พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 47

ภายในห้อง หลัวเซิ่นหย่วนวางถ้วยนํ้าชาลง เลิก

คิ้วเอ่ยถาม “ให้ข้าช่วยดูแลหรือ”

อี๋หนิงผงกศีรษะ นางเปิดกล่องออก พินิจมอง

อย่างละเอียด เป็นกระดาษแผ่นบาง ๆ หลาย

แผ่น หากไม่ใช่เพราะในเวลานี้นางไม่สะดวกดูแล

ด้วยอุปนิสัยของนาง การเก็บสิ่งเหล่านี้ไว้กับตัว

ย่อมทำให้สบายใจมากกว่าแต่แน่นอนว่าหากได้

หลัวเซิ่นหย่วนคอยดูแล นางก็วางใจเช่นกัน

นางสำทับเพิ่มเติม “พี่ชายสาม ท่านช่วยข้าดูแล

ส่วนข้าจะคอยเรียนรู้งาน แต่เมื่อข้าถึงวัยปักปิน

แล้ว ท่านต้องคืนให้ข้า…”

หลัวเซิ่นหย่วนหลุดเสียงหัวเราะ เจ้าเด็กนี่คิด

อะไรอยู่ คิดว่าเขาโลภอยากได้เงินของนางหรือ

อย่างไร

อี๋หนิงเห็นรอยยิ้มของเขาส่อถึงความนัยไม่ชัดเจน

ในใจก็ลอบคิดว่าประโยคนั้นของตนอาจฟังดู

คลุมเครือ นางกลัวเขาเข้าใจผิด จึงรีบกล่าวอีก

ประโยคโดยพลัน “ท่านอย่าได้เข้าใจผิด ไม่ใช่ว่า

ข้าเกรงว่าท่านจะโลภอยากได้เงินของข้า เพียงแต่

ต่อไปเมื่อท่านสอบได้จิ้นซื่อก็จะมีภารกิจติดพัน

หากเอาเรื่องเหล่านี้มารบกวนท่านคงดูไม่ดีนัก”

นางยังพูดต่ออีก “ผลกำไรจากร้านค้าและผืนนา

เหล่านี้ ข้าจะแบ่งให้ท่านสามส่วน”

หลัวเซิ่นหย่วนกล่าว “ให้ข้าช่วยเจ้าย่อมได้ ทว่า

กำไรไม่อาจปันผลเช่นนี้ ผลกำไรทั้งหมดจาก

ร้านค้าและผืนนาต้องเก็บไว้ที่ข้า หากเจ้าต้องการ

ใช้เงินค่อยมาเอาที่ข้า เมื่อเจ้าเติบใหญ่แล้ว ข้าจะ

มอบทั้งหมดคืนให้เจ้าจะให้ยามนี้คงไม่ได้”

เมื่อนึกถึงการใช้ชีวิตอย่างฟุั่มเฟือยของอี๋หนิงใน

อดีต เขาก็กลัวว่านางจะใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายโดยไม่

ยั้งคิด หลัวเซิ่นหย่วนคิดว่าเป็นการเหมาะสม

มากกว่า หากไม่มอบเงินให้นางในเวลานี้

อี๋หนิงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ดูเอาเถิด นี่ก็คือ

ข้อเสียของการเป็นเด็กน้อย

ทว่าเมื่อใคร่ครวญแล้วก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล เงิน

มหาศาลเช่นนี้หากเก็บไว้ที่นางคงไม่ค่อย

ปลอดภัยนัก

ในเมื่อราษฎรเดิมไร้ความผิด แต่เพราะมีหยกติด

ตัวจึงต้องโทษ[1]

สวีมามาเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง “คุณหนูเจ็ด บ่าว

เห็นว่าคุณชายสามกล่าวได้ถูกต้อง หากยามใด

ท่านต้องการใช้เงินค่อยไปขอจากเขาก็ได้แล้ว”

