหนุ่มซึ่งกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า

ริมฝีปากมีคราบเลือด ใบหน้าเคร่งขรึมเย็นชา

ไม่รู้ว่าที่นางทำถูกหรือผิด…

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น

ลมหนาวยามรัตติกาลพลันก่อตัว

ณ สถานพำนักตรงท้ายตรอก บริเวณชายคามี

โคมไฟกระดาษแขวนไว้สองดวง กระจายแสงสี

แดงดูอบอุ่น

เสียงประตูเปิดดังเอี๊ยดอ๊าด รถม้าคันหนึ่งวิ่ง

ออกมาจากประตู

รถม้าวิ่งออกจากสถานพำนัก ขณะกำลังเคลื่อน

ผ่านทางเข้าตรอกเบื้องหน้าก็ปรากฏร่างของคนผู้

หนึ่ง สารถีดึงบังเหียนด้วยความตกใจ “เป็นผู้ใด

ดึกดื่นใกล้ยามสอง[1] ออกจากเคหสถาน มี

แผนการใดกันแน่”

ภายในรถเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็มีคนยื่นมือ

ออกมาเลิกผ้าม่านขึ้น

ภายใต้แสงจันทร์ปรากฏร่างสูงตระหง่านของเฉิง

หลาง ลมรัตติกาลพัดเสื้อคลุมเขาให้พลิ้วไหว

รอยยิ้มบนใบหน้าคล้ายมีคล้ายไม่มี นัยน์ตาแฝง

ประกายเยียบเย็น

หลัวเซิ่นหย่วนเห็นเขายืนอยู่เบื้องหน้า มุมปากก็

ผุดรอยยิ้มที่ยากจะปรากฏ “หากคุณชายรองเฉิง

รู้สึกว่าง เมื่อตื่นมาดึกดื่นก็สามารถอ่านหนังสือได้

จะมาสะกดรอยตามข้าน้อยด้วยเหตุใด ที่สำคัญ

คือการที่ข้าน้อยจะไปที่ใดเกี่ยวอันใดกับท่าน

ด้วย”

เฉิงหลางเงยหน้า ครั้งแรกที่เขาเห็นหลัวเซิ่นหย่

วน เขาก็รู้ว่าคนผู้นี้ไม่ได้สงบนิ่งสุขุมดั่งที่

แสดงออก กระทั่งบัดนี้เขาถึงได้เห็นสีหน้าที่

ชัดเจนบนใบหน้าของหลัวเซิ่นหย่วน นั่นเป็น

ความเย็นชาระคนเย้ยหยัน ต่างจากหลัวเซิ่นหย่

วนในยามปกติราวกับเป็นคนละคน

“หากหวยหย่วนรู้ว่าน้องชายเขาเป็นคนเช่นนี้ คง

ตกใจจนหน้าซีดขาว”เฉิงหลางยิ้มพลางกล่าว

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ายามปกติเขาพูดถึงเจ้าว่าอย่างไร”

หลัวเซิ่นหย่วนยกถ้วยชา ก้มหน้าจิบ ก่อนจะถาม

ด้วยนํ้าเสียงราบเรียบ“กล่าวว่าอย่างไร”

“ข้าคิดว่าคุณชายสามหลัวคงไม่จำเป็นต้องถาม”

นํ้าเสียงเฉิงหลางเบามาก “ไม่ใช่ว่ารู้อยู่แล้วหรือ”

หลัวเซิ่นหย่วนหัวเราะ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น

เฉิงหลางพบว่าแววตาเขาลํ้าลึก ก่อให้เกิด

ความรู้สึกคุกคามจาง ๆทว่าหลัวเซิ่นหย่วนยังคง

สงบนิ่ง “เห็นทีคุณชายรองเฉิงจะเข้าใจผิดแล้ว

ข้าเป็นแค่บุตรของอนุที่ไม่ได้รับความเอ็นดูคน

หนึ่ง จะล่วงรู้สิ่งใดได้” เขามองท้องฟั้าแล้วกล่าว

ต่อ “ลมแรงเช่นนี้ เห็นทีอีกไม่นานฝนคงจะตก

ข้ายังมีภารกิจ ไม่อาจรั้งอยู่เป็นเพื่อนคุณชายรอง

เฉิงแล้ว”

รถม้าเคลื่อนอ้อมผ่านเขา มุ่งตรงไปด้านหน้า

แท้จริงเฉิงหลางเพียงเกิดความพิศวงในตัว

คุณชายสามหลัวผู้นี้เท่านั้นหลังพบว่าเขามักจะ

หายตัวไปในช่วงเวลาดึกดื่น เฉิงหลางเพิ่งจะ

ค้นพบจึงคิดอยากหยุดยั้ง ทว่าหลัวเซิ่นหย่วนไป

ทำอะไร เขาไม่รู้

เมื่อเห็นรถม้าของหลัวเซิ่นหย่วนหายลับไป เฉิง

หลางก็ยิ้มพลางทอดถอนใจ เดินย้อนกลับไป

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา จึงไม่ควรสูญเสียแรงกับ

มัน

ทันใดนั้นพลันมีหยดนํ้าตกกระทบใบหน้า เฉิง

หลางยกพัดขึ้นเพื่อบังเม็ดฝน มองท้องฟั้าที่มืด

สนิท ฝนตกแล้วจริง ๆ

——————–

[1] ยามสอง คือเวลา 21.01 – 23.00 น.