พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 30

สวีมามาเปิดที่ครอบโคมไฟ ดึงปินปักผมออกจาก

มวยผม ก่อนจะใช้ปินเขี่ยไส้เทียนที่มอดไหม้

เสียงเปรี๊ยะดังขึ้นเบา ๆ ทันทีที่ลูกไฟแตกออก

ภายในห้องก็สว่างขึ้นทันใด สวีมามาเอาที่ครอบ

โคมไฟครอบกลับไป เมื่อหันหน้าไปก็เห็นฮูหยินผู้

เฒ่าหลัวยังคงหลับตาแน่น มือถือลูกประคำไว้ ไม่

เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด

“ท่านอย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ บ่าวให้คนไปดูแล

เหมยเจี่ยเอ๋อร์อย่างลับ ๆ แล้ว ไม่มีทางเกิดเรื่อง

อะไรขึ้น” สวีมามาปลอบประโลมเสียงนุ่มนวล

“เป็นท่านที่ต้องรักษาสุขภาพ หลายวันก่อนเพิ่ง

จะหายปั่วย พอวันนี้ก็โมโหอีกเห็นท่าคงจะไม่ดี

แล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวโคลงศีรษะ ทอดถอนใจเอ่ย “แก่

ถึงเพียงนี้แล้ว ยังมีอะไรดีไม่ดีอีกหรือ”

นางเอนตัวลงบนหมอนหนุนอย่างอ่อนล้า เมื่อได้

ยินเสียงฝนด้านนอกยังคงตกไม่หยุดก็เอ่ยต่อ

“เซิ่นหย่วนไปที่ศาลบรรพชนหรือ”

สวีมามารับคำ “หลังจากคุณชายสามไปถึงศาล

บรรพชนก็คุกเข่าเป็นเพื่อนเหมยเจี่ยเอ๋อร์เจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวผงกศีรษะเป็นเชิงว่ารู้แล้ว นาง

หลับตาลง นับลูกประคำต่อไป

ในใจฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเต็มไปด้วยความคิดต่าง ๆ

นานา ด้านนอกฝนตกหนักไม่หยุด ในศาลบรรพ

ชนหนาวเย็นถึงเพียงนั้น ไม่รู้ว่าอี๋หนิงจะเป็น

อย่างไรบ้าง นางคุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชนจะกลัว

หรือไม่ แต่ไหนแต่ไรตนก็รักเอ็นดูนางมาโดย

ตลอด เมื่อสั่งลงโทษอย่างกะทันหัน ไม่รู้ว่านาง

จะโกรธเคืองตนหรือไม่

ยามที่อี๋หนิงจากไปได้หันกลับมามองนาง ทว่า

นางแข็งใจ ไม่ยอมมองหน้าตอบ ด้วยกลัวว่าหาก

เห็นร่องรอยเว้าวอนบนใบหน้านั้นจะแข็งใจทำไม่

ลง อย่างไรก็เป็นเด็กที่นางอุ้มชูมา จะวางไว้ในมือ

ก็กลัวลมพัด จะอมไว้ในปากก็ยังกลัวละลาย

ทันใดนั้นด้านนอกก็พลันเกิดเสียงดังอลหม่าน

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวนั่งหลังตรง จับมือสวีมามาเพื่อ

ประคองตัวขึ้น “รีบออกไปดูเร็วเข้า อี๋หนิงกลับ

มาแล้วใช่หรือไม่!”

ณ ทางเดินด้านนอก สาวใช้เก็บร่มลง หลัวเซิ่นหย่

วนอุ้มอี๋หนิงเดินเข้ามา เสื้อผ้าบนร่างเขาเปียกไป

แทบทั้งตัว ทว่าเขากลับไม่ใส่ใจ เดินไปวางอี๋หนิง

ลงบนตั่งไม้ ก่อนจะลูบหน้าผากนางแล้วหัน

กลับไปสั่งอย่างรวดเร็ว “ไปต้มนํ้าขิงมา”