สุดท้ายอี๋หนิงจึงตกลง นางส่งกล่องให้สวีมามาให้

ช่วยเก็บให้ตนก่อนจะส่งกุญแจให้เสวี่ยจือ

วางแผนจะไปดูสมบัติที่ท่านย่าทิ้งไว้ให้นาง

สวีมามากล่าวกับหลัวเซิ่นหย่วน “ฮูหยินผู้เฒ่า

เพิ่งจากไป บรรดาผู้ดูแลเหล่านั้นต้องมาเคารพ

ศพ บ่าวจะพาพวกเขามาพบท่าน ต่อไปก็ให้ท่าน

เป็นคนดูแลจัดการ พรุ่งนี้บ่าวจะให้เข้าพบท่านที่

ห้องโถงด้านข้างเป็นอย่างไรเจ้าคะ”

หลัวเซิ่นหย่วนมองอี๋หนิงก็พบว่านางกำลังจับจ้อง

เขา ดวงตากลมดำขลับเอ่อล้นไปด้วยความ

คาดหวัง

“พรุ่งนี้ยามบ่าย หลังข้าไปพบแขกกับท่านพ่อ

แล้วจะเข้าไป” หลัว-เซิ่นหย่วนพูดกับสวีมามา

เมื่ออี๋หนิงได้ยินเขาตอบตกลงก็รีบดึงแขนเสื้อของ

หลัวเซิ่นหย่วนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นก็

ขอบคุณพี่ชายสามแล้วเจ้าค่ะ!”

นางมักเชื่อใจเขาอย่างประหลาดอยู่เสมอ

หลัวเซิ่นหย่วนมองมือเล็กของนางที่ดึงตน ในใจก็

ลอบครุ่นคิด

หลังจากพี่ชายสามจากไป สาวใช้ก็ยกนํ้าอุ่นมาให้

อี๋หนิงล้างเท้า

อี๋หนิงมองสวีมามาซึ่งกำลังจัดที่นอนให้นางก็รู้สึก

ว่าภาพที่ไม่คุ้นเคยนี้ช่างคุ้นตา

แม้ท่านย่าจะจากไปแล้ว ทว่ายังคอยปกปั้องนาง

อยู่ตลอดเวลา อี๋หนิงนอนบนเตียง มองเพดาน

ด้านบน ยามนี้ นางไม่อาจทำตัวเป็นเด็กได้อีก

ต่อไปแล้ว

นางหลับตาลงเงียบ ๆ จิตใจค่อย ๆ เข้าสู่ความ

สงบ

เช้าวันต่อมา เสวี่ยจือปรนนิบัติอี๋หนิงอาบนํ้า

แต่งตัว นางยังคงสวมชุดไว้ทุกข์ เกล้าผมมวย

จากนั้นจึงไปกินอาหารเช้าที่เรือนของหลินไห่หรู

สาวใช้จัดวางโจ๊กเนื้อขาว ขนมเปียะนํ้าผึ้ง และ

หัวไชเท้าดองแห้งหลินไห่หรูกลัวว่านางจะไม่คุ้น

กับอาหารที่นี่จึงเตรียมของว่างให้อีกหลายอย่าง

เป็นเกี๊ยวนํ้าห่อกุ้งเนื้อใส ซาลาเปาไส้ถั่วแดง ถ้วย

ของอี๋หนิงมีอาหารกองทับกันจนเกิดเป็นภูเขา

ขนาดย่อม ๆ

“ระยะนี้เจ้าผ่ายผอมลง กินให้มากหน่อยเถิด”

