มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 169

ตอนที่ 169 ข้าไม่สนใจฟังคำพูดของคนตาย

“แย่แล้ว!”

สีหน้าของเจ้าหอเฟิงอวี่เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

หากราชายุทธ์ผู้เล่นฉินถูกซูเฉินสังหาร เช่นนั้นเขาคงไม่มีทางฆ่าซูเฉินได้ และตัวเขาเองก็จะตกอยู่ในอันตรายด้วยเช่นกัน

ฟิ้ว!

เงาดำปกคลุมโดยรอบ ร่างของเขาคล้ายซ่อนอยู่ในม่านหมอกของห้วงอากาศ แล้วพลันแปรเปลี่ยนเป็นเก้าสายกระบี่แหลมคม สานทอกันกลายเป็นขอบเขตสังหารด้วยดาบที่น่าหวาดกลัว พุ่งตรงใส่ซูเฉิน

เงามรณะเก้าประหาร!

นี่คือสุดยอดเคล็ดวิชาระดับสวรรค์ของเจ้าหอเฟิงอวี่ เคล็ดวิชาเงามรณะเก้าประหาร ซึ่งสามารถแยกร่างเป็นเก้า เพิ่มพลังโจมตีถึงเก้าเท่า เปี่ยมด้วยพลังทำลายล้างอย่างหาที่เปรียบมิได้

“ไสหัวไปซะ!”

ราชายุทธ์ผู้เล่นฉินเมื่อเห็นซูเฉินพุ่งเข้ามา ใบหน้าเขาก็เปลี่ยนสีอย่างรุนแรง รีบเร่งระดมพลังภายในบรรเลงฉินเพื่อสกัดกั้นซูเฉิน

ตูม!

ดวงตาของซูเฉินเย็นเฉียบ หมัดที่ทรงพลังและเปี่ยมด้วยอำนาจพุ่งฟาดใส่ฉินโดยตรง ห้วงอากาศสั่นสะเทือนทันที เสียงแตกร้าวดังแหลมชัด

รอยร้าวปานใยแมงมุมแผ่ซ่านบนฉิน ก่อนจะระเบิดออกด้วยเสียงดังสนั่น

หมัดของซูเฉินยังไม่หยุด แรงปะทะพุ่งทะลุผ่าน ฟาดเข้ากลางทรวงอกของราชายุทธ์ทันที

ฉัวะ!

ราชายุทธ์ตัวสั่นสะท้าน ทรวงอกยุบลงในพริบตา เลือดทะลักออกจากปาก ก่อนจะลอยละลิ่วกระแทกกับผนังภูเขาเบื้องไกล

โครม!

จากนั้น ซูเฉินเหยียบอากาศลงมา

ราชายุทธ์ถูกเหยียบแหลกเป็นเนื้อเละตายคาที่

ราชายุทธ์อีกคนพ่ายแพ้ในเงื้อมมือของซูเฉิน

บนกำแพงเมือง สีหน้าของหยุนเซียงแดงก่ำราวถูกตบหน้า

เขายังรู้สึกได้ถึงแววตาสงสัยของซูหลิงเอ๋อร์

“เอ่อ…พี่ชายของเจ้าก็แค่ฉวยโอกาสได้ดี ร่างกายเขาแข็งแกร่งเกินไป หากได้โอกาสโจมตีราชายุทธ์ที่เล่นฉิน ก็สามารถฆ่าได้ง่าย ๆ! แต่ราชายุทธ์ชุดดำอีกคนแข็งแกร่งที่สุด เขาใช้เคล็ดวิชาสวรรค์ที่สามารถระเบิดพลังได้เก้าเท่า พี่ชายของเจ้าคงจะแพ้แน่…”

หยุนเซียงยังคงดื้อดึง

“เก้าเท่า? ท่านอาจารย์หยุน หากพี่ข้าเป็นอันตราย ได้โปรดช่วยเขาด้วยเถอะ!”

ใบหน้าของซูหลิงเอ๋อร์ซีดเผือด รีบกล่าวอย่างร้อนรน

“ไม่ต้องห่วง! หากเขาอยู่ในอันตราย ข้าจะลงมือเอง! หากข้าลงมือ ราชายุทธ์กระจอกจะถูกขยี้ได้เพียงปลายนิ้ว…”

หยุนเซียงลูบเครา กล่าวอย่างภูมิใจ

แต่ยังไม่ทันกล่าวจบ ก็ได้ยินเสียงร้องคำรามดังลั่นในห้วงอากาศ

“กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ไท่อิน!”

