พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 34

ยามคํ่า มีการจัดงานเลี้ยงในเรือนอุ่น หลัวเฉิงจาง

ยังคงพูดเรื่องการสอบระดับมณฑลกับทั้งสามคน

อีกครั้ง สุดท้ายยังให้หลัวหวยหย่วนไปสนทนา

อย่างละเอียดต่อที่ห้องหนังสือ

หลัวเซิ่นหย่วนนั่งพักผ่อนอยู่ข้างราวกั้นของศาลา

อุ่น ด้านข้างไร้ผู้คน

อี๋หนิงเห็นเขาจากระยะไกล นางเดินไปนั่งข้าง

กายเขา หลัวเซิ่นหย่วนหันมามองนางคราหนึ่ง

ไม่เอื้อนเอ่ยคำใด

อี๋หนิงอยากพูดให้กำลังใจเขาสักสองสามประโยค

แต่คิดแล้วก็คิดไม่ออกว่าควรจะพูดอะไรดี ดังนั้น

จึงเอ่ยเพียงว่า “พี่ชายสาม ครานี้ท่านต้องตั้งใจ

สอบให้ดี”

หลัวเซิ่นหย่วนหันมาถามนาง “เจ้าอยากให้ดี

เพียงใด”

เรื่องนี้สามารถอยากหรือไม่อยากได้ด้วยหรือ อี๋ห

นิงรีบตอบ “แน่นอนว่าดีได้เท่าไรก็ให้ดีเท่านั้น”

หลัวเซิ่นหย่วนยิ้ม “ได้”

อี๋หนิงมองรอยแผลเป็นขรุขระบนมือที่วางอยู่บน

ราวกั้น มักนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ฮูหยินผู้เฒ่า

หลัวพรรณนาถึง ‘เพื่อรับเจ้าไว้ เขาจึงถูกกดทับ

ไว้ด้านล่าง กรรไกรแทงทะลุหลังมือ เลือดไหล

ชโลมเต็มฝั่ามือ เขาเจ็บปวดจนใบหน้าเปลี่ยนสี

…’

อี๋หนิงยังคงรู้สึกไม่สบายใจนัก นางดึงมือของ

พี่ชายสามมา ลูบแผลเป็นบนฝั่ามือเขาเบา ๆ นาง

สัมผัสได้ถึงอาการแข็งเกร็งเล็กน้อยของเขาอี๋หนิง

เอ่ย “พี่ชายสาม มือนี้ไม่สามารถรักษาให้หายได้

จริงหรือ”

“เพียงควบคุมแรงไม่ได้เท่านั้น” หลัวเซิ่นหย่วน

มองเด็กน้อยที่ก้มมองมือตนอย่างละเอียด

อธิบายด้วยนํ้าเสียงเรียบเฉย “หากไม่ใช่เรื่อง

จำพวกการเขียนอักษร อันที่จริงก็ไม่ได้เป็น

อุปสรรคใหญ่อะไร”

