พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 40

จวนหนิงหย่วนโหว ในเมืองหลวง แสงเทียนส่อง

สว่างในยามราตรี

เฉิงหลางนั่งดื่มชาอยู่ในห้องโถงด้านหน้า เขามอง

ต้นหนี่ว์เจิน[1] ที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งอยู่

ด้านนอก มันแผ่กิ่งก้านในคํ่าคืนคิมหันต์ ดอก

ขนาดเท่าเมล็ดข้าวเป็นพุ่มหนาแน่น ซ่อนตัวอยู่

ภายใต้ใบไม้สีเขียว กลิ่นหอมจรุงไร้ใดเปรียบปาน

ยามเขายังเด็ก อี๋หนิงพาเขามาที่ห้องโถงด้านหน้า

เพื่อเก็บดอกหนี่ว์เจินให้เขาใช้ผ้าตาข่ายผืนบาง

สะอาดรองรับ หลังตากให้แห้งก็เอามาทำเป็นถุง

หอมวางไว้ข้างหมอนเพื่อช่วยให้ผ่อนคลาย นาง

สวมชุดกระโปรงยาวสีเขียวเรียบง่ายข้อมือสวม

กำไลหยกขาวธรรมดาทั่วไป กำไลหยกแกว่งไปมา

บนข้อมือ ขับให้ข้อมือของนางเรียวละเอียด เมื่อ

เขาในวัยเยาว์มองก็รู้สึกว่านั่นคือมือที่งดงามที่สุด

ในโลก กลิ่นหอมของดอกหนี่ว์เจินก็หอมที่สุด

เช่นเดียวกัน

บัดนี้นางตายไปเจ็ดปีแล้ว ต้นหนี่ว์เจินต้นนี้ก็

เติบโตสูงใหญ่แล้ว

เฉิงหลางคล้ายตกอยู่ในภวังค์ กระทั่งนอกห้อง

โถงมีองครักษ์คนหนึ่งเดินเข้ามา คุกเข่าลงแล้ว

เรียก “คุณชาย”

เฉิงหลางถึงได้สติ ลุกขึ้นเดินไปถาม “มีเรื่องใด”

องครักษ์หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากใน

แขนเสื้อแล้วส่งให้เขาเฉิงหลางเปิดอ่าน ก่อนจะ

ผุดรอยยิ้มเย็นยะเยือก

“จับได้แล้ว” เขาพับจดหมาย “เต้าเหยี่ยนเป็น

แขกคนสำคัญของท่านอาสี่ เจ้าต้องปฏิบัติกับเขา

อย่างมีมารยาท ไปจัดเตรียมห้องพระเล็กให้เขา

ห้องหนึ่ง ให้เขาสวดมนต์อยู่ในห้องนั้นทั้งวัน

เพียงไม่หลบหนีไปไหนก็พอ”

องครักษ์รับคำ ลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนเอ่ยต่อ

“คุณชาย ผลสอบเจี่ยหยวนของอาณาเขตเหนือ

ประกาศออกมาแล้ว…เป็นหลัวเซิ่นหย่วน

คุณชายสามแห่งตระกูลหลัว เมืองเปั่าติ้งขอรับ”

ตั้งแต่กลับมาจากเปั่าติ้ง เขาก็มีภารกิจรัดตัว

ไม่ได้สนใจหลัวเซิ่นหย่วนนานแล้ว

“เขาเป็นคนจิตใจทะเยอทะยาน” เฉิงหลางยิ้ม

เอ่ยเสียงราบเรียบ“ไม่แน่ว่าต่อไปเขาอาจจะได้

เข้ามาเป็นขุนนางร่วมราชสำนัก รอดูต่อไปเถิด”

