มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 207

ตอนที่ 207 ทำความสะอาดนิกาย

“ตราลั่วเซิน?”

ผู้คนรอบด้านต่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่าโจวเฉินถึงกับคุกเข่าต่อหน้าซูเฉินโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

คำว่า “ตราลั่วเซิน” ทำให้ทุกคนถึงกับสั่นสะท้าน

ในนครเทียนไห่ ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักเก้ายอดเขาแห่งนิกายเทียนเต๋า และตราลั่วเซินก็คือสัญลักษณ์ของยอดเขาลั่วเซิน ซึ่งมีเทพธิดาลั่วเสวี่ยนเป็นผู้นำ

ใครจะคาดคิดว่า ซูเฉินจะครอบครองตราลั่วเซินไว้ในมือ?

“ตราลั่วเซิน? เขาได้ตราลั่วเซินมาได้อย่างไร? เขาเกี่ยวข้องอะไรกับเทพธิดาลั่วเสวี่ยนกันแน่?”

ฉินมู่หยิงเองก็เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

ยอดเขาลั่วเซินนับเป็นยอดเขาที่พิเศษยิ่งในหมู่เก้ายอดเขาแห่งนิกายเทียนเต๋า

เนื่องจากในยอดเขาลั่วเซินมีเพียงลั่วเสวี่ยนเพียงผู้เดียว ไม่มีศิษย์คนอื่นแม้แต่คนเดียว

ลั่วเสวี่ยนไม่เคยมอบตราลั่วเซินให้ผู้อื่นง่ายๆ ฉินมู่หยิงจึงอดตั้งข้อสงสัยถึงความสัมพันธ์ของซูเฉินกับลั่วเสวี่ยนไม่ได้

“ตะ…ตราลั่วเซิน?”

จางเฉวียนตัวสั่นเทิ้ม หันไปมองป้ายในมือของซูเฉินทันที ตัวอักษรโบราณสองตัวขนาดใหญ่ที่ปรากฏอยู่บนนั้น หากไม่ใช่คำว่า “ลั่วเซิน” แล้วจะเป็นอะไรได้อีก?

“ไม่! เป็นไปไม่ได้! พี่โจวเฉิน ตราลั่วเซินเป็นสัญลักษณ์ของผู้นำยอดเขาลั่วเซิน แล้วจะไปอยู่ในมือเขาได้อย่างไร? เขาต้องปลอมมันขึ้นมาแน่!”

จางเฉวียนตะโกนลั่น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตื่นตระหนก

“หุบปาก!”

สีหน้าของโจวเฉินเปลี่ยนไป ก่อนจะตบใส่หน้าจางเฉวียนจนลอยกระเด็นไป

ใครกันจะกล้าปลอมตราลั่วเซิน?

ที่นี่คือนครเทียนไห่ ตราลั่วเซินคือสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุด เปรียบได้กับเกียรติยศของนิกายเทียนเต๋า ใครกล้าปลอมก็เท่ากับไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ

ที่สำคัญ ตราลั่วเซินเป็นของล้ำค่า หากเป็นศิษย์ของนิกายเทียนเต๋าที่ฝึกฝนเคล็ดวิชาหลัก จะสามารถสัมผัสได้ทันทีว่าป้ายนั้นเป็นของจริงหรือไม่

และโจวเฉินสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ป้ายในมือของซูเฉินนั้นคือของจริง!

“ลุกขึ้นเถอะ”

ซูเฉินกล่าวเสียงเรียบ

โจวเฉินถึงกับถอนหายใจโล่งอก จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน

“ข้าคือซูเฉิน ศิษย์แห่งยอดเขาลั่วเซิน ศิษย์ใหม่ของท่านอาจารย์ลั่วเสวี่ยน! พี่โจว ไม่ต้องแสดงพิธีการเช่นนั้นกับข้า”

ซูเฉินกล่าวต่อ

“ไม่กล้า ไม่กล้า! ที่แท้น้องซูเฉินเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ลั่วเสวี่ยน กระหม่อมเสียมารยาทแล้ว! ข้าอยากทราบว่าเจ้ามีความแค้นอะไรกับจางเฉวียน?”

โจวเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเคารพ

แม้เขาจะเป็นแม่ทัพลาดตระเวนแห่งนครเทียนไห่ แต่ในนิกายเทียนเต๋าเขายังเป็นเพียงศิษย์ชั้นในเท่านั้น

ส่วนซูเฉินกลับได้รับความเมตตาจากลั่วเสวี่ยนถึงขั้นมอบตราลั่วเซินให้ ย่อมเป็นศิษย์แท้จริงโดยไม่ต้องสงสัย

“เรื่องมันเริ่มจากศิษย์พี่จางผู้นี้พยายามจะแย่งจิ้งจอกขาวของข้าไป…”

ซูเฉินกล่าวเรียบๆ

เขาเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นบนเรือสมบัติ โดยไม่ได้แต่งเติมใดๆ

เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของซูเฉิน สีหน้าของจางเฉวียนกับเจียงหรงหรงก็ซีดเผือดราวคนตาย

พวกเขารู้ดีว่าคราวนี้ตนเองชนเข้ากับกำแพงเหล็กเข้าให้แล้วจริงๆ

เดิมทีพวกเขาคิดว่าซูเฉินไม่มีพลังอำนาจใด ต่อให้มีพื้นเพอย่างไรก็ไม่มีทางเทียบเท่านิกายเทียนเต๋าได้ ทว่าใครจะคาดว่าเขากลับถือตราลั่วเซินอยู่ในมือ และยังเป็นศิษย์แท้จริงของลั่วเสวี่ยนอีกด้วย

ครั้งนี้…จบสิ้นจริงๆ!

หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด โจวเฉินก็รู้สึกทั้งตกตะลึงและโกรธเกรี้ยว

นิกายเทียนเต๋ามีกฎเกณฑ์เคร่งครัดมาก ตั้งข้อเรียกร้องกับศิษย์อย่างเข้มงวด จึงมีชื่อเสียงที่ดี ไม่มีศิษย์คนใดกล้าใช้อำนาจรังแกผู้อื่น

แม้ว่าจางเฉวียนจะเป็นแค่ศิษย์นอก แต่สิ่งที่เขาทำนั้นเป็นการทำลายชื่อเสียงของนิกายโดยสิ้นเชิง

หากวันนี้ไม่มีซูเฉินอยู่ โจวเฉินคงอยากจะลงมือฆ่าจางเฉวียนเสียเองด้วยซ้ำ!

“ซูเฉิน…ศิษย์พี่ซูเฉิน ข้าผิดไปแล้ว! ข้าไม่ควรไปรังแกเจ้าและหาเรื่องเจ้า ข้าจะไม่มีวันกล้าทำอีก ขอได้โปรดยกโทษให้ข้าเถิด…”

จางเฉวียนทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าซูเฉิน น้ำตานองหน้า อ้อนวอนขอความเมตตา

“คุณชายซูเฉิน ข้า…ข้าเป็นหญิงโง่เขลา ที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ หวังว่าท่านจะให้อภัยข้าเถิด! ขอเพียงท่านไม่ถือโทษโกรธเคือง ข้ายินดีจะเป็นสาวใช้ของท่านชั่วชีวิต ไม่ว่าท่านอยากทำอะไรกับข้า…ก็เชิญ…”

เจียงหรงหรงเองก็คุกเข่าลงเช่นกัน พูดออดอ้อนด้วยน้ำเสียงครึ่งขอร้องครึ่งเย้ายวน

“ไสหัวไป!”

ซูเฉินแววตาเย็นเฉียบ สะบัดแขนเสื้อ

พลังลมปราณมหาศาลพุ่งออกมากวาดร่างของจางเฉวียนและเจียงหรงหรงกระเด็นไปไกล

“พี่โจว จางเฉวียนใช้อำนาจรังแกผู้อื่น ผิดกฎอย่างร้ายแรง ข้าจะทำลายพลังบ่มเพาะของเขาเพื่อชำระล้างนิกาย ท่านมีข้อโต้แย้งหรือไม่?”

ซูเฉินหันไปถามโจวเฉินด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“น้องซู โปรดอย่าเย้าหยอกข้าเลย ข้าย่อมไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ! ท่านถือตราลั่วเซินไว้ในมือ เปรียบเสมือนท่านอาจารย์ลั่วเสวี่ยนมาด้วยตนเอง การทำความสะอาดนิกายย่อมชอบธรรม!”

โจวเฉินรีบกล่าว

“ดีมาก!”

ซูเฉินพยักหน้า จากนั้นไม่สนใจเสียงร้องขอชีวิตของจางเฉวียน ใช้ฝ่ามือฟาดใส่ตันเถียนของเขาโดยตรง ทำลายทะเลปราณจนแหลกละเอียด สูญสิ้นพลังบ่มเพาะไปในพริบตา

ซูเฉินไม่ได้สังหารเขา แต่การทำลายพลังบ่มเพาะนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าตายเสียอีก และหากไร้พลังบ่มเพาะ คนผู้นั้นก็อยู่ได้ไม่นาน

เสียงกรีดร้องโหยหวนของจางเฉวียนทำเอาผู้คนโดยรอบหน้าถอดสี

ศิษย์ของนิกายเทียนเต๋าถูกทำลายพลังบ่มเพาะเช่นนี้ได้ ซูเฉินช่างเด็ดขาดยิ่ง!

“ส่วนเจ้าหญิงงามเมือง เจ้ายังไม่ถึงกับต้องตาย แต่ก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต! พี่โจว ทำลายพลังบ่มเพาะของนาง แล้วส่งกลับตระกูลเจียงที่เมืองเจียงฮั่น พร้อมกันนั้นให้ตระกูลเจียงส่งคำอธิบายต่อนิกายเทียนเต๋ามาด้วย!”

ซูเฉินกวาดตามองเจียงหรงหรง กล่าวเสียงเรียบ

“รับทราบ!”

หัวใจของโจวเฉินถึงกับสั่นไหว รีบรับคำอย่างไม่ลังเล

เขารู้ดีว่าซูเฉินกำลังเตือนตนเอง

ดังนั้น ไม่ว่านางจะร่ำไห้ร้องครวญครางอย่างไร เขาก็ยังคงฟาดฝ่ามือลงบนตันเถียนของเจียงหรงหรง ทำลายทะเลปราณอย่างไร้ปรานี แล้วให้คนของเขาพาร่างไร้สติของจางเฉวียนกับเจียงหรงหรงกลับเมืองเจียงฮั่นทันที

ไม่เพียงแต่ตัดอนาคตของบุตรหญิงผู้สูงศักดิ์ ยังบีบให้ตระกูลเจียงต้องส่งคำอธิบายมายังนิกาย

นี่แหละคือความมั่นใจของนิกายเทียนเต๋า และนี่แหละคืออำนาจแห่งเจ้าแห่งเขตแดนเทียนไห่!

สายตาของทุกคนในที่นั้นมองซูเฉินด้วยความยำเกรงจนสุดใจ