พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 4

หลังจาก ทุกคนทยอยกลับไป อี๋หนิงถึงได้พรูลม

หายใจยาว ก่อนจะเรียกเสวี่ยจือมาถอด

สร้อยทองออกจากคอ

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเอนตัวบนหมอนอิง เมื่อเห็นนาง

กำลังสาวเท้ามาหาตนก็เปิดเปลือกตาขึ้น

อี๋หนิงประหลาดใจ “ท่านย่า เหตุใดเมื่อก่อนข้า

จึงไม่ได้สังเกตว่าพี่ชายสามถนัดมือซ้ายเล่าเจ้า

คะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมองหลานสาวด้วยความสงสัย

“เขาไม่ได้ถนัดมือซ้ายโดยกำเนิด แต่เป็นเพราะ

มือขวาได้รับบาดเจ็บ เคลื่อนไหวไม่คล่องแคล่ว

เท่ามือซ้าย เขาถึงเรียนรู้ที่จะใช้มือซ้ายเขียน

อักษร กินข้าว เริ่มแรกฝึกได้ไม่ดีนัก กินข้าวด้วย

ความยากลำบาก แต่บัดนี้มือซ้ายสามารถใช้ได้ไม่

ต่างจากมือขวาแล้ว”

อี๋หนิงยิ่งทวีความสงสัย “เขาได้รับบาดเจ็บอะไร

หรือเจ้าคะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “เจ้าจำ

ไม่ได้แล้วจริงหรือ ปีนั้นเจ้าอายุห้าขวบ ซุกซนปีน

ขึ้นไปเล่นบนคานห้อง ขณะที่ตกลงมา พี่ชายสาม

ของเจ้ารับเจ้าไว้ได้ทันการณ์ เขาในยามนั้นเพิ่งจะ

อายุสิบสอง ในมือเขาถือกรรไกรอยู่ กรรไกรจึง

ทิ่มมือของเขา…

“เมื่อมีพี่ชายสามของเจ้ารับอยู่ เจ้าจึงไม่ได้รับ

บาดเจ็บ แต่มือขวาของพี่ชายสามของเจ้าไม่อาจ

เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วเช่นเดิมแล้ว ยามนั้นเจ้า

ร้องไห้จ้า ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่กล้าพูดคุยกับเจ้า”

เสี่ยวอี๋หนิงจำเรื่องนี้ไม่ได้สักนิด

อี๋หนิงยอมสาวน้อยผู้นี้แล้วจริง ๆ เป็นเช่นนี้นาง

ยังจะปฏิบัติตัวไม่ดีต่อหลัวเซิ่นหย่วน ไม่แปลกใจ

เลยที่เขาจะเย็นชาต่อนาง จินตนาการได้เลยว่า

หากอี๋หนิงสาวน้อยผู้นี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้สำเร็จ

เกรงว่านางคงต้องได้รับผลกรรมจาก

ความสัมพันธ์อันยํ่าแย่กับราชบัณฑิตไม่น้อย

สาวใช้รินชาให้ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวถ้วยหนึ่งเพื่อทำ

ให้ลำคอชุ่มชื้น

อี๋หนิงอยากเกลี้ยกล่อมให้ฮูหยินผู้เฒ่ายุติการ

ลงโทษหลัวเซิ่นหย่วนทว่าควรจะเอ่ยปากอย่างไร

ดีเล่า

นางมิอาจพูดกับฮูหยินผู้เฒ่าตรง ๆ ว่า บุตรของ

อนุที่ถูกท่านลงโทษ ในภายหลังเขาจะเป็นขุนนาง

ใหญ่มีอำนาจเหนือราชสำนัก แผนการแพรว

พราวดังนั้นเพื่อปั้องกันไม่ให้พวกเราสองคนถูก

เขาล้างแค้น ก็อย่าได้ลงโทษเขาอีกเลย

อี๋หนิงครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะกระแอมกระไอครั้ง

หนึ่งแล้วกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “ท่านย่า

เช่นนั้นพี่ชายสามก็ถือว่าปฏิบัติต่อข้าดีมาก ไม่

ต้องลงโทษเขาอีกดีหรือไม่เจ้าคะ…”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวได้ยินประโยคนี้ของอี๋หนิงก็นิ่งงัน