เขาเก็บจดหมายแล้วเดินไปยังเรือนหลังของ

ตระกูลเฉิง

หลายปีก่อนตอนท่านน้าใหญ่ลู่เจียหรันยังอยู่

จวนหนิงหย่วนโหวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

ครื้นเครงทั้งวัน ต่อมาเมื่อท่านน้าสี่ขึ้นเป็นท่าน

โหวเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการทหารลู่ ท่าน

น้าใหญ่ถูกเขาสังหาร ทั้งจวนโหวจึงเปลี่ยนไป แม้

ท่านน้ารองกับท่านน้าสามจะไม่ได้รับความ

เดือดร้อนใดทว่าทุกครั้งที่พบท่านน้าสี่ก็จะตกใจ

จนขาแข้งสั่นเทา ต่อมาจึงหลบไปอาศัยที่เรือน

ด้านหน้า ทำให้เรือนหลังแทบจะร้างผู้คน

เฉิงหลางเดินมาถึงด้านนอกของห้องหนังสือ เห็น

บรรดาสาวใช้ยืนอยู่ด้านนอก ยามเดินเคลื่อนไหว

ล้วนแผ่วเบาแทบไร้สุ้มเสียง ผ่านการอบรมสั่ง

สอนมาอย่างดี ไม่กล้าพูดให้มากความแม้เพียง

ครึ่งคำ

หลังจากสาวใช้แจ้งแล้วเขาจึงเดินเข้าไป จากนั้น

ก็เห็นลู่เจียเสวียกำลังยืนคุยกับผู้ใต้อาณัติอยู่หลัง

โต๊ะยาว

เขาเรียกขาน “ท่านน้า” คำหนึ่ง ก่อนจะนั่งรอให้

ลู่เจียเสวียสนทนาให้เสร็จอยู่ด้านข้าง

ปีนี้ลู่เจียเสวียอายุยี่สิบเจ็ดปี รูปลักษณ์หล่อเหลา

บุคลิกอ่อนโยนเป็นเอกลักษณ์ รูปร่างสูงใหญ่

ยามนี้เขาสวมเสื้อคลุมลายนกกระเรียนสีดำ หาก

ผู้ที่ไม่เข้าใจในตัวเขาย่อมคิดว่าเขามีนิสัยดีเลิศ

ทว่าอันที่จริงเขากลับเย็นชาอำมหิต ไร้ความรู้สึก

ไม่ว่าจะในยามที่เขาสังหารลู่เจียหรันก็ดี หรือจะ

ยามนำทหารออกรบในสงครามก็ดี แต่ไหนแต่ไรก็

ไม่เคยออมมือ

เฉิงหลางยังจดจำภาพที่เขาเดินถือกระบี่เปือน

โลหิตกลับมาด้วยสีหน้าเย็นชาได้ เขาไม่มีวันลืม

เลือนภาพนั้นไปตลอดชีวิต

หลังจากลู่เจียเสวียสนทนาเสร็จสิ้นก็จิบชา ก่อน

เอ่ยถาม “มาหาข้ามีเรื่องอะไร”

เฉิงหลางเอาจดหมายฉบับนั้นให้เขาดู

ลู่เจียเสวียเปิดอ่าน ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขาหยิบพู่กัน

เริ่มลงมือตวัดอักษรเขียนอย่างมั่นคง หลังเขียน

เสร็จก็พับจดหมายแล้วกล่าวกับเฉิงหลาง “เจ้า

เอาจดหมายนี้ให้เต้าเหยี่ยน เขาอ่านแล้วก็จะรู้

เอง เรื่องอื่นไม่ต้องไปสนใจ”

เฉิงหลางรับคำ ลู่เจียเสวียจิบชา มองเขาก่อนจะ

เอ่ยเนิบช้า “ได้ยินมาว่าระยะนี้เจ้าคล้ายจะ

ใกล้ชิดสนิทสนมกับบุตรสาวสายตรงของตระกูล

โต้ว”

เฉิงหลางก้มศีรษะ ยิ้มเล็กน้อย “ข่าวโคมลอย

เท่านั้น ท่านน้าไม่ต้องใส่ใจ”

ลู่เจียเสวียมองเฉิงหลางด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

อย่างไรเขาก็ใช้ชีวิตมามากกว่าเฉิงหลางสิบกว่าปี

ความคิดเหล่านั้นของเฉิงหลางราวกับแสดงอยู่บน

ใบหน้า แม้เขาจะเป็นแม่ทัพฝั่ายบู๊ ทว่าเขาอาจ

กระจ่างถึงจิตใจคดเคี้ยวของพวกบัณฑิตยิ่งกว่า

คนพวกนั้นเองเสียอีก ลู่เจียเสวียไม่ได้เปิดโปงอีก

ฝั่ายเพียงเบนสายตาออก เอ่ยด้วยนํ้าเสียงเรียบ

เฉย “แต่ไหนแต่ไรโต้วเก๋อเหล่าก็รักเอ็นดู

หลานสาวสายตรงคนนี้นัก เจ้าอย่าได้ทำจนเลย

เถิดเกินไป”

