มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 168

ตอนที่ 168 สังหารราชายุทธ์ราวกับฆ่าสุนัข

ฟิ้ว!

กระบี่พลังล่องหนแหวกอากาศด้วยความเร็วแหลมคม ดวงตาของหลินลั่วเว่ยเปล่งประกายกระบี่โบราณในมือนางชักออกจากฝัก แปรเปลี่ยนเป็นสายรุ้งยาวฟาดฟันข้ามนภา

พลังกระบี่ล่องหนทั้งหลายถูกฟันสลาย จากนั้นหลินลั่วเว่ยทะยานขึ้นฟ้า ฟาดกระบี่เสี้ยวฟ้าฉับพลัน โจมตีใส่ราชายุทธ์ที่กำลังบรรเลงฉิน

ขณะเดียวกัน แส้ยาวที่ร้อนแรงดุจอสรพิษพุ่งเข้าใส่ซูเฉินอย่างรวดเร็ว ซูเฉินเอื้อมมือออกไปคว้าแส้นั้นไว้ในฝ่ามือทันที

แล้วจึงระเบิดพลังเทพอันหาที่เปรียบมิได้ออกมา ก่อนจะดึงแรงสุดกำลัง

โครม!

ราชายุทธ์ผู้ถือแส้รู้สึกตัวสั่นสะท้านทั่วร่าง ราวกับพลังเทพอันไร้เทียมทานถาโถมใส่ เขาถูกลากเข้าหาซูเฉินอย่างไม่อาจต้านทาน

“แย่แล้ว!”

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อต้องสบตากับซูเฉิน เขารู้สึกเหมือนถูกอสูรโบราณจ้องมอง ขนลุกชันไปทั่วร่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา

ทว่า ยังไม่ทันได้ลงมือ ซูเฉินก็ก้าวเหยียบอากาศ หมัดอันทรงพลังที่เปี่ยมด้วยสายฟ้าและอัสนี ฟาดเข้าใส่โดยตรง

ราชายุทธ์ที่ถือแส้รีบเร่งระดมพลังออกมาต้านทาน ยกแขนขึ้นรับหมัด

เปรี๊ยะ!

มีเพียงเสียงแตกหักดังขึ้น หมัดอันทรงพลังราวพายุฝนฉีกทำลายพลังป้องกันของอีกฝ่ายจนสิ้นซาก แขนทั้งสองข้างถูกระเบิดออกเป็นชิ้นเนื้อกลางอากาศ

สายเลือดกระเซ็นกระจายกลางเวหา พร้อมกับเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด ซูเฉินพุ่งเข้าหาด้วยแววตาเย็นยะเยือกสุดขีด ชี้ปลายนิ้วใส่กลางหว่างคิ้วของราชายุทธ์

ฉัวะ!

โลหิตพุ่งกระจาย ราชายุทธ์ผู้ถือแส้ถูกฟาดแตกระหว่างคิ้ว พลังชีวิตทั้งหมดถูกทำลายกลายเป็นศพดิ่งลงจากนภา

“สารเลว! เหตุใดเขาถึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!”

เจ้าหอเฟิงอวี่และราชายุทธ์ผู้เล่นฉินต่างก็ตกตะลึง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

โดยเฉพาะเจ้าหอเฟิงอวี่ เขาตกใจแทบบ้า

เมื่อไม่นานมานี้ ซูเฉินยังต้องต่อสู้อย่างยากลำบากกับรองเจ้าหอของเขา พลังแท้จริงยังแค่ครึ่งก้าวสู่ราชายุทธ์

แต่ตอนนี้ การฆ่าราชายุทธ์กลับง่ายดายราวกับฆ่าสุนัข!

แม้เขาจะประเมินซูเฉินไว้สูงมากแล้ว และยังเชิญราชายุทธ์มาสองคนเพื่อร่วมกันลอบโจมตีซูเฉินให้ตายในคราเดียว

แต่ตอนนี้ เขาเพิ่งรู้ว่าตนยังประเมินซูเฉินต่ำเกินไป

“ดีมาก! ฆ่าได้เยี่ยม!”

บนกำแพงเมือง จวินจื่อหลิงและจ้าวซวี่ต่างตื่นเต้นสุดขีด ดวงตาเปล่งประกาย

ซูเฉิน แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม!

ก่อนหน้านี้ในเมืองเฟิงหลาง แม้ซูเฉินจะสังหารหยางซา ราชายุทธ์จ้าวเจิ้นเป่ยได้สำเร็จ แต่ก็ใช้ไพ่ตายทั้งหมดถึงเอาชนะได้

แต่ราชายุทธ์ทั้งสามคนที่ยืนตรงหน้า แต่ละคนล้วนแข็งแกร่งไม่ด้อยกว่าหยางซาแม้แต่น้อย

ทว่าซูเฉินกลับสามารถสังหารราชายุทธ์ได้ด้วยเพียงพลังร่างกายและหมัดที่แสนจะรุนแรง เรื่องเช่นนี้นับว่าน่าอัศจรรย์ถึงขีดสุด

“เป็นไปได้อย่างไร? เขาไม่มีร่างพิเศษ ไม่มีสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับมีพลังร่างกายเช่นนี้ได้ด้วยการฝึกฝนล้วน ๆ?”