หลินไห่หรูยิ้มพลางเอ่ยก่อนจะสั่งให้สาวใช้รีบไป

ยกแปั้งนึ่งพุทราที่เพิ่งนึ่งเสร็จเข้ามา อี๋หนิงชอบ

กินสิ่งนี้ เพียงแต่เจ้าสิ่งนี้มีกรรมวิธีทำยุ่งยาก ปกติ

จึงไม่ค่อยทำให้กินบ่อยนักทว่านี่เป็นครั้งแรกที่อี๋ห

นิงกินข้าวที่เรือนของนาง อย่างไรก็ต้องให้เด็ก

น้อยได้กินแต่ของดี

หลัวอี๋เหลียนพาเซวียนเกอร์เข้ามาคารวะหลินไห่

หรู

นางก็สวมชุดไว้ทุกข์เช่นกัน หลายเดือนมานี้ดู

เหมือนจะสูงขึ้นเล็กน้อยดวงหน้าเล็กงดงามพร่าง

พราว

นางกับเซวียนเกอร์คารวะหลินไห่หรู หลินไห่หรู

รับคำเสียงหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย

อี๋หนิงเงยหน้าขึ้นมอง แต่กลับไม่พบร่างของเฉียว

อี๋เหนียง เป็นอนุแต่ไม่มาคารวะนายหญิงประจำ

บ้านได้หรือ นี่ไม่ถูกต้องตามระเบียบแบบแผนเอา

เสียเลย นางจึงเอ่ยถามหลัวอี๋เหลียน “พี่หญิงหก

อี๋เหนียงไม่มาด้วยหรือเจ้าคะ”

หลัวอี๋เหลียนทอดถอนใจ “เมื่อวานท่านพ่อ

โศกเศร้ามาก อี๋เหนียงวุ่นวายอยู่กับการปรนนิบัติ

ท่านพ่อ ตื่นมาตอนเช้าจึงรู้สึกไม่ค่อยสบาย”นาง

ยิ้มแล้วพูดต่อ “ท่านย่าจากไปแล้ว น้องสาวเจ็ด

ย้ายมาอยู่กับท่านแม่เห็นทีต่อไปคงต้องมาเยือน

ที่นี่บ่อย ๆ ข้าต้องกล่าวต้อนรับน้องสาวเจ็ดแล้ว

เรือนฝังประจิมนี้ข้าคุ้นเคยยิ่งนัก ต่อไปหาก

น้องสาวเจ็ดต้องการสิ่งใด อยากเล่นอะไรก็มาหา

ข้าได้”

อี๋หนิงกล่าวขอบคุณ ประจวบเหมาะกับเวลานี้

สาวใช้ยกแปั้งนึ่งพุทราที่เพิ่งนึ่งเสร็จเข้ามาพอดี

เซวียนเกอร์ที่ยืนอยู่ข้างกายหลัวอี๋เหลียนเห็นเข้า

ก็ดึงแขนเสื้อของหลัวอี๋เหลียน งอแงจะกินให้ได้

“เซวียนเกอร์จะเอาแปั้งนึ่ง!เซวียนเกอร์จะเอา

แปั้งนึ่ง!”

ปกติหลินไห่หรูไม่ชอบสองพี่น้องนี้สักเท่าไร แปั้ง

นึ่งถาดนี้นางเตรียมไว้ให้อี๋หนิงโดยเฉพาะ ไม่

อยากแบ่งปันให้พวกเขา

ทว่าอย่างไรเซวียนเกอร์ก็ยังเด็ก หลินไห่หรูให้

บ่าวหญิงชรายกถาดมานางแบ่งก้อนหนึ่งให้เซ

วียนเกอร์ อี๋หนิงเองก็ไม่สนใจ ต่อให้นางชอบ แต่

นางโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะไปถือสาหาความกับเด็ก

น้อยได้อย่างไร

แต่เซวียนเกอร์เห็นดังนั้นกลับไม่พอใจ ในเรือน

ของเฉียวอี๋เหนียงของที่เขาชอบกินต้องยกให้เขา

ทั้งหมด กระทั่งส่วนของหลัวอี๋เหลียนก็ยังต้อง

ยอมยกให้เขา แล้วจะแบ่งให้เขาเพียงก้อนเดียว

ได้อย่างไร เขาโหวกเหวกเสียงดัง “เซวียนเกอร์

จะเอาทั้งหมด!” เขาเดินเข้าไปหลายก้าว อุ้มทั้ง

ถาดมาไว้ในอ้อมกอดของตน

หลัวอี๋เหลียนเห็นน้องชายเป็นเช่นนี้ก็ยิ้มจนใจ

“ท่านแม่โปรดอย่าถือสาน้องชายยังเด็กนัก”