หากจะใฝั่หาความสำราญสักนิดนั้นไม่เป็นไร เขา

ไม่สนใจ

เฉิงหลางรับคำอีกครั้ง ลู่เจียเสวียจึงโบกมือ “เอา

เถิด เจ้าถอยออกไปได้”

เฉิงหลางยิ้มอย่างไม่ยี่หระ เดินออกมาจากห้อง

หนังสือของลู่เจียเสวียแม้เขาจะมีชื่อเสียงเลื่องลือ

ในอาณาเขตเหนือ และเขาจะเรียกขานลู่เจียเส

วียว่า ‘ท่านน้า’ ทว่าในสายตาของลู่เจียเสวีย เขา

ก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในมือเท่านั้น

เฉิงหลางเดินกลับไปตามระเบียงทางเดิน

ด้านหน้ามีสาวใช้หลายคนถือกล่องอาหารเข้ามา

เมื่อเห็นเขาก็ยอบตัวเรียกขานเขาว่าคุณชาย

เฉิงหลางผงกศีรษะเอ่ยถาม “พวกเจ้ามาส่งของ

ให้ท่านโหวหรือ เหตุใดจึงไม่เคยเห็นหน้ามา

ก่อน”

หนึ่งในสาวใช้ตอบ “พวกบ่าวมาจากเรือนฝัง

ตะวันตกเจ้าค่ะ ไม่ค่อยได้ออกมาเท่าไร! มิใช่เรื่อง

แปลกหากคุณชายจะไม่รู้จักเจ้าค่ะ”

เรือนฝังตะวันตก…สีหน้าเฉิงหลางหม่นลง เหตุใด

เขาจึงลืมไปว่าจวนหนิงหย่วนโหวยังมีเรือนฝัง

ตะวันตกอยู่ด้วย!

ผู้ที่อาศัยอยู่ในเรือนคือเซี่ยหมิ่น

เซี่ยหมิ่นผู้เพียบพร้อมไปด้วยรูปโฉมและ

ความสามารถ ชื่อเสียงโด่งดังเลื่องลือไปทั่วทั้ง

เมืองหลวง ฮูหยินของซื่อจื่อ ทว่าบัดนี้นางกลับ

เป็นเพียงสตรีวัยกลางคนที่ถูกทิ้งไว้ในเรือนร้าง ไร้

คนสนใจ หลังจากที่ลู่เจียเสวียสังหารลู่เจียหรัน

สามีของนาง เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ใช่มนุษย์

ซึ่งฆ่าล้างตระกูลจึงได้ปล่อยเซี่ยหมิ่นไว้ ให้นาง

ย้ายไปอยู่ในเรือนฝังตะวันตก แม้ไม่ตายแต่ก็ใช้

ชีวิตราวกับคนตายทั้งเป็น

มีบางครั้งที่เฉิงหลางไม่รู้ว่านางน่าสงสารมากกว่า

หรือเป็นอี๋หนิงที่น่าสงสารยิ่งกว่า

หลัวอี๋หนิงอายุยังน้อย ยังไม่ทันได้เสพสุขก็ถูกคน

สังหาร หลังนางตาย สามีก็ยิ่งเจริญรุ่งโรจน์ ขึ้น

เป็นผู้บัญชาการลู่ซึ่งกุมอำนาจทางทหารไว้ในมือ

ส่วนเซี่ยหมิ่นที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้สังหารหลัวอี๋ห

นิง ถูกขังอยู่ในเรือนฝังตะวันตกมานานหลายปี

เฉิงหลางมองกล่องอาหารในมือของสาวใช้

หัวเราะเสียงตํ่าพลางเอ่ย“เจ้าต้องบอกกับนางว่า

นาง…ต้องยืนหยัดมีชีวิตต่อไป”

