มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 216

ตอนที่ 216 ข้าซูเฉิน กลับมาแล้ว

ร่างจำแลงของนักบุญยุทธ์นั้นไม่ใช่เพียงแค่ร่างจำลองธรรมดา

มันคือเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณที่หลอมรวมกับพลังแห่งฟ้าดิน แม้จะมีพลังอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งเทียบเท่ากับร่างจริง ร่างจำแลงของนักบุญยุทธ์ซุนฉี่หยางมีพลังเพียงเทียบเท่าจักรพรรดิยุทธ์เท่านั้น

เขาปรากฏตัวมาเพื่อยับยั้งลั่วเสวียนไม่ให้ลงมือสังหารเฟิงจี๋อู๋หวง

แต่ไม่คาดคิดเลยว่า นิสัยของลั่วเสวียนจะแข็งกร้าวถึงเพียงนั้น นางถึงกับฟาดฟันร่างจำแลงของนักบุญยุทธ์ซุนฉีหยางจนแตกสลายด้วยกระบี่เพียงหนึ่งเดียว!

“ฮึ่ม!”

เสียงหายใจขัดดังขึ้นรอบทิศ

ก่อนหน้านี้ ความงดงามน่าหลงใหลของลั่วเสวียนทำให้ผู้คนเผลอละเลยฐานะและตัวตนของนางไปชั่วขณะ

ใครเลยจะคาดคิดว่า นางจะไม่ให้เกียรติซุนฉีหยางแม้แต่น้อย ซ้ำยังสังหารร่างจำแลงของเขาด้วยกระบี่เดียว นี่คือการตบหน้าซุนฉีหยางอย่างรุนแรง!

นักบุญยุทธ์ คือผู้ที่ก้าวจากคนธรรมดาไปถึงขั้นนักบุญ เพียงโบกมือก็สามารถฟาดฟันแม่น้ำตัดภูเขา พลังอันน่าหวาดหวั่นนั้นเกินกว่าจักรพรรดิยุทธ์จะเทียบได้

คิดไม่ถึงว่าซุนฉีหยางจะถูกหยามเช่นนี้!

“ใครกล้าล่วงเกินนิกายเทียนเต๋า ฆ่าไม่ละเว้น!”

แววตาของลั่วเสวียนเย็นเยียบกวาดมองทั่วสี่ทิศ เต็มไปด้วยการเตือน

ที่นี่คือเมืองเทียนไห่

ดินแดนของนิกายเทียนเต๋า

สถานศักดิ์สิทธิ์แห่งอื่น ๆ กล้ามาก่อเรื่องในเมืองเทียนไห่ คิดว่านิกายเทียนเต๋าอ่อนแอถึงเพียงนั้นหรือ?

“ข้าเคยได้ยินว่าจอมยุทธ์ลั่วเสวียนรูปโฉมงดงาม แต่จิตใจร้อนแรงยิ่งนัก วันนี้ได้เห็นกับตาจึงเชื่อสนิทใจ”

ฉินมู่หยิงถอนใจเบา ๆ

“ตอนนี้มีซูเฉินเพิ่มขึ้นมาอีกคน ศิษย์อาจารย์คู่นี้…ใครจะรู้ว่าอนาคตจะเกิดสิ่งใด ข้ามีลางสังหรณ์ว่านิกายเทียนเต๋ากำลังจะเข้าสู่ยุคแห่งความโกลาหลแล้วสิ”

จักรพรรดิยุทธ์เฒ่าข้างกายฉินมู่หยิงก็พยักหน้าอย่างลึกซึ้ง

ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเสียใจที่ปล่อยให้ฉินมู่หยิงสนิทสนมกับซูเฉิน

ซูเฉินช่างก่อเรื่องเกินไป

หากฉินมู่หยิงเข้าไปพัวพันด้วย คงไม่แคล้วหอการค้าว่านเป่าจะถูกลูกหลงไปด้วย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หอการค้าว่านเป่ารักษาความเป็นกลางมาตลอดในบรรดาสถานศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ดแห่งดินแดนตะวันออก จึงสามารถขยายอำนาจได้อย่างมั่นคง

แต่เมื่อมองสีหน้าของฉินมู่หยิงในเวลานี้แล้ว ดูเหมือนนางจะเริ่มให้ความสนใจในตัวซูเฉินเป็นพิเศษเสียแล้ว

……

“ซูเฉิน ไปกันเถอะ!”

หลังกล่าวคำเตือน ลั่วเสวียนสะบัดแขนเสื้อ คว้าร่างเฟิงจี๋อู๋หวงที่บาดเจ็บสาหัสดั่งสุนัขตายกลับไปยังจวนเจ้าเมืองพร้อมกับซูเฉิน

“เคราะห์ดีที่เจ้ามองออกว่าค่ายกลเคลื่อนย้ายถูกดัดแปลง ไม่เช่นนั้นเจ้าคงตกอยู่ในอันตราย ข้าไม่เคยคิดเลยว่านิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าจะส่งสายลับแฝงตัวเข้ามาในนิกายเทียนเต๋าของข้า พวกมันช่างทะเยอทะยานเกินไปแล้ว! เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไม่ได้เด็ดขาด เราต้องให้พวกมันออกมารับผิดชอบ!”

ลั่วเสวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวลและโกรธเคือง

“ท่านอาจารย์ ข้าไม่เป็นไร! แต่ท่านก็ไม่ควรหุนหันเกินไป หากฆ่าร่างจำแลงของซุนฉีหยางเช่นนี้ เขาอาจจะแค้นท่านก็เป็นได้!”

ซูเฉินส่ายหน้า

“เจ้าว่าข้าหุนหัน แล้วตัวเจ้าเล่า? ไม่แม้