หากเสี่ยวอี๋หนิงยังอยู่ นางจะต้องละอายใจ

กล่าวโทษตนเองแน่นอน

เพราะนาง หลัวเซิ่นหย่วนจึงต้องตกอยู่ในสภาพ

ทุพพลภาพเล็ก ๆแม้จะไม่รุนแรง แต่ก็จะติดตัว

เขาไปทั้งชีวิต

คํ่านั้นอี๋หนิงฝันถึงภาพเหตุการณ์นั้น เมื่อเสวี่ยจือ

เข้ามาปลุก นางถึงรู้ว่าพวกหลัวเซิ่นหย่วนไปแล้ว

อี๋หนิงปลุกพลังขึ้นมาอีกครั้ง นางไม่กังวลเรื่อง

หลัวเซิ่นหย่วน ในเมื่อพี่ชายสามรับปากนางแล้ว

เช่นนั้นเขาย่อมทำได้

หลินไห่หรูเองก็ไม่กังวล เพราะแต่ไหนแต่ไรนางก็

ไม่คิดว่าเขาจะผ่านการคัดเลือก

คนที่พะว้าพะวังที่สุดในจวนคือเฉินซื่อ ได้ยินมา

ว่ากังวลจนเมื่อคืนนอนหลับไม่สนิท เมื่อลุกขึ้นมา

ตอนเช้าตรู่ บริเวณมุมปากถึงขั้นเกิดตุ่มพอง

ได้หรือเสียขึ้นอยู่กับเวลาเพียงชั่วพริบตา ยากนัก

ที่เฉินซื่อจะไม่ตื่นเต้น

อี๋หนิงจำไม่ได้ว่าสุดท้ายแล้วหลัวหวยหย่วนได้รับ

การคัดเลือกหรือไม่ชาติก่อนนางใช้ชีวิตอยู่ใน

เรือนหลัง สิ่งที่ได้ยินล้วนเป็นเรื่องของคนใหญ่คน

โตบัณฑิตเช่นหลัวหวยหย่วนมีมากมาย นางไม่

เคยได้ยินกระทั่งชื่อของเขา

ในเวลานั้น สำหรับนาง คนเหล่านี้เป็นเพียงคนที่

ผู้อื่นกล่าวถึงเมื่ออยากจะสนทนาเรื่องสัพเพเหระ

ในยามว่าง ทว่าบัดนี้พวกเขากลับมีตัวตนอยู่รอบ

กายนาง

หลัวอี๋อวี้ก็กังวลกับเรื่องของพี่ชายใหญ่ นางปัก

ภาพจำพวก ‘ภาพนกอินทรี’ และ ‘ภาพม้า’ เพื่อ

แสดงถึงการประสบความสำเร็จลงบนรองเท้า

หรือผ้าซับเหงื่อให้หลัวหวยหย่วน ส่วนหลัวอี๋ซิ่ว

แต่ไหนแต่ไรก็ไร้อารมณ์ความรู้สึกต่อเรื่องนี้ ทั้ง

วันจึงเอาแต่หมกตัวอยู่ที่เรือนอี๋หนิง กระทั่งกิน

อยู่ที่นั่น ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวถามว่านางกังวล

เกี่ยวกับการสอบระดับมณฑลของหลัวหวยหย่วน

บ้างหรือไม่ นางกลับตอบอย่างเฉยเมยว่า “อ๋า

หากสอบไม่ผ่านก็ไปสอบใหม่ จะกังวลไปไยเจ้า

คะ!”

อี๋หนิงหัวเราะจนท้องแข็ง นางรู้สึกว่าควรผลักดัน

ให้หลัวอี๋ซิ่วเป็นบุตรสาวที่รักของหลินไห่หรู

อาจารย์หญิงกู้ได้ข่าวว่าบิดาที่อยู่บ้านเกิดของนาง

เสียชีวิต นางกลับไปจัดการเรื่องให้เสร็จเรียบร้อย

แล้วกลับมา แขนเสื้อยังสวมสัญลักษณ์แสดง

ความกตัญู ร่างทั้งร่างเงียบขรึมกว่าปกติ ฮูหยิน

ผู้เฒ่าเห็นท่าทางนางดูไม่ค่อยแจ่มใสนัก ทั้งยังได้

ยินว่าที่บ้านยังมีน้องชายน้องสาวอีกหลายคนจึง

มอบเงินให้นางหลายร้อยตำลึง จากนั้นก็บอกว่า

รอให้นางผ่านช่วงไว้ทุกข์ก่อนแล้วค่อยกลับมา

หากเป็นเช่นนั้น อย่างไรก็ต้องไว้ทุกข์กว่าหนึ่งปี!

ซึ่งหมายถึงเป็นหนึ่งปีที่ไม่ต้องพบอาจารย์หญิงกู้

เมื่อหลัวอี๋ซิ่วรู้ก็ดีใจเหลือล้น รีบมอบเงินอีกสี่สิบ

ตำลึงเพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณที่ลูกศิษย์มี

ต่ออาจารย์ กลับไปเถิด กลับไปยิ่งนานยิ่งดี นาง

จะได้ไม่ต้องตื่นเช้าเพื่อมาเข้าเรียนทุกวัน อี๋หนิงรู้

เรื่องนี้ตอนที่กำลังเขียนภาพอักษรอยู่ นางคิด

แล้วก็พูดกับเสวี่ยจือ “เจ้าเอาเงินสี่สิบตำลึงไปให้

อาจารย์หญิงด้วย” เมื่อคิดถึงว่าบ้านเกิดของ

อาจารย์หญิงกู้อยู่ที่เกาหยาง ระยะทางยาวไกล

ดังนั้นจึงเอ่ยต่อ “เอาเงินไปมากไม่ปลอดภัยจัด

รถม้าไปส่งนางสักเที่ยวเถิด”