สาวใช้รับคำแล้วรีบออกไป

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเดินเข้ามา เมื่อเห็นอี๋หนิงนอน

สะลึมสะลือก็อดห่วงไม่ได้ “อาการหนักมาก

หรือ”

อี๋หนิงฝืนลืมตาขึ้น เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของฮูหยิน

ผู้เฒ่าหลัว ความน้อยเนื้อตํ่าใจที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย

ก็พลันเข้าจู่โจมระลอกหนึ่ง นางกล่าวเสียงตํ่าเบา

“ท่านย่า…ข้าไม่เป็นไร”

ดุจลูกนกที่อิงแอบคลอเคล้า ไร้ซึ่งเศษเสี้ยวของ

ความขุ่นเคือง

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หยาดนํ้า

ตาพลันรินไหลนํ้าเสียงของนางแน่วแน่ “ภายหลัง

เจ้าอย่าได้ทำเรื่องเช่นนี้อีก หากพบเจอเรื่องใด

ต้องบอกกล่าวย่า อย่าได้คิดหาวิธีด้วยตนเอง ถ้า

ปล่อยให้ผู้อื่นอาศัยโอกาสนี้ทำร้ายเจ้า เจ้าจะทำ

เช่นไร!”

อันที่จริงอี๋หนิงรู้ทุกอย่าง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้า

กับนํ้าตาของฮูหยินผู้เฒ่าหลัว นางก็พูดไม่ออกแม้

เพียงสักคำ ทำได้เพียงตอบรับอย่างเชื่อฟัง“ท่าน

ย่า ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ…”

“ให้บ่าวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจี่ยเอ๋อร์ก่อนเถิดเจ้า

ค่ะ” เมื่อเสวี่ยจือเห็นเสื้อผ้าของอี๋หนิงเปียกก็รีบ

ให้สาวใช้ไปเอาเสื้อผ้ามา

อันที่จริงมีเพียงชายกระโปรงของอี๋หนิงเท่านั้นที่

เปียกชื้น แต่หลัว-เซิ่นหย่วนที่อุ้มนางกลับมา

ด้านหลังและช่วงบ่าของเสื้อคลุมเขาเปียกชื้นเป็น

วงกว้างเพราะบังฝนให้อี๋หนิง

หลัวเซิ่นหย่วนกลับเอ่ย “ยังไม่ต้องเปลี่ยนเสื้อ จุด

กระถางไฟแล้วเอาเข้ามาก่อน จากนั้นค่อยว่า

กัน”

เขาลุกขึ้นยืน หากตนอยู่ต่อคงไม่สะดวกนัก

หลัวเซิ่นหย่วนเอ่ย“ในเมื่อส่งเจ้าแล้ว อี๋หนิง

เช่นนั้นข้าจะกลับก่อน”

ครั้นอี๋หนิงเห็นบ่าของหลัวเซิ่นหย่วนเปียกชื้นก็

นึกถึงเมื่อครู่ที่นางถูกโอบกอดไว้ในอ้อมแขนของ

เขาตลอดทาง ทำให้นางไม่เปียกฝนเลยสักนิด

หลัวเซิ่นหย่วนใกล้จะสอบชิวเหวยแล้ว จะปั่วย

ไม่ได้

“พี่ชายสาม ท่านรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิด”

อี๋หนิงเป็นห่วงเขาอย่างยิ่ง “ท่านต้องอ่านหนังสือ

อย่าได้ปั่วยเพราะลมเย็น”

“ไม่เป็นไร” หลัวเซิ่นหย่วนตอบเสียงราบเรียบ

เขาถือร่มและเสื้อกันลมออกจากประตูไป ทว่า

คล้ายนึกสิ่งใดขึ้นได้จึงหันกลับมาเอ่ยกับอี๋หนิง

“นํ้าขิงต้องดื่มตอนร้อน เจ้าอย่าได้รังเกียจจนไม่

ยอมดื่ม” กล่าวจบก็เดินออกจากประตูไป

อี๋หนิงไม่ชอบขิง รู้สึกว่าขิงรสชาติแปลก ปกติหาก

มีอยู่ในอาหารนางจะไม่แตะต้องเลยสักนิด

หลัวเซิ่นหย่วนสังเกตเห็นตั้งแต่เมื่อไร…

อี๋หนิงไม่รู้ แต่เมื่อเห็นแผ่นหลังของเขาที่ค่อย ๆ

ลับหายไปท่ามกลางสายฝน ในใจก็บังเกิด

ความรู้สึกหนึ่งที่ไม่อาจบรรยาย

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวให้สาวใช้ถอดกางเกงของอี๋หนิง