หลินไห่หรูเกือบจะกระแทกตะเกียบลงบนโต๊ะ นี่

เป็นสิ่งที่นางสั่งให้ห้องครัวเตรียมให้อี๋หนิงตั้งแต่

เช้าตรู่ อี๋หนิงยังไม่ได้กินสักชิ้น เซวียนเกอร์เป็นที่

รักของบ้านรอง ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องเอ็นดูเขา ทว่ายิ่ง

นานวันก็ยิ่งถูกตามใจจนเสียนิสัยแล้ว

ด้านนอกมีเสียงสาวใช้รายงาน กล่าวว่านายท่าน

รองมาแล้ว

เมื่ออี๋หนิงได้ยินก็วางถ้วยในมือลง รีบคลี่ยิ้มพลาง

เอ่ย “หากเซวียน-เกอร์ชอบ เช่นนั้นก็ให้เจ้ากิน

ทั้งหมดดีหรือไม่ แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องแย่งชิงมานั่ง

ดี ๆ เถิด พี่หญิงเจ็ดยังมีโจ๊กเนื้อขาว เจ้าเอามา

กินด้วยกันดีหรือไม่”

เซวียนเกอร์ไม่ชอบพี่หญิงเจ็ดที่ไม่คุ้นเคยผู้นี้ เขา

ส่ายหน้า “ข้าไม่ชอบกินโจ๊ก! ข้าไม่ชอบท่าน และ

ก็ไม่อยากนั่งข้างท่าน!”

ประจวบเหมาะกับที่หลัวเฉิงจางเดินเข้ามาพอดี

เด็ก ๆ คารวะเขา เขาชำเลืองมองเซวียนเกอร์ที่

กอดถาดขนมเอาไว้ ขมวดคิ้วมุ่น “เซวียนเกอร์

เจ้ากำลังทำอะไร พี่สาวเจ้าแบ่งโจ๊กให้เจ้ากิน เจ้า

ไม่เอาก็เพียงบอกว่าไม่เอาเหตุใดจึงต้องกล่าว

วาจาเยี่ยงนี้!”

อี๋หนิงเพิ่งจะสูญเสียท่านย่า ยามนี้เพิ่งย้ายมาอยู่

กับเขา

ยามอยู่ด้านนอกเมื่อครู่ เขาได้ยินเสียงสุภาพสงบ

เสงี่ยมของอี๋หนิง ดูมีความห่วงใยในตัวของ

น้องชาย ในใจเขาก็อิ่มเอม คาดไม่ถึงว่าแม้เซวียน

เกอร์จะอายุยังน้อย แต่กลับกล่าววาจาทำร้าย

จิตใจผู้อื่นเช่นนี้

อี๋หนิงคล้ายไม่ใส่ใจ พูดเสียงเบา “ท่านพ่ออย่าได้

กล่าวโทษน้องชายเลยเจ้าค่ะ เขาอายุยังน้อย จึง

พูดจาเถรตรงไปหน่อยเท่านั้น”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเพิ่งจากไป ในใจหลัวเฉิงจาง

ยังคงเศร้าตรม อี๋หนิงดูโดดเดี่ยวน่าเวทนา เขา

ย่อมรู้สึกปวดใจขึ้นหลายส่วน เขานั่งลงพลาง

กล่าวกับเซวียนเกอร์ “หมัวมัวของเจ้าเคยสั่งสอน

หรือไม่ ว่าควรปฏิเสธผู้อื่นอย่างไรรีบขออภัยพี่

หญิงเจ็ดของเจ้าเสีย”