ด้านข้างซูหลิงเอ๋อร์ รอยยิ้มของอาจารย์อวิ๋นเซียงก็แข็งค้างเช่นกัน

ดวงตาของเขาลึกล้ำ ราวกับซ่อนพลังแห่งกฎเกณฑ์บางประการเอาไว้ เพ่งมองพยายามจะมองทะลุถึงรากฐานของซูเฉิน

แต่ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า ซูเฉินซึ่งอยู่แค่ขอบเขตขุนนางยุทธ์ขั้นต้น จะสามารถมีพลังต่อสู้ได้ถึงระดับนี้

“ท่านอาจารย์หยุนเซียง พี่ชายข้าสุดยอดใช่หรือไม่?”

สีหน้าของซูหลิงเอ๋อร์กลับมามีสีเลือดจาง ๆ นางกล่าวด้วยแววตาเปี่ยมล้นด้วยความภาคภูมิใจ

พี่ชายของนาง ซูเฉิน คือดวงดาวที่เจิดจรัสที่สุด!

เขาคือศรัทธาและความหวังของนาง เป็นเทพผู้คอยปกป้อง คุ้มภัย ร่วมทาง และดูแลนางมาโดยตลอด!

“เจ้าหนุ่มคนนี้ช่างประหลาดนัก! ข้ายังมองไม่ทะลุเขาเลย!”

หยุนเซียงจ้องมองซูเฉิน สีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย ดวงตาเผยแววตะลึงเล็ก ๆ

เลือดและพลังของซูเฉินพลุ่งพล่านดั่งมหาสมุทร ราวกับมังกรแท้จริง ราวกับฝึกฝนเคล็ดวิชาท้าทายสวรรค์ขั้นสุดยอด และรอบตัวเขายังมีม่านหมอกแห่งความโกลาหลปกคลุมอยู่

แม้แต่หยุนเซียงที่มีขอบเขตสูงส่งและมีเคล็ดวิชาลับ ก็ยังไม่อาจมองทะลุถึงต้นตอของซูเฉินได้

แต่เมื่อเห็นแววตาภาคภูมิใจของซูหลิงเอ๋อร์ เขากลับรู้สึกหงุดหงิดและพูดดื้อรั้นว่า

“แม้พลังร่างกายของเขาจะแข็งแกร่ง แต่ราชายุทธ์อีกสองคนไม่ใช่ง่ายที่จะสยบ โดยเฉพาะคนที่เล่นฉิน เขาฝึกฝนเคล็ดวิญญาณลับ ฆ่าคนไร้เงา ยากจะป้องกัน พี่ชายของเจ้าต้องเจ็บตัวแน่…”

ทว่า ยังไม่ทันหยุนเซียงพูดจบ สีหน้าของเขาก็แข็งค้างอีกครั้ง

ตูม!

ณ จุดไกลลิบ หลังจากซูเฉินฆ่าราชายุทธ์ผู้ถือแส้ได้ในหมัดเดียว ดวงตาเขาเปล่งประกายเย็นเฉียบโดยไร้ความลังเล หันกลับและพุ่งเข้าหาราชายุทธ์ผู้เล่นฉินทันที

ราชายุทธ์ผู้บรรเลงฉินมีแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาบรรเลงฉินอย่างบ้าคลั่ง ปล่อยพลังกระบี่ไร้รูปนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ซูเฉิน

ขณะเดียวกัน คลื่นเสียงอันน่าสะพรึงกลัวเปรียบเสมือนเสียงฆ่าฟัน เจาะทะลุถึงวิญญาณ ทำให้ผู้คนมึนงง หลินลั่วเว่ยเองก็ได้รับผลกระทบ

แต่สิ่งที่น่าตกใจคือ ดวงตาของซูเฉินยังคงกระจ่างชัด ประกายทองจาง ๆ ผุดขึ้นที่หว่างคิ้ว เขาไม่รับผลกระทบใด ๆ จากคลื่นเสียงเลยแม้แต่น้อย

พร้อมกันนั้น พลังเลือดในร่างของเขาเดือดพล่านรุนแรงดั่งทะเลคลั่ง กระบี่พลังล่องหนที่พุ่งใส่ร่างของเขา กลับระเบิดออกเป็นประกายไฟกระจายไปทั่ว ไม่อาจแทงทะลุผิวหนังแม้แต่น้อย

เส้นผมดำพลิ้วไสวของซูเฉินสะบัดในสายลม เขาก้าวเดินดุจมังกรดุจพยัคฆ์ แผ่พลังอำนาจน่าหวาดหวั่นออกมา ในชั่วพริบตาก็เข้าถึงเบื้องหน้าราชายุทธ์ผู้นั้น แล้วชกออกไป!