ในมือของอาจารย์หญิงกู้มีเงินหลายร้อยตำลึง

นางเงียบไปสักพักจากนั้นขอบตาก็แดงกํ่า ไม่

เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เดินขึ้นรถม้าไป

เมื่อเป็นเช่นนี้ จึงมีเวลาว่างมากยิ่งขึ้น

กลางเดือนแปด การสอบระดับมณฑลสิ้นสุดลง

แต่การประกาศผลสอบต้องรอเดือนเก้า ซึ่งนั่น

เป็นช่วงที่ดอกตันกุ้ย[1] ส่งกลิ่นหอมขจรขจาย

ดังนั้นจึงเรียกช่วงเวลานี้ว่ากุ้ยปัง

ตอนที่อี๋หนิงกับหลัวอี๋ซิ่วกำลังลอกลวดลาย พวก

หลัวเซิ่นหย่วนก็กลับมาถึง ฮูหยินผู้เฒ่าหลัว เฉิน

ซื่อ และหลินไห่หรู ออกมาต้อนรับพวกเขา

บริเวณกำแพงบังรัศมี[2] ด้วยตนเอง หลัวหวยหย่

วนมีท่าทางมั่นใจ ไร้อาการเหนื่อยล้า ทว่าท่าที

ของหลัวซานหย่วนกลับเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก ส่วน

หลัวเซิ่นหย่วนซึ่งตามพวกเขาสองคนอยู่ด้านหลัง

ไม่อาจกล่าวว่าดีหรือไม่ดี

เฉินซื่อและหลัวอี๋อวี้มองหลัวหวยหย่วนด้วยขอบ

ตาแดงกํ่าหลัวหวยหย่วนมองมารดาที่ดูเหนื่อยล้า

กว่าตนหลายเท่าก็อดซาบซึ้งไม่ได้สองแม่ลูกโอบ

กอดพูดคุยกันอยู่พักใหญ่

หลินไห่หรูไร้ความกดดันใด ๆ ทั้งวันกินอิ่มนอน

หลับ นางมองหลัวเซิ่นหย่วน ก่อนจะส่งสายตาให้

อี๋หนิงคล้ายกำลังไต่ถามว่า

‘เหตุใดพี่ชายสามของเจ้าจึงแข็งทื่อดุจขอนไม้

มองแล้วไม่รู้ว่าควรปลอบประโลมหรือแสดง

ความยินดีกับเขาดี’

ดีที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวรีบให้ทุกคนกลับเข้าไปในห้อง