ออก หัวเข่าเด็กน้อยบวมแดง สวีมามายื่นกล่อง

กระเบื้องเคลือบขนาดประมาณเหรียญเงิน

เหรียญหนึ่งที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ให้ฮูหยินผู้เฒ่า

หลัว นางแตะเนื้อยาสีเหลืองอำพันด้านใน ใช้

ความร้อนจากฝั่ามือละลายเนื้อยา แล้วทาลงบน

หัวเข่าของอี๋หนิง

เมื่อทาลงไป เริ่มแรกยังรู้สึกเย็นสบาย ทว่าต่อมา

กลับแปรเปลี่ยนเป็นความปวดแสบปวดร้อน!

อี๋หนิงเขยิบหนีอย่างไม่อาจทนได้ ทว่าสวีมามา

กลับหัวเราะ ยึดบ่าของอี๋หนิงไว้ “คุณหนูเจ็ด สิ่ง

นี้เป็นของที่นายท่านผู้เฒ่าไหว้วานให้คนเอา

กลับมาจากกุ้ยโจวยามที่ท่านยังมีชีวิต ยาสามารถ

ลดอาการบวม แก้รอยฟกชํ้าได้อย่างน่า

มหัศจรรย์นัก ต่อให้ข้อต่อเสียหายก็สามารถ

รักษาได้ เพียงแต่ฤทธิ์ยารุนแรงไปสักนิด ท่านก็

ทนหน่อยเถิด”

เจ้าสิ่งนี้มีขนาดเท่ากล่องเล็ก ๆ เท่านั้น เก็บรักษา

ไว้นานหลายปี ไม่ได้เอาออกมาใช้ คิดแล้วคง

จะลํ้าค่ามาก! เหตุใดถึงเอามารักษาอาการ

บาดเจ็บเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนางเล่า

อี๋หนิงรีบห้ามเป็นพัลวัน “ท่านย่า อาการบาดเจ็บ

ข้าไม่ร้ายแรง พักฟืนไม่กี่วันก็หายแล้ว”

“ข้าสั่งลงโทษเจ้าเองก็ต้องทายาให้เจ้าเองกับมือ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมองนาง “วันนี้ย่าทำโทษเจ้า รู้

หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด เข้าใจหรือไม่”

อี๋หนิงมองแววตาของฮูหยินผู้เฒ่าหลัว ผงกศีรษะ

“ข้าทราบแล้วท่านย่าทำเพราะหวังดีต่อข้าเจ้าค่ะ

…”

นางไม่ได้กล่าวออกไปทั้งหมด ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวคง

กลัวว่าหลังจากตนตาย อี๋หนิงจะไร้ที่พึ่งพิง ก่อน

หน้านี้ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวรักเอ็นดูนาง แต่กลับ

กลายเป็นอาวุธแหลมคมทำร้ายนาง เฉินซื่อเห็น

หลัวอี๋อวี้กล่าววาจาเช่นนั้นแต่กลับโอนอ่อน

เข้าข้างหลัวอี๋อวี้ นั่นมิใช่เพราะว่าเฉินซื่อเองก็ไม่

พอใจหรอกหรือ ส่วนหลัวอี๋เหลียนที่ดูแล้วเชื่อฟัง

นอบน้อม แท้จริงแล้วในใจจะไม่รู้สึกโกรธเคือง

เลยหรือ

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวพูดพลางทอดถอนใจ “พี่หญิงสี่