จากนั้นจึงทอดถอนใจแผ่วเบา เอ่ยถามว่า “เจ้า

คิดเช่นนี้จริงหรือ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมองหลานสาว มีชั่วขณะหนึ่งที่

อี๋หนิงรู้สึกว่าอีกฝั่ายมองออกแล้วว่าตนกำลังคิด

สิ่งใด

อี๋หนิงผงกศีรษะยืนกราน “เจ้าค่ะ พี่ชายสาม

ปฏิบัติต่อข้าไม่เลวท่านย่าเองก็เห็นแล้ว หากไม่ใช่

เพราะเขาช่วยข้าไว้ ข้าก็คงตายไปแล้ว”

สาวใช้ยกถาดผลอิงเถา[1] ที่ล้างสะอาดแล้วเข้า

มา ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวให้หลานสาวกินผลอิงเถา

จากนั้นจึงกล่าวว่า “แต่ไหนแต่ไรมาข้าก็ไม่ค่อย

ชอบพี่ชายสามของเจ้านัก อย่าหาว่าย่ามีใจ

ลำเอียงรักเจ้าเลย แต่อันที่จริงเป็นเพราะจิตใจ

ของเขายากหยั่งถึง ต่อไปย่อมไม่ใช่คนที่มีจิตใจ

ดี”

ครานี้ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวกล่าวได้ถูกต้อง ในภาย

ภาคหน้า เรื่องเหล่านั้นที่ท่านราชเลขาธิการหลัว

ลงมือทำล้วนไม่ใช่เรื่องดีนัก

ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมไม่ใช่คนไร้เหตุผล เริ่มแรกนาง

คำนึงถึงจิตใจของหลัวเซิ่นหย่วน ทั้งยังมีเรื่องที่

อี๋หนิงไม่ระมัดระวังตกนํ้า สรุปแล้วล้วนเกิดจาก

การมุ่งร้ายของคนจากเรือนใน ลูกไม้เหล่านี้นาง

ประจักษ์ดี

ดังนั้นนางถึงได้โมโหขนาดนี้

แต่หลัวอี๋หนิงกลับรู้ว่าไม่ได้เป็นเช่นนี้ เรื่องราวที่

เกิดในวันนั้นไม่มีส่วนใดเกี่ยวข้องกับหลัวเซิ่นหย่

วน ที่สำคัญคือคนที่ในภายภาคหน้าสามารถ

ควบคุมเหล่าสัตว์ร้ายในราชสำนักได้ จะมาลงมือ

กับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งได้อย่างไร เกรงว่า

ความคิดที่จะทำเช่นนั้นแม้เพียงเล็กน้อยก็ยังไม่มี

ชั่วขณะนั้นนางพลันสัมผัสได้ถึงลมเย็นสายหนึ่ง

หากเสี่ยวอี๋หนิงตายจริง หลัวเซิ่นหย่วนผู้ตกเป็นผู้

ต้องสงสัยในการสังหารน้องสาวคงไม่มีทางรอด

พ้นจากความเกี่ยวข้องนี้ไปได้ตลอดชีวิต

อี๋หนิงกล่าวขึ้นอีกครั้ง “จิตใจพี่ชายสามยากแท้

หยั่งถึงหรือไม่ ข้าไม่ทราบ แต่ข้ารู้ว่าเพียงข้าปั่วย

หนัก ท่านก็ลงโทษให้เขาคุกเข่าครึ่งเดือนหากข้า

ตายไปจริงก็ไม่รู้ว่าท่านจะลงโทษเขาอย่างไร!”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวหัวเราะ “ช่างเถิด ให้เขาคุกเข่าที่

ศาลบรรพชนก็เพราะอยากจะยํ้าเตือนเขาเท่านั้น

อย่างไรเรื่องนี้เขาก็มีส่วนผิดเพราะเป็นพี่ชายเจ้า

ในเมื่อเหมยเหมยคิดว่าไม่ต้องให้คุกเข่าแล้ว

เช่นนั้นก็ไม่ต้องแล้ว”