โถงหลัก นางให้ทั้งสามคนไปพักผ่อน การสอบ

ระดับมณฑลไม่เหมือนกับการสอบระดับท้องถิ่น

ผู้เข้าสอบต้องนั่งอยู่ในห้องขนาดเล็ก ไม่มีที่ว่างก

ระทั่งให้หันหลังกลับ ในห้องมีขอนไม้อยู่สองท่อน

ขณะเขียนบทความก็ใช้เป็นโต๊ะเก้าอี้ยามนอนก็

ประกอบเป็นพื้นเตียง กินนอนขับถ่ายอยู่ในนั้น

เพียงท่านไม่โกงข้อสอบ ผู้สังเกตการณ์ที่เบื้องบน

ส่งมาก็จะไม่สนใจว่าท่านทำอะไรอยู่ด้านใน

วันรุ่งขึ้นเฉินซื่อกำชับห้องครัวให้จัดเตรียมอาหาร

ชั้นเลิศ ได้แก่ปลาเก๋านึ่ง เนื้อสัตว์บดยัดไส้นึ่ง ขา

ห่านนึ่งปรุงรส เนื้อกวางย่าง ปูดองเพราะ

อยากจะบำรุงร่างกายของบุตรชายทั้งสองคน แต่

เพื่อไม่ให้เป็นการเลือกที่รักมักที่ชัง นางจึงให้จัด

อีกชุดส่งไปให้หลัวเซิ่นหย่วน

อี๋หนิงมาเยี่ยมพี่ชายสามของนาง ประจวบเหมาะ

กับที่บ่าวหญิงชรายกสำรับเข้ามาพอดี นางเปิด

กล่องอาหารออกดู บนปลาเก๋านึ่งมีขิงและ

ต้นหอมซอยโรยอยู่ด้านบน ราดด้วยนํ้าหมักถั่ว

เหลืองและนํ้ามันงา กลิ่นหอมเย้ายวน เนื้อกวาง

ย่างมันวาว นํ้าปรุงรสชุ่มฉํ่า ดูแล้วน่ากินอย่างยิ่ง

เมื่อหลัวเซิ่นหย่วนเดินออกมาหลังจากเปลี่ยนเสื้อ

คลุมก็เห็นอี๋หนิงกำลังกัดขาปูข้างหนึ่งอยู่ในปาก

อี๋หนิงไม่ได้ละอายว่าถูกจับได้เลยสักนิดยิ้มโบก

มือ “พี่ชายสาม รีบมากินเร็วเข้า ปั้าสะใภ้ส่งของ

อร่อยมาให้ท่าน”

หลัวเซิ่นหย่วนกล่าวพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น “ปูมี

ธาตุเย็น ทั้งยังเป็นของดอง เจ้ากินได้อย่างไร”

พูดแล้วก็เอื้อมมือไปดึงขาปูออกจากปากของอี๋ห

นิง

เขานั่งลง ก่อนจะคีบเนื้อปลาให้นาง “กินสิ่งนี้”

อี๋หนิงหยิบจานเล็กของตน ในใจคิดว่าเหตุใดจึง

กินสิ่งนี้ไม่ได้ ชาติก่อนพ่อครัวของนางเป็นคน

หยางโจว นางกินปูดองมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว พ่อ

ครัวของตระกูลหลัวทำอาหารรสชาติค่อนไปทาง

เหนือ นานแล้วที่นางไม่ได้กินปูดอง

อี๋หนิงอยากกินเนื้อกวางย่าง ทว่าหลัวเซิ่นหย่วน

กลับรั้งตะเกียบนางไว้“อันนี้ก็กินไม่ได้”

อี๋หนิงพบว่าหลังจากความสัมพันธ์ระหว่างนางกับ

พี่ชายสามใกล้ชิดกันมากขึ้น เขาก็เริ่มควบคุมนาง

แล้ว ไม่ใช่ว่าแต่ก่อนเขาตามใจนางมากหรือไร…

อี๋หนิงครุ่นคิดอยู่นานก็ถามด้วยความสงสัย

“พี่ชายสาม เป็นเพราะท่านอยากกินจึงไม่ยอมให้

ข้ากินหรือ”

หลัวเซิ่นหย่วนหัวเราะ ถามเสียงราบเรียบ “เจ้า

คิดเช่นนี้หรือ”

อี๋หนิงพบว่าพี่ชายสามกำลังมองนางนิ่ง ๆ ดังนั้น

จึงได้แต่หัวเราะไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีก นางหยิบปลา