ของเจ้าเลอะเลือนเกินไปแล้ว ตนทำผิดแต่โทษ

เจ้า ข้าลงโทษเจ้า พรุ่งนี้ปั้าสะใภ้ของเจ้าคงต้อง

มาเยี่ยม หลังจากนี้พวกนางก็จะไม่กล่าวถ้อยคำ

จำพวกที่ว่าข้ารักเอ็นดูเจ้าเกินไปอีก”

อี๋หนิงล้วนเข้าใจ

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวทายาให้อี๋หนิง จากนั้นสาวใช้ก็

ยกนํ้าขิงเข้ามา อี๋หนิงดื่มจนหมดถ้วย และกิน

ขนมอีกเล็กน้อย ก่อนจะเข้านอน

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวลูบใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กน้อย

กล่าวกับสวีมามา“เมื่อยามที่นางควรจะรู้ความ

นางกลับไม่เข้าใจสักนิด มาบัดนี้ทั้งที่นางได้รับ

ความไม่เป็นธรรม ควรจะร้องไห้โวยวาย แต่กลับ

รู้ความ ไม่ร้องไห้ไม่โวยวายข้าเห็นแล้วปวดใจยิ่ง

นัก”

“เจี่ยเอ๋อร์เป็นเด็กจิตใจดีเจ้าค่ะ” สวีมามาเอ่ย

“เหมยเหมยเป็นลูกของหมิงหลาน ย่อมมีนิสัย

คล้ายหมิงหลาน” ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวยิ้ม สีหน้าสลด

เล็กน้อย “หากหมิงหลานเด็กคนนั้นยังไม่ตาย

และเห็นอี๋หนิงเชื่อฟังรู้ความคงจะปลาบปลื้มใจ

มากเป็นแน่”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวคล้ายนึกสิ่งใดออก เงยหน้าขึ้น

“อีกครึ่งเดือนก็เป็นวันครบรอบวันตายของหมิง

หลานแล้ว เจิ้งมามารับปากว่าจะกลับมาหรือไม่”

สวีมามาตอบ “บ่าวได้รับจดหมาย แจ้งว่าเดิมเจิ้ง

มามาไม่ยินยอม แต่เมื่อได้ยินว่าสุขภาพของท่าน

ไม่ดีเหมือนแต่ก่อนก็ร้องไห้อยู่พักใหญ่ ก่อนจะ

เร่งเก็บข้าวของเดินทางมาเปั่าติ้งแล้วเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวผงกศีรษะ จากนั้นก็ให้สวีมามา

ประคองไปพักผ่อน

ผ่านเรื่องวุ่นวายมาทั้งวัน ควรถึงเวลาพักผ่อนแล้ว

วันต่อมาเมื่ออี๋หนิงตื่นขึ้นก็พบว่ายาให้ผลชะงัด

นัก หัวเข่านางไม่หลงเหลืออาการปวดใด ๆ

ทั้งสิ้น สาวใช้ในห้องต่างพะเน้าพะนอเอาใจ

อาหารเช้าล้วนเป็นของที่นางชอบกิน ซํ้าพวกนาง

ยังกล่าวแต่วาจาถ้อยคำอ่อนหวานดูแลเอาใจใส่

นางอย่างยิ่ง

ตั้งแต่เช้าตรู่ เฉินซื่อก็พาหลัวอี๋อวี้มาขอโทษนาง

มอบโสมอายุสิบปีสองต้น ไข่นกพิราบกล่องหนึ่ง

รวมทั้งขนมต่าง ๆ อีกเต็มกล่อง ถามไถ่

สารทุกข์สุกดิบอย่างดี

หลัวอี๋อวี้เพิ่งได้รับความสะเทือนใจมา ดูเงียบขรึม

ลงไม่น้อย นางสวมชุดกระโปรงสีม่วงอ่อน ขับให้

ช่วงเอวดูเรียวเล็กอรชร นางปรายตามองอี๋หนิง

คราหนึ่ง สายตาไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ทว่ามีร่องรอย

เย็นชาที่ยากจะเอื้อนเอ่ย

อี๋หนิงรู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อวานหลัวอี๋อวี้ได้รับ