ในขณะนี้ หลินลั่วเว่ยรับรู้ถึงพลังเคล็ดวิชาสวรรค์ของเจ้าหอเฟิงอวี่ นางจึงตะโกนก้อง ดวงตาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น

เบื้องหลังนาง คล้ายมีจันทราเต็มดวงปรากฏขึ้น แสงจันทร์สว่างไสว เจิดจ้า ราวกับนางเป็นเทพธิดาที่เหินฟ้า

นางยกกระบี่โบราณขึ้นช้า ๆ พลังแห่งฟ้าดินทั้งปวงรวมเข้าหากระบี่ในมือนาง แปรเปลี่ยนเป็นพลังกระบี่มหาศาลปกคลุมพื้นที่นับร้อยลี้

พลังทั้งหมดในร่างหลินลั่วเว่ยคล้ายถูกดูดกลืนจนสิ้น ใบหน้าเธอซีดขาวอย่างรุนแรง

ทว่าก็ยังยกกระบี่ขึ้นฟาดฟันกระบวนท่าลงไปยังเจ้าหอเฟิงอวี่!

สุดยอดกระบวนท่ากระบี่แห่งตระกูลหลินแห่งจงโจว กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ไท่อิน!

“อะไรนะ?!”

เจ้าหอเฟิงอวี่ตกตะลึงสุดขีด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวั่นเกรง เงาทั้งเก้าจากเงามรณะเก้าประหารของเขาล้วนถูกกระบี่ไท่อินล็อกเป้าไว้

ยิ่งไปกว่านั้น พลังฆ่าฟันอันน่าสะพรึงก็พวยพุ่งเข้าจู่โจมหัวใจเขา ทำให้รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วร่าง

แต่ในยามนี้ เขาไม่สามารถหลบหนีได้อีก ทำได้เพียงต้านรับเท่านั้น

ร่างทั้งเก้าของเจ้าหอเฟิงอวี่ที่แฝงอยู่ในม่านหมอกถูกกระบี่สะท้านฟ้ากวาดล้างจนเผยตัว ทุกเงาชนเข้าหากันด้วยเสียงดังสนั่น

แปดร่างแปรสภาพเป็นเถ้าธุลีในพริบตา เหลือเพียงร่างสุดท้ายที่แม้จะพยายามต้านทานด้วยความตื่นตระหนก ก็ยังไม่รอดพ้น ถูกกระบี่ของหลินลั่วเว่ยฟาดใส่จนร่วงกระแทกพื้น

เงามรณะเก้าประหารที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้กลับอ่อนแอยิ่งกว่าหิ่งห้อยท่ามกลางแสงแห่งกระบี่ไท่อิน ไม่อาจต้านทานแม้แต่น้อย

“พรวด…”

ผืนดินแตกกระจาย รอยแยกยาวนับพันจั้งปรากฏต่อสายตาทุกคน

เจ้าหอเฟิงอวี่นอนแน่นิ่งอยู่กลางรอยแยก ร่างกายอาบเลือด พลังโลหิตเหือดแห้ง เลือดพ่นออกจากปาก อาการสาหัสถึงขีดสุด

ซูเฉินทะยานมาถึงในพริบตา โอบร่างหลินลั่วเว่ยที่ใกล้จะหมดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง: “เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

เขาสัมผัสได้ถึงพลังเลือดของหลินลั่วเว่ยที่อ่อนแรง ลมปราณแทบหมดสิ้น วิญญาณก็อ่อนล้าลงชัดเจน แสดงให้เห็นว่ากระบวนท่านั้นมีผลสะท้อนมหาศาลเพียงใด

“ข้าไม่เป็นไร”

หลินลั่วเว่ยส่ายหน้าแล้วยิ้มจาง ๆ

“เหตุใดเจ้าต้องฝืนใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามเช่นนั้นด้วย? เจ้าน่ะดื้อเกินไปแล้ว! เจ้าก็แค่ราชายุทธ์ คิดจะฆ่าข้า ไม่มีทางหรอก!”

ซูเฉินกล่าวอย่างอ่อนโยน ในใจรู้สึกซาบซึ้งอย่างลึกซึ้ง

แม้หลินลั่วเว่ยจะรู้ว่าเขาแข็งแกร่งมาก แต่นางก็ยังเลือกจะเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขาเมื่อเห็นว่าเขาอาจตกอยู่ในอันตราย ความรู้สึกอันลึกซึ้งและความภักดีเช่นนี้ ทำให้ซูเฉินอดไม่ได้ที่จะซาบซึ้งใจ

ซูเฉินอุ้มหลินลั่วเว่ยไว้ในอ้อมแขน ทะยานลงจากฟ้า แล้วมาหยุดยืนเบื้องหน้าเจ้าหอเฟิงอวี่

“ซูเฉิน เจ้า…”

เจ้าหอเฟิงอวี่จ้องเขม็งด้วยความอาฆาต กำลังจะอ้าปากกล่าวบางอย่าง

ซูเฉินเพียงยกนิ้วขึ้นชี้ กระบี่พลังแหลมคมพุ่งทะลวงหว่างคิ้วของเขา ปักตรึงร่างของเขาไว้ตรงนั้น

“ข้าไม่สนใจฟังคำพูดของคนตาย!”

ซูเฉินกล่าวเพียงประโยคเดียว จากนั้นก็อุ้มหลินลั่วเว่ยเดินกลับเข้าสู่ราชธานีต้าหลี่

บนกำแพงเมือง หยุนเซียงถึงกับตะลึงงัน!