ในจานใบเล็กมากินอย่างเชื่อฟัง

เนื้อปลาในจานเข้าสู่ท้องของอี๋หนิง หลัวเซิ่นหย่

วนคอยคีบก้างปลาออกให้นาง ส่วนจานของ

ตนเองกลับไม่ได้แตะต้องสักเท่าไร

อี๋หนิงมองปูดองจานใหญ่ที่ไม่ค่อยพร่องก็ลอบ

ถอนใจ เมื่อกินดื่มอิ่มหนำจนสบายใจแล้ว นางก็

นอนรับแสงแดดอยู่ใต้ชายคา หลัวเซิ่นหย่วนรู้สึก

ว่านางเหมือนลูกแมวตัวน้อย ขดกายจนเป็นก้อน

กลม ๆ แพขนตายาวหลุบตํ่า เกิดเป็นเส้นเงาบน

ดวงหน้าขาว ใบหน้าเล็กแนบกับหมอนหนุนทอด

กายไม่คิดเคลื่อนไหว

เขามองอี๋หนิงที่กำลังหลับอย่างเหม่อลอย ทันใด

นั้นในห้องก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

อี๋หนิงสะดุ้งตื่น เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าพี่ชาย

สามกำลังเดินเข้าไปในห้องด้านข้าง ด้านในประตู

มีสาวใช้ซึ่งสวมชุดกระโปรงสีเขียวนํ้าทะเลสาบ

นางทำจานตกแตกจึงยื่นมือออกไปเก็บเศษ

กระเบื้อง ทำให้ปลายนิ้วถูกบาดจนเลือดออก ที่

ปลายนิ้วเรียวงามมีหยดเลือดซึมออกมาหยดหนึ่ง

บนใบหน้ามีหยาดนํ้าตาที่ร่วงหล่นเป็นสาย

อาการง่วงงุนของอี๋หนิงพลันอันตรธานไป

นางรู้แล้วว่าสาวใช้คนนี้มีนามว่าฮว่าลวี่ อีกคน

นามว่าฮว่าถัง เพียงฟังก็รู้ว่าเป็นชื่อที่เฉินซื่อผู้ชื่น

ชอบการอ่านหนังสือและบทกลอนเป็นคนตั้งให้

ชื่อเดิมของพวกนางไม่แน่ว่าอาจเป็นแค่สาวใช้คน

โต สาวใช้คนรอง ลูกเล่นเหล่านี้ของเฉินซื่อ เหตุ

ใดจึงดูคุ้นตานัก…

อี๋หนิงนึกถึงเฉียวอี๋เหนียง

เฉียวอี๋เหนียงนับว่าเป็นอนุที่ประสบความสำเร็จ

อย่างมาก บรรดาสาวใช้จึงเลียนแบบนาง

อี๋หนิงรู้สึกว่าน่าขันนัก นางเอนตัวลงนอนอีกครั้ง

ไม่นานหลัวเซิ่นหย่วนก็เดินออกมา เอ่ยถามนาง

“ทำให้เจ้าตื่นหรือ”

อี๋หนิงส่ายศีรษะ อย่างไรนางก็ยังไม่หลับ นางเอ่ย

ถามหลัวเซิ่นหย่วน“ข้าเห็นมือนางคล้ายจะ

บาดเจ็บ”

หลัวเซิ่นหย่วนกล่าวเสียงราบเรียบ “นางทำจาน

แตก ข้าจึงลงโทษตัดเบี้ยนางสองเดือน ให้นางไป

ทำแผลแล้วไม่ต้องอยู่คอยปรนนิบัติข้าอีก”