เขาชำเลืองมองห้องหนังสือของลู่เจียเสวียครั้ง

หนึ่ง ก่อนไปจากเรือนด้านหลัง

ปลายเดือนเก้าเป็นช่วงเวลาที่อากาศเย็นสบาย

มากที่สุด กลิ่นของดอกตันกุ้ยหอมอบอวล

เสวี่ยจือกำลังสั่งให้สาวใช้เปลี่ยนม่านไผ่นางสนม

เป็นม่านไหมหังโจวอี๋หนิงพิงอยู่ข้างหน้าต่าง กิน

สาลี่คลุกนํ้าหวานดอกกุ้ยฮวาพลางท่องบทสวด

หลังจากหลัวเซิ่นหย่วนสอบได้เจี่ยหยวนก็มีแขก

สำคัญมาเยี่ยมเยือนตระกูลหลัวไม่ขาดสาย

หลัวเฉิงจางพาบุตรชายคนโตของอนุออกมาพบ

แขกเดิมหลัวเฉิงจางเข้าใจว่าเขาอาจจะตื่น

ตระหนกบ้าง แต่คาดไม่ถึงว่าเขากลับสงบนิ่ง

โต้ตอบอย่างเหมาะสมลื่นไหล ทำให้หลัวเฉิงจาง

วางใจลง กล่าวกับผู้ดูแลในบ้านว่า ต่อไปนี้เรื่อง

ใหญ่เล็กต่าง ๆ ก็ให้ถามคุณชายสามได้เลยไม่

จำเป็นต้องมาถามตน

แม้หลัวเซิ่นหย่วนจะเป็นบุตรคนโตของอนุ แต่ก็

ต้องรับผิดชอบดูแลบ้านรอง

ด้วยเหตุนี้หลัวเซิ่นหย่วนจึงงานยุ่ง มีบางครั้งที่ไม่

พบตัวเขาหลายวันครั้งก่อนที่อี๋หนิงเห็นเขา เขาก็

ถูกรุมล้อมด้วยผู้ดูแลเรื่องต่าง ๆ สองสามคนอี๋ห

นิงมองอยู่ห่าง ๆ จนเขาลับหายไป แม้แต่เรือน

เฟิงเซี่ยถัง เขาก็ยังแทบไม่ได้กลับไป

อี๋หนิงรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง ใช้เวลาส่วนใหญ่ไป

กับการอยู่เป็นเพื่อนฮูหยินผู้เฒ่าหลัว มองเจิ้งมา

มาฝังเข็ม หรือไม่ก็ไปเล่นที่หลังเขา เก็บดอกกุ้

ยฮวากับหลัวอี๋ซิ่วเพื่อเอากลับมาทำนํ้าหวาน

ดอกกุ้ยฮวา

เมื่อสถานะของหลัวเซิ่นหย่วนสูงขึ้น สถานะของ

หลินไห่หรูก็ดุจนํ้าขึ้นเรือย่อมสูง ไม่ต้องกล่าวถึง

หลัวเฉิงจางว่ามีความยำเกรงต่อนางมากขึ้น

แม้แต่เฉินซื่อยังเริ่มสนทนาปราศรัยกับนาง มีฮู

หยินจากหลากหลายตระกูลผลัดเปลี่ยนกันมาเชื้อ

เชิญนางไปชมการแสดง ชนิดท่านเชิญข้าเชิญ แค่

เฉพาะฮูหยินเกา หลินไห่หรูก็ถูกเชิญไปสามสี่ครั้ง

แล้ว

ในที่สุดหลินไห่หรูก็เข้าสู่แวดวงของบรรดาฮูหยิน

ตระกูลขุนนางในเมืองเปั่าติ้ง นางแต่งงานมาห้าปี

ไม่เคยเข้าร่วมได้สำเร็จเลยสักครั้ง แต่ทันทีที่

หลัวเซิ่นหย่วนกลายเป็นเจี่ยหยวน นางก็ได้รับ

การเชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้นอี๋หนิงตื้นตันใจ

แทนนางอย่างสุดซึ้ง เมื่อก่อนทุกคนเอาแต่เชิญ

เฉินซื่อ บัดนี้ถือว่าหลินไห่หรูพอจะมีสังคมขึ้น

มาแล้ว

บางครั้งหลินไห่หรูยังพานางไปชมการแสดงด้วย

ทันทีที่บรรดาฮูหยินได้ยินว่านางเป็นน้องสาวแท้

ๆ ของหลัวเซิ่นหย่วน คนเหล่านั้นก็พากันยัด

เมล็ดแตงขนมต่าง ๆ ใส่มือนางอย่างไม่เสียดาย