เซวียนเกอร์มองบิดาที่ชอบอุ้มตน รักใคร่เอ็นดูตน

มาโดยตลอด ทว่าบัดนี้กลับเริ่มแสดงอารมณ์ขุ่น

มัวกับตน ก็พูดอย่างน้อยเนื้อตํ่าใจ ไม่ยินดีนัก

“ขอบคุณพี่หญิงเจ็ดขอรับ ก่อนมาที่นี่เซวียน

เกอร์กินข้าวมาแล้ว จึงไม่อยากกินโจ๊กของพี่หญิง

เจ็ดแล้ว เมื่อครู่นี้ต้องขออภัยพี่หญิงเจ็ดด้วย

ขอรับ”

หลัวอี๋เหลียนเห็นท่าทางเช่นนี้ของน้องชายก็ปวด

ใจเล็กน้อย นางกับเฉียวอี๋เหนียงเอาใจเอ็นดูเซ

วียนเกอร์ดุจสมบัติลํ้าค่า จึงกล่าวเสียงอ่อน“ท่าน

พ่อ ช่วงนี้เซวียนเกอร์กำลังโศกเศร้าเพราะเรื่อง

ของท่านย่า หลังข้ากลับไปจะอบรมสั่งสอนเซ

วียนเกอร์ให้รู้จักมารยาทในการพูดจาแน่นอนเจ้า

ค่ะ”

เมื่อเห็นว่าเซวียนเกอร์ขอโทษแล้ว ทั้งหลัวอี๋

เหลียนที่เชื่อฟังรู้ความมาโดยตลอดก็เอ่ยปากแล้ว

สีหน้าของหลัวเฉิงจางถึงได้ผ่อนคลาย เขาให้สอง

พี่น้องออกไปก่อน

ขณะที่หลัวอี๋เหลียนกำลังจะจากไปก็ปรายตามอง

อี๋หนิงคราหนึ่ง อี๋หนิงกำลังคีบเกี๊ยวนํ้าใสกินด้วย

แววตาเรียบเฉย ไม่ได้มองนางสักนิด

กิริยามารยาทของเซวียนเกอร์ก้าวร้าวเช่นนี้ ทว่า

บรรดาสาวใช้บ่าวหญิงชราข้างกายหลินไห่หรู

กลับไม่เอ่ยสิ่งใด เห็นทีคงคุ้นชินกันเสียแล้ว

มิน่าเล่าถึงได้กล่าวกันว่าเฉียวอี๋เหนียงเป็นที่โปรด

ปรานนัก

หลัวเฉิงจางนั่งลงข้างกายอี๋หนิง สาวใช้จัดเตรียม

ถ้วยตะเกียบให้เขาเขาเอ่ยถามนางด้วยนํ้าเสียง

นุ่มนวลว่าอยู่ที่เรือนของหลินไห่หรูสบายดีหรือไม่

อี๋หนิงผงกศีรษะ “ท่านแม่ดีต่อข้านัก ทั้งยังทำ

แปั้งนึ่งพุทราให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าชอบท่านแม่”

คำเยินยอของเด็กน้อยคือสิ่งวิเศษที่สุด

หลัวเฉิงจางเห็นอี๋หนิงอารมณ์ดีก็ลูบศีรษะนาง

อย่างโล่งใจ

“ท่านย่าจากไปแล้ว ต่อไปเจ้าก็คอยติดตามท่าน

แม่ของเจ้าให้ดีสมบัติที่ท่านย่าทิ้งไว้ให้ พี่ชายสาม

ของเจ้าได้พูดกับข้าแล้ว” หลัวเฉิงจางมองนางเงย

ใบหน้าเล็ก ๆ ขึ้น คล้ายกำลังมองเขาอย่างตั้งใจก็

อดยิ้มไม่ได้ “พ่อรู้หมดแล้ว ในเมื่อเป็นสิ่งที่ท่าน

ย่าทิ้งไว้ให้เจ้า พ่อย่อมไม่มีทางแตะต้อง ต่อไป

ของทั้งหมดก็จะเป็นสินเดิมของเจ้ายามออก

เรือน”