ความอับอายและความอัปยศอย่างรุนแรงเพราะ

นาง แม้นางจะไม่ได้เป็นคนแพร่งพรายเรื่องราว

ออกไป แต่ด้วยนิสัยหยิ่งทะนงของหลัวอี๋อวี้ ในใจ

ย่อมรู้สึกไม่สบายใจ อย่าว่าแต่รู้สึกซาบซึ้งเลย แค่

ไม่เกลียดนางก็ถือว่าดีมากแล้ว

สำหรับเฉินซื่อที่แต่ไหนแต่ไรไม่อาจเอ่ยว่าชอบ

หรือไม่ชอบอี๋หนิง ทว่าเรื่องนี้หลัวอี๋อวี้ทำเกินเลย

ไปจริง ๆ นางจึงไม่อาจออกตัวกล่าวสิ่งใดแทน

บุตรสาวได้สักคำ การที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวลงโทษ

อี๋หนิงทำให้พวกนางเสียเปรียบในแง่ของเหตุผล

หากนางยังปฏิบัติตัวไม่ดีต่ออี๋หนิงแล้วถูกฮูหยินผู้

เฒ่าหลัวพบเข้า ก็จะยิ่งทำให้นางรู้สึกยํ่าแย่

ในตอนท้ายเฉินซื่อยังถอดกำไลหยกวงหนึ่งออก

จากข้อมือ ก่อนจะสวมเข้าที่ข้อมือของอี๋หนิง ยิ้ม

แล้วเอ่ย “กำไลหยกวงนี้เป็นของที่มารดาข้ามอบ

ให้ไว้ในปีนั้น เนื้อนวลละเอียด วันนี้ปั้าสะใภ้มอบ

ให้เจ้า หยกจะได้ช่วยบำรุงรักษาร่างกาย”

อี๋หนิงหมุนกำไลหยกบนข้อมือ กล่าวขอบคุณเฉิน

ซื่อ ทว่าในใจกลับลอบคิดว่า กำไลหยกเปราะบาง

เพียงกระแทกก็แตกหักง่าย ปกติไม่เห็นเฉินซื่อ

สวม วันนี้คงตั้งใจเอามามอบให้นางโดยเฉพาะ

เฉินซื่อยังไม่ทันจากไป หลินไห่หรูก็พาสาวใช้เข้า

มา

ในมือสาวใช้ถือกล่องขนาดใหญ่เล็กมามากมาย

หลินไห่หรูนั่งลงที่ข้างเตียงอี๋หนิง เมื่อเห็นใบหน้า

แดงเรื่อของนางก็รู้ว่าไม่มีสิ่งใดน่ากังวล รอยยิ้ม

จึงสดใสขึ้น กวักมือเรียกสาวใช้เข้ามา “อี๋หนิงเจ้า

ดูสิว่าข้าเอาสิ่งใดมาให้เจ้า”

กล่องเหล่านั้นถูกเปิดออกทีละกล่อง โสมอายุห้า

สิบปีคู่หนึ่ง กล่องที่สองเต็มไปด้วยหอยเปั๋าฮื้อ

พร้อมเปลือก เมื่อเปิดกล่องที่สามก็เป็นเห็ด

หลินจือสีสวยดอกหนึ่ง อีกกล่องเป็น

เครื่องประดับศีรษะซึ่งทำด้วยอัญมณีทั้งชุด!

สีหน้าเฉินซื่อไม่ค่อยดีเสียแล้ว

ของที่นางเอามายังวางอยู่บนโต๊ะเล็กด้านข้าง

เมื่อมองไปเห็นโสมผอมแห้งสองต้นกับกล่องไข่

นกพิราบสภาพไม่ดีนักก็รู้สึกเสียหน้าไม่น้อยครั้น

มองไปยังเครื่องประดับศีรษะอัญมณีทั้งชุดอีกครั้ง

หนึ่งก็เริ่มนั่งไม่ติด

คราก่อนเซวียนเกอร์ทำกำไลปีสี่แตกไปวงหนึ่ง

นางยังปวดใจเสียยิ่งกว่าอะไร แต่หลินไห่หรูเพียง

แบมือออกก็เป็นเครื่องประดับศีรษะชุดหนึ่งเมื่อ

พิจารณาอัญมณีที่ล้วนหายากเหล่านั้นที่หากเอา

ไปแลกก็คงได้กำไลปีสี่สิบกว่าวง ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง

กำไลหยกที่น่าสงสารของนาง หากเอามาเทียบ

กันก็สมควรโยนทิ้งไปทันที

หากบอกว่าหลินไห่หรูไม่ได้มาเพื่อตบหน้านาง

นางไม่มีทางเชื่อ!

ไม่ต้องกล่าวถึงเฉินซื่อ แม้แต่อี๋หนิงก็ยังตกตะลึง

นางรู้มานานแล้วว่าหลินไห่หรูแม่เลี้ยงของตน

ชอบยกความรํ่ารวยมาข่มผู้อื่น แต่คาดไม่ถึงว่าจะ

อวดรวยถึงขั้นนี้ เมื่ออี๋หนิงเห็นเฉินซื่อที่มีสีหน้า

ยํ่าแย่อยู่ด้านข้างก็ลอบหัวเราะในใจ มิน่าเล่า

วันนี้หลินไห่หรูถึงมาช้า คงรอฟังข่าวว่าทางนี้ส่ง

สิ่งใดมาเมื่อรู้แล้วถึงค่อยหาสิ่งที่ดีกว่าสิบเท่ามา

หลินไห่หรูจับมืออี๋หนิง ยิ้มพลางเอ่ย “เหมยเจี่ย

เอ๋อร์ กำไลวงนี้เจ้าสวมก็งามดี ทว่าสีสันแย่ไปนิด

หากเจ้าอยากได้ ที่เรือนแม่ยังมีกำไลหยกเนื้อนํ้า

แข็งอีกหลายวงที่ไม่ค่อยได้ใส่ อีกสักพักเมื่อ

กลับไปจะส่งมาให้เจ้า”

สีหน้าเฉินซื่อยิ่งยํ่าแย่ลง

อี๋หนิงรีบเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ท่านแม่ นี่เป็นสิ่งที่

ท่านปั้าสะใภ้มอบให้ข้า…”

หลินไห่หรูราวกับเพิ่งเข้าใจ ตบปากตน “ที่แท้

พี่สะใภ้มอบให้หรอกหรือ…ท่านอย่าได้ใส่ใจเลย

ข้าไม่รู้ว่านั่นเป็นสิ่งที่ท่านมอบให้อี๋หนิง เป็นข้าที่

กล่าวผิดไปแล้ว! ข้าพูดจาไม่ค่อยเป็น คารมไม่ดี

เช่นพี่สะใภ้ พี่สะใภ้โปรดอภัยให้ข้าด้วย”

เฉินซื่อคล้ายกำลังขบฟัน กล่าวว่าไม่เป็นไร

หลังจากนั้นไม่นานก็พาหลัวอี๋อวี้กลับไป

หลังจากฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเห็นเฉินซื่อจากไป สอง

คนแม่ลูกก็หัวเราะกันอย่างสำราญ มุมปากนางจึง

ยกโค้งขึ้น “มีแต่เจ้าที่กล้าเดินลอยชายเข้ามาตบ

หน้าพี่สะใภ้เจ้าอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ เจ้าควรจะ

สำรวมเสียบ้างถึงจะถูก!”

หลินไห่หรูกล่าวว่า “ข้าทนเห็นพวกนางรังแกอี๋ห

นิงไม่ได้เจ้าค่ะ”จากนั้นก็หันไปมองอี๋หนิงด้วย

ความรักใคร่ “อี๋หนิง เมื่อครู่เจ้าสนุกหรือไม่”

อี๋หนิงหัวเราะพลางผงกศีรษะ หลินไห่หรูแม่เลี้ยง

ของนางคนนี้ถือเป็นบุคคลที่รักพวกพ้องยิ่งนัก