อี๋หนิงไม่ค่อยพอใจ พี่ชายสาม ไม่ว่าอะไรก็ดี แต่

ไม่มีใจสุนทรียะแม้แต่น้อย หญิงสาวลำบากทำให้

ตนบาดเจ็บเพื่อสิ่งใด มิใช่เพราะหวังให้เขาปลอบ

ประโลมหรอกหรือ หากสามารถช่วยนางทำแผล

ได้ก็ย่อมเยี่ยมยอดขึ้นไปอีก แต่พี่ชายสามกลับ

ลงโทษตัดเบี้ยนาง ทั้งยังไล่นางไปอีก…

อี๋หนิงยิ่งคิดยิ่งสงสัย ว่าในภายหน้าพี่ชายสามของ

นางจะได้ครองคู่กับคุณหนูของตระกูลใดกันแน่

เหตุใดนางจึงจำไม่ได้เล่า

อี๋หนิงครุ่นคิดไปตลอดทาง แต่กลับไม่พบร่องรอย

ของความทรงจำยามนั้นนางอยู่ในปิน สิ่งที่รู้ล้วน

เป็นสิ่งที่ผู้อื่นพูดออกมา ภรรยาของหลัวเซิ่นหย่

วนเป็นผู้ใด พี่สะใภ้ใหญ่ไร้ความใคร่รู้ ส่วนบรรดา

บ่าวรับใช้ยิ่งไม่สนใจ

นางกลับไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าหลัว แต่กลับ

พบนายท่านใหญ่หลัวที่ไม่ได้พบมานานแล้ว คิด

ว่าคงตั้งใจกลับมาจากเมืองหลวงเพราะการสอบ

ระดับมณฑลของหลัวหวยหย่วน หลัวเฉิงจางนั่ง

อยู่ข้างหลัวเฉิงเหวินทั้งสามคนกำลังพูดคุย

สรวลเสเฮฮา หลัวเฉิงจางถามว่าเนื้อหาของการ

สอบระดับมณฑลนี้คืออะไร ทั้งยังถามว่าหลัว

หวยหย่วนตอบว่าอะไร

หลัวหวยหย่วนบรรยายสิ่งที่ตนเขียนอย่าง

ละเอียด หลัวเฉิงจางฟังแล้วก็ผงกศีรษะหงึกหงัก

กล่าวว่าการสอบครานี้ หลัวหวยหย่วนย่อมต้อง

ผ่านการคัดเลือกอย่างไร้ปัญหาแน่นอน

เฉินซื่อฟังอยู่ด้านข้างอย่างภาคภูมิใจ หลัวหวย

หย่วนอายุเพิ่งจะสิบแปดปี หากผ่านการคัดเลือก

จริงก็เร็วกว่าหลัวเฉิงเหวินหนึ่งปี ต่อไปคำพูดของ

นางในตระกูลหลัวก็จะยิ่งมีนํ้าหนักมากขึ้น

หลัวเฉิงเหวินมองหลัวหวยหย่วนด้วยสายตา

เปียมด้วยความพึงพอใจ“ข้าได้ยินจากจางฮั่น

หลินแล้ว เจ้าตั้งใจเล่าเรียนอย่างหนัก ข้ากลับมา

ครานี้จะรอให้ผลสอบของเจ้าประกาศออกมา

ก่อนแล้วค่อยจากไป เพื่อปั้องกันไม่ให้ถึงยามนั้น

จะเดินทางกลับมาไม่ทัน”

หลัวหวยหย่วนยิ้มอย่างถ่อมตน รู้สึกสบายใจยิ่ง

นัก พอเขาหันไปก็เห็นอี๋หนิงเดินเข้ามา เขายิ้มรอ

ให้นาง “เหมยเหมย เหตุใดระยะนี้จึงไม่สนิทสนม

กับพี่ชายใหญ่เลย คราก่อนพี่ชายใหญ่ส่งตุ๊กตา

แก้วให้เจ้า เจ้าชอบหรือไม่”

อี๋หนิงลอบคิดว่านางไม่ใช่ลูกสุนัขที่ยามเจ้า

อารมณ์ดีก็มาหยอกล้อกับข้า

นางยิ้มแล้วเอ่ย “ชอบเจ้าค่ะ”

เฉินซื่ออารมณ์ดี กระทั่งเห็นอี๋หนิงก็ยังรู้สึกเจริญ

หูเจริญตาขึ้นมาหลายส่วน นางเข้าไปดึงมือเล็ก

ของอี๋หนิง ยิ้มพลางเอ่ย “รอถึงวันประกาศผล

สอบ หากพี่ชายใหญ่ของเจ้าผ่านการคัดเลือก เจ้า

อยากได้สิ่งใดก็ไปขอกับเขา หากเขาไม่ซื้อให้ ข้า

จะตำหนิเขาเอง”

อี๋หนิงผงกศีรษะว่าดี ในใจคิดว่านางเองก็กำลังรอ

ให้ถึงวันประกาศผลสอบวันนั้นเช่นกัน

——————–

[1] ดอกตันกุ้ย คือ กุ้ยฮวา (หอมหมื่นลี้สีแดง)

[2] 影壁 (หยิ่งปี) เป็นกำแพงซึ่งพบก่อนเข้า

เรือนแต่ละหลัง ในแง่ความเชื่อของคนสมัยนั้น

กำแพงชนิดนี้มีไว้ปั้องกันวิญญาณร้ายที่จะพุ่งตรง

มายังประตูทางเข้าเขตพักอาศัย แต่จริง ๆ เพื่อ

ลดแรงปะทะของลมหรือปั้องกันไม่ให้คนด้าน

นอกเห็นด้านในเรือน