เมื่อรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมอบของทุกสิ่งอย่างให้

อี๋หนิง หลัวเฉิงจางก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ไม่ว่าจะตกอยู่

ในมือของผู้ใด อย่างไรสมบัติทั้งหมดนี้ก็ถือว่าเป็น

ของบ้านรอง ดังนั้นตอนที่หลัวเซิ่นหย่วนออกไป

จัดการธุระติดต่อกันหลายคืน เขาถึงไม่ได้ห้าม

ปราม

“เพียงแต่เกรงว่าพี่สะใภ้คงไม่สบอารมณ์นัก”

หลัวเฉิงจางวางมือลงหันไปเอ่ยกับหลินไห่หรู

“เจ้าไปปลอบประโลมพี่สะใภ้สักหน่อย เรื่อง

ทั้งหมดรอพี่ใหญ่กลับมาแล้วค่อยหารือกัน

สำหรับเรื่องการแยกบ้านคงต้องรอไปก่อน…”

เขาเงียบไปชั่วขณะ

ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งจะจากไปก็จะแยกบ้าน นี่ถือเป็น

เรื่องไม่กตัญู

รอดูไปอีกสักหน่อย คำนวณจากเวลา พวกเขา

น่าจะออกจากเมืองหลวงกันแล้ว

หลินไห่หรูไม่ลงรอยกับเฉินซื่อ นางอยากแยก

บ้านใจจะขาด แต่เมื่อหลัวเฉิงจางยังไม่แสดงท่าที

นางจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เมื่อหลัวเฉิงจางกินอาหารเช้าเสร็จก็ไปไว้ทุกข์ที่

ห้องโถง อี๋หนิงวางถ้วยและตะเกียบลง เอ่ยถาม

หลินไห่หรู “ท่านแม่ มิใช่เฉียวอี๋เหนียงควรต้อง

มาทำการคารวะท่านแม่หรือเจ้าคะ”

หลินไห่หรูแค่นเสียงหึ “นั่นไม่ใช่เพราะท่าทาง

จิ้งจอกยวนเสน่ห์ของนางหรอกรึ ท่านพ่อของเจ้า

โปรดปรานนางนัก…ทว่าไม่มาก็ดี แม่เองก็คร้าน

จะแลนาง!”

อี๋หนิงลอบคิด มีบางเรื่องที่หลินไห่หรูเลอะเลือน

จริง ๆ การเข้ามาคารวะหรือไม่ มิใช่เรื่องที่นาง

อยากเห็นหน้าเฉียวอี๋เหนียงหรือไม่ แต่เป็นปัญหา

เรื่องการวางตัวของเฉียวอี๋เหนียง ทั้งยังเป็น

ปัญหาเกี่ยวกับทัศนคติของคนในจวนนี้ที่มีต่อ

เฉียวอี๋เหนียง

นางกระซิบเสียงเบาข้างหูหลินไห่หรู “ท่านแม่

คราหน้าหากท่านไม่พอใจนาง ให้ข้าช่วยท่าน

ออกหน้าเป็นอย่างไร”

หลินไห่หรูมองอี๋หนิง ไม่กระจ่างชัดว่านาง

หมายถึงสิ่งใด

อี๋หนิงยิ้ม แม่เลี้ยงดีกับนาง นางย่อมต้องใช้ผลหลี่

ตอบแทนผลท้อ

“มีบางเรื่องที่ข้าพูดสะดวกมากกว่าท่าน” อี๋หนิง

เอ่ย “ท่านเชื่อข้าก็พอแล้ว”