ทั้งยังชมเชยว่านางเฉลียวฉลาด น่ารัก รู้ความ

อันใดทำนองนั้นอีกเป็นกระบุง

มีครั้งหนึ่งฮูหยินของท่านผู้ตรวจการดึงหลินไห่หรู

ไปพูดคุย “…ข้ามีหลานสาวคนหนึ่งอยู่ที่สวี่โจว

รูปโฉมงดงามจนไม่อาจพรรณนา เรื่องเย็บปักถัก

ร้อยก็เป็นเลิศ ท่านปูั่ของนางเป็นท่านเจ้าเมือง

เมืองสวี่โจว หากท่านเห็นดีพวกเราก็ไปหาไต้ซือ

ให้ช่วยเทียบวันเวลาเกิดกันเถิด”

ขณะนั้นอี๋หนิงถูกยัดขนมไว้เต็มอ้อมแขน กำลัง

กัดขนมแปั้งเกาลัดด้วยจิตใจเลื่อนลอย เมื่อได้ยิน

ก็แทบสำลัก อย่างไรฮูหยินของท่านผู้ตรวจการก็

ถือเป็นผู้มีฐานะสูงส่ง เรื่องนี้ไยต้องรีบร้อนขนาด

นั้น!

หลินไห่หรูถูกฮูหยินของท่านผู้ตรวจการต้อนรับ

อย่างกระตือรือร้นก็รู้สึกประหม่า ทุกคนคิดว่า

นางสามารถตัดสินใจเรื่องหลัวเซิ่นหย่วนได้ แต่

อันที่จริงนางไม่อาจยุ่งเกี่ยวได้สักนิด นางทำได้

เพียงกล่าว “เรื่องนี้ต้องดูเจตนารมณ์ของหลัวเซิ่น

หย่วน ข้าไม่ทราบ”

เมื่อฮูหยินของท่านผู้ตรวจการได้ยินก็ยิ่งพูดด้วย

ความดีใจ “กล่าวได้ถูกต้อง! เรื่องนี้ต้องให้คน

หนุ่มสาวตัดสินใจกันเอง เช่นนั้นข้าจะรีบเขียน

จดหมายให้น้องสาวของข้า ให้นางถามความ

คิดเห็นของหลานสาวของข้า…”

เมื่ออี๋หนิงเห็นว่าหลินไห่หรูถูกผู้อื่นชักจูงกลับไป

เรื่องเดิมอีกครั้งก็รีบฉีกยิ้มตาหยี “ท่านย่ากล่าว

แล้วว่าพี่ชายสามยังต้องเรียนหนังสืออีกหลายปี!”

บัดนี้นางยังเด็ก จะพูดอะไรก็ไม่มีผู้ใดถือสานาง

แต่เมื่อเป็นเช่นนี้อยู่หลายครั้ง อี๋หนิงก็เริ่มรำคาญ

ไม่อยากไปแล้วหลินไห่หรูเองก็ไม่อยากไปเช่นกัน

ทุกการแสดงอันน่าสนใจของเมืองเปั่าติ้งนางล้วน

เคยดูมาแล้วอย่างน้อยสามรอบ ไร้ซึ่งความ

น่าสนใจแล้ว ที่สำคัญคือทุกคนไม่ได้มาดูการ

แสดง แต่มาดูนางต่างหาก

อี๋หนิงถามความคิดเห็นของฮูหยินผู้เฒ่าหลัว

“ระยะนี้พี่ชายสามถูกผู้อื่นเอ่ยถึงเรื่องหมั้นหมาย

บ่อยครั้ง ท่านรู้สึกว่าผู้ใดดีเจ้าคะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเผยอเปลือกตาขึ้น ถามนางด้วยท่าที

เกียจคร้าน “เจ้ารู้สึกว่าผู้ใดดี”

อี๋หนิงย่อมรู้สึกว่าไม่มีสตรีนางใดคู่ควรกับ

หลัวเซิ่นหย่วน นางจึงเลือกส่ง ๆ มาคนหนึ่ง “ข้า

รู้สึกว่าคุณหนูเกาข้างจวนของพวกเราก็ไม่เลวเจ้า

ค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวยิ้ม ย้อนถามนาง “เปียะทุเรียน

ไม่กี่ชิ้นของนางก็สามารถซื้อเจ้าได้แล้วหรือ

กระทั่งพี่ชายสามของเจ้า เจ้าก็ขาย”

อี๋หนิงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก นางหมายความ

เช่นนั้นเมื่อไรกัน!