กล่าวจบฮูหยินผู้เฒ่าหลัวก็สั่งสวีมามาให้ส่งคนไป

แจ้งที่ศาลบรรพชนครู่หนึ่งสวีมามาก็กลับมา

รายงาน “…บ่าวไปแจ้งว่าเห็นแก่ยามปกติที่

คุณชายสามมีความจริงใจต่อคุณหนูเจ็ด ฮูหยินผู้

เฒ่าจึงไม่สั่งลงโทษแล้วคุณชายสามได้ยินก็ไม่พูด

สิ่งใด ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป บ่าวที่คอยเฝั้าศาล

บรรพชนกล่าวว่าคุณชายสามมาตรงเวลาทุกวัน

ไม่เคยกล่าวคำโอดครวญใด ๆเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวฟังรายงานจบก็สั่งให้สวีมามา

ถอยออกไป

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวไม่อยากจะพูดเรื่องหลัวเซิ่นหย่

วนอีกจึงถามอี๋หนิง“ข้าเห็นเมื่อกลางวันเจ้าไม่

ค่อยได้กินสิ่งใดเลย ตอนนี้หิวหรือไม่”

อี๋หนิงย่อมหิวแล้วแน่นอน

ทว่าเมื่อนางเห็นใบหน้ากลมอวบของเด็กน้อยผู้นี้

ในกระจก ก็รู้สึกว่าตนควรควบคุมไว้หน่อยน่าจะ

ดีกว่า

แต่ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวกลับรู้สึกว่าเด็กหญิงต้องอวบ

อ้วนหน่อยถึงจะน่ารัก นางสั่งให้จัดสำรับอาหาร

หลังจากกินเสร็จยังมีนํ้าแกงเห็ดหูหนูขาวเคี่ยว

กับนํ้าตาลกรวดอีกหนึ่งถ้วย ของหวานถูกจัดวาง

ในกล่องขนาดห้าช่องขนมเปียะไส้ปูสีเหลืองทอง

แปั้งก้อนข้าวเหนียว ขนมเถาเพี่ยน[2] สีขาวดุจ

หิมะรูปลักษณ์ประณีตวิจิตรแปลกตา เรียงทับ

ซ้อนกันทีละชั้น สีสันรูปแบบล้วนแตกต่างกัน

เพียงมองก็ทำให้ผู้คนรู้สึกเจริญอาหาร

เห็นทีฮูหยินผู้เฒ่าหลัวจะรู้สึกว่านางผ่ายผอมไป

แล้วจริง ๆ ดังนั้นจึงอยากจะชดเชยคางสองชั้นที่

สูญหายไปของหลานสาวจากช่วงหลายวันที่ผ่าน

มา

อี๋หนิงกินจนท้องกลม ทั้งยังดื่มชาแตงลงไปอีก

ถ้วย ทำให้ไม่อยากขยับเคลื่อนไหวร่างกาย

หลังกินอาหารเสร็จ เฉินซื่อก็พาพี่สาวทั้งสองคน

มาเยี่ยมนางหลินไห่หรูและหลัวอี๋เหลียนก็ตามติด

มาด้านหลัง

เฉียวอี๋เหนียงเป็นอนุรัก ทว่าต่อให้มีสถานะสูงส่ง

เพียงใดก็ไม่อาจวิ่งถ่อมาที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่า

หลัวได้ตลอดเวลา ดังนั้นหลัวอี๋เหลียนจึงมักมา

เยี่ยมฮูหยินผู้เฒ่าพร้อมกับหลินไห่หรู

หลังจากนั่งลง หลัวอี๋เหลียนก็หยิบถุงหอมส่งให้

อี๋หนิง กล่าวด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน “น้องสาวเจ็ด

ที่ใส่อยู่ด้านในคือดอกไปั่เหอ ข้าตั้งใจทำมาให้

เจ้า”

เสี่ยวอี๋หนิงปฏิบัติต่อพี่สาวผู้นี้เฉกเช่นเดียวกับ

หลัวเซิ่นหย่วน นั่นคือเย่อหยิ่ง วางอำนาจใส่

ทว่าหลัวอี๋เหลียนกลับไม่เคยรังเกียจนาง มักดูแล

ห่วงใยอยู่เป็นนิจบางครั้งที่เสี่ยวอี๋หนิงสร้างเรื่อง

เดือดร้อนให้นาง อี๋เหลียนก็จะอดทนอย่าง

อ่อนโยน เรื่องไร้สาระเหล่านี้มักถูกเผยแพร่ไปถึง

หูของหลัวเฉิงจาง ดังนั้นความรักเอ็นดูที่หลัวเฉิง

จางมีต่อหลัวอี๋เหลียนจึงยิ่งทบทวี แต่กับบุตรสาว

สายตรงผู้นี้ เขากลับยิ่งเข้มงวด

หลัวเฉิงจางถึงกับเคยกล่าวกับเสี่ยวอี๋หนิงว่า “แม้

อี๋เหลียนจะเป็นพี่สาวของเจ้า ทว่าอุปนิสัยนาง

อ่อนโยนเปราะบาง สุขภาพก็ไม่ค่อยดีนัก แม้เจ้า

จะเป็นน้องสาว แต่ก็ควรยอมนางเสียหน่อย”

เมื่อเสี่ยวอี๋หนิงได้ยินคำพูดเหล่านี้จากบิดา จิตใจ

นางจะไม่ชอกชํ้าได้อย่างไรเล่า

อี๋หนิงพินิจมองหลัวอี๋เหลียน ในใจคิดว่าแม้แต่ตน

ก็ยังรู้สึกว่านางน่าสงสาร อีกฝั่ายคางเรียวแหลม

ผิวพรรณขาวดุจหิมะ พอคาดเดาได้ว่าในภาย

หน้าจะต้องเป็นสาวงามคนหนึ่ง

“ต้องขอบคุณพี่หญิงหกแล้ว” อี๋หนิงยิ้มพลางพูด

เสวี่ยจือรับถุงหอมไว้แทนอี๋หนิง

หลังจากหลินไห่หรูและเฉินหลันคารวะเสร็จก็ขอ

ตัวจากไป ส่วนบรรดาเด็กสาวอยู่ต่อเพื่อเรียนรู้

งานเย็บปักถักร้อย นี่คือบทเรียนของเด็กสาว

เหล่านี้ฮูหยินผู้เฒ่าตั้งใจเชิญหมัวมัวมาสั่งสอน

พวกนางโดยเฉพาะ

ปีนี้หลัวอี๋อวี้อายุสิบสามปีแล้ว ใกล้ถึงยามต้อง

พูดคุยทาบทามเรื่องหมั้นหมายแล้ว นางเรียนรู้

ด้วยความตั้งใจ ทว่าหลัวอี๋ซิ่วกลับอยู่ไม่เป็นสุข

เรียนประเดี๋ยวเดียวก็เหนื่อย หมัวมัวผู้ฝึกสอน

เห็นนางบิดสะโพกไปมาราวกับมีแมลงเกาะอยู่ก็

หัวเราะ “คุณหนูห้าเรียนมานานย่อมรู้สึกเหนื่อย

พักครู่หนึ่งเถิด”

หลัวอี๋ซิ่วดีใจยิ่ง ดึงอี๋หนิงออกไปให้อาหารปลา

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวรีบกำชับ “เล่นได้แค่รอบ ๆ สระ

เล็กเท่านั้น ไม่อนุญาตให้ไปเล่นที่อื่นไกล”

อี๋หนิงซึ่งยังนอนย่อยอาหารอยู่บนเตียงถูกดึงตัว

ขึ้นมาเช่นนี้

ทั้งสองคนพาสาวใช้ไปยังภูเขาจำลอง ในสระเล็ก

เลี้ยงปลาจิ๋นหลี่[3]ไว้มากมาย หลัวอี๋ซิ่วเรียกสาว

ใช้ให้หยิบอาหารปลาให้ ก่อนจะย่นจมูก“คราว

ก่อนออกไปเล่นไม่ยอมเรียกข้า ได้ยินมาว่าพี่ชาย

สามของเจ้าพาเจ้าไปที่วัดต้าฉือ สนุกหรือไม่”

อี๋หนิงกล่าวอย่างไร้อารมณ์ “เกือบจะไม่ได้

กลับมา เจ้าว่าสนุกหรือไม่เล่า”

หลัวอี๋ซิ่วเขยิบเข้าใกล้อย่างมีลับลมคมใน “ใช่

แล้ว พูดถึงพี่ชายสามของเจ้า คราก่อนข้าแอบได้

ยินท่านแม่ของข้ากับหมัวมัวพูดคุยกัน”

อี๋หนิงหมดคำจะกล่าวกับพี่สาวที่ไม่สงบเสงี่ยมคน

นี้แล้ว สิ่งที่ลอบฟังจากมารดากลับเอามาเล่าให้

นางฟัง ทว่าหลัวอี๋ซิ่วยังคงกล่าวต่อ “เป็นเรื่อง

มารดาบังเกิดเกล้าของพี่ชายสามของเจ้า เจ้าไม่

สนใจจริงหรือ”

ในที่สุดอี๋หนิงก็เงยหน้ามองหลัวอี๋ซิ่ว ทำให้นางยิ่ง

ได้ใจ “เจ้าอยากฟังกระมัง”

นางมีนิสัยรีบร้อนจึงเขยิบเข้าไปใกล้หูอี๋หนิง “ได้

ยินมาว่าเดิมทีท่านพ่อของเจ้ามีสาวใช้ห้องข้างอยู่

สองคน ต่อมาหนึ่งในนั้นตั้งครรภ์ อีกคนริษยาจึง

วางยาในนํ้าแกงบำรุง แต่ถูกท่านย่าของพวกเรา

ตรวจพบ ท่านโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก อยากจะโบยสาว

ใช้ที่วางยาคนนั้นให้ตายทันที แต่ผู้ใดจะรู้ว่าเมื่อ

ตรวจสอบแล้วก็พบว่าสาวใช้ที่วางยาก็ตั้งครรภ์

เช่นกัน ซึ่งเด็กก็คือพี่ชายสามของเจ้า

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้จะโบยก็โบยไม่ได้แล้ว เดิมท่าน

แม่เจ้าจิตใจดีมีเมตตายังเอาสิ่งดี ๆ มาบำรุงสาว

ใช้นางนี้ กล่าวว่าหากคลอดออกมาเป็นบุตรชาย

จริงก็จะยอมไว้ชีวิตนาง ผู้ใดจะรู้ว่านางจะคลอด

ยากจนเสียชีวิต เพราะเรื่องนี้ทำให้ทุกคนไม่ชอบ

พี่ชายสามของเจ้า แม้แต่ท่านลุงรองก็ยังไม่ชอบ

เขากล่าวว่ามารดาผู้ให้กำเนิดมีจิตใจอำมหิตชั่ว

ร้ายถึงเพียงนี้ แล้วบุตรที่ให้กำเนิดออกมาจะเป็น

อย่างไร”

อี๋หนิงฟังจบก็นิ่งงัน ที่แท้หลัวเซิ่นหย่วนก็มีชาติ

กำเนิดเช่นนี้ มิน่าเล่า

ก่อนหน้านางยังรู้สึกสงสัยว่า แม้จะเป็นบุตรที่

กำเนิดจากสาวใช้ห้องข้างก็ไม่ควรมีสถานะตํ่า

ต้อยเช่นนี้ และฮูหยินผู้เฒ่าหลัวก็ไม่น่าจะไม่ชอบ

เขาถึงเพียงนี้

——————–

[1] อิงเถา คือผลเชอร์รี

[2] ขนมเถาเพี่ยน เป็นขนมที่ทำจากข้าวเหนียว

นํ้าตาล นํ้าผึ้งกุหลาบ ทำเป็นแผ่นสีขาวบาง

[3] ปลาจิ๋นหลี่ คือปลาคาร์ป