แม้หลินไห่หรูจะไม่รู้ว่าอี๋หนิงจะทำอะไร ทว่านาง

รู้ว่าสมองน้อย ๆของอี๋หนิงปราดเปรื่องยิ่งนัก

ในที่สุดรุ่ยเซียง สาวใช้ของนางก็เริ่มฉลาดขึ้นมา

ผงกศีรษะคล้อยตาม“บ่าวเห็นว่าคุณหนูเจ็ดพูดมี

เหตุผล ฮูหยินรอง ท่านฟังคุณหนูเจ็ดไว้ไม่มีทาง

ผิดแน่นอนเจ้าค่ะ”

หลินไห่หรูยอมรับปาก แต่ก็ไม่ได้เอามาใส่ใจ นาง

คีบอาหารใส่ในถ้วยของอี๋หนิง เกลี้ยกล่อมให้กิน

มากหน่อย

อี๋หนิงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก นางกินจนอิ่ม

แล้ว

เห็นทีหลินไห่หรูคงรู้สึกว่านางผ่ายผอมลงจริง ๆ

ด้านนอกพลันมีเสียงสาวใช้ดังขึ้น คล้ายกำลัง

ตะโกนเรียกฮูหยินรองนํ้าเสียงร้อนรน หลินไห่หรู

วางตะเกียบ เหตุใดการกินข้าวมื้อนี้จึงไม่ราบรื่น

สักนิด คนประเดี๋ยวไปประเดี๋ยวมา ไม่อยากให้

นางได้กินข้าวแล้วใช่หรือไม่

ขณะกำลังเตรียมเอ่ยปากด่า สาวใช้ก็ก้าวเข้ามา

พูดด้วยนํ้าเสียงเหนื่อยหอบ “ฮูหยินรอง คุณหนู

เจ็ด คุณ…คุณหนูใหญ่…คุณหนูใหญ่กลับมาจาก

เมืองหลวงแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ให้คนมาส่งข่าว

ล่วงหน้า นางให้ท่านไปรอที่ประตูฉุยฮวาเหมิน!

นายท่านใหญ่ก็เพิ่งมาถึง ฮูหยินใหญ่กำลัง

เดินทางไปที่ประตูฉุยฮวาเหมิน! บ่าวจึงรีบมา

รายงานท่านเจ้าค่ะ”

เมื่อหลินไห่หรูได้ยินก็ตื่นตะลึง

พี่หญิงใหญ่ของอี๋หนิง หลัวอี๋ฮุ่ย กลับมาแล้ว

อี๋หนิงสังเกตเห็นชัดว่าสีหน้าของหลินไห่หรูพลัน

ซับซ้อนขึ้นทันทีจะดีใจก็ไม่ใช่ จะเศร้าสลดก็ไม่

เชิง หากพินิจให้ละเอียดจะพบว่าคล้ายกำลัง

หวาดกลัวเล็กน้อย

นางหันไปพูดกับอี๋หนิงอย่างลังเล “อี๋หนิง พี่หญิง

ใหญ่ของเจ้ากลับมาแล้ว…เจ้าอยากไปดูหรือไม่”

อี๋หนิงย่อมอยากไปดู

หลัวอี๋ฮุ่ย พี่หญิงใหญ่ของนางผู้นี้ นางนับถือชื่น

ชมมานานแล้ว!

ปกติมักได้ยินชื่อจากปากผู้อื่น ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้ว

นางเป็นคนเช่นไร

——————–

[1] ในเมื่อราษฎรเดิมไร้ความผิด แต่เพราะมีหยก

ติดตัวจึงต้องโทษ เดิมราษฎรจะเก็บหยกเป็นของ

ส่วนตัวไม่ได้ ชาวบ้านคนหนึ่งไม่อาจมีหยกโดยไร้

ที่มาที่ไป นอกจากจะขโมยหรือปล้นมาต่อมาใช้

อุปมากับคนที่ได้รับอันตรายเพราะมี

ความสามารถมากเกินไป