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเอ่ยต่อ “เรื่องของเขา ข้าไม่รีบ

ร้อน และก็จะไม่ไปยุ่งกับเขา หากในภายหน้าเขา

ได้รับการคัดเลือกเป็นจิ้นซื่ออีก เรื่องการขอหมั้น

หมายก็จะยิ่งหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย”

เมื่ออี๋หนิงเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลัวไม่มีแผนการนี้

ในที่สุดก็โล่งใจ นางไม่ต้องไปเที่ยวชมการแสดง

อีกแล้ว

หลินไห่หรูลอบปล่อยข่าวนี้ออกไป ทำให้นาง

ได้รับการเชิญไปงานเลี้ยงน้อยลงกว่าครึ่ง

สถานการณ์ดำเนินไปเช่นนี้จนถึงฤดูสารท อันที่

จริงอี๋หนิงกลัวความร้อน เมื่ออากาศเย็นลง นาง

จึงสบายใจขึ้น พลิกหน้าบทสวดแล้วอ่านต่อก่อน

จะเอาสาลี่ชิ้นหนึ่งยัดใส่ปาก

สาวใช้ที่เฝั้ายามอยู่ด้านนอกเดินเข้ามารายงานว่า

คุณชายสามมาพบนาง

อี๋หนิงนั่งตัวตรง เขามิใช่ไปดูร้านค้าที่ทงโจวหรอก

หรือ เหตุใดจึงกลับมาแล้ว

เมื่อหลัวเซิ่นหย่วนเดินเข้ามาก็เห็นเจ้าเด็กนั่น

เตรียมถาดสาลี่ที่หั่นเรียบร้อยไว้ให้เขาถาดหนึ่ง

เขาเพียงชำเลืองมองคราหนึ่ง ก่อนจะยื่นสิ่งของ

ในมือให้นาง “เอามาฝากเจ้าจากทงโจว”

เป็นขนมกุ้ยฮวาฝูหลิง[2] ที่เพิ่งทำเสร็จใหม่

ระยะนี้อี๋หนิงกินขนมต่าง ๆ จากงานเลี้ยงจนท้อง

ไส้ไม่สบาย เกรงว่าในช่วงเวลาอันสั้นนี้คงไม่นึก

ชมชอบอีก แต่แน่นอนว่านางไม่กล้ากล่าวสิ่งใด

เพียงเก็บเข้าไปในกล่อง ดึงแขนเขาที่กำลังจะดื่ม

ชา ยิ้มพลางเอ่ยถาม“พี่ชายสาม ทงโจวสนุก

หรือไม่”

ทั้งสองชาติ นางยังไม่เคยไปสถานที่แห่งนั้น ได้ยิน

ว่าอยู่ใกล้กับเมืองหลวง เป็นศูนย์กลางของการ

สัญจรทางนํ้า ครึกครื้นยิ่งนัก

หลัวเซิ่นหย่วนเงยหน้า ค่อย ๆ ปิดฝาถ้วยชาแล้ว

เอ่ย “ไม่เลว แต่ข้าได้ยินมาว่าเพื่อขนมไม่กี่ก้อน

เจ้าถึงกับขายข้า ข้าจึงตั้งใจเอากลับมาให้เจ้า

บางส่วน”

——————–

[1] ต้นหนี่ว์เจิน คือต้นไม้ชนิดหนึ่ง ออกดอกเป็น

ช่อสีขาว เมื่อผลสุกแล้วจะเป็นเม็ดเล็ก ๆสีม่วง

[2] ขนมกุ้ยฮวาฝูหลิง เป็นขนมที่ทำจากแปั้งข้าว

เหนียว ผสมผงฝูหลิง ดอกกุ้ยฮวา และนํ้าตาล

นวดด้วยนํ้านมจนเข้ากัน นำไปนึ่งสุก สอดไส้ถั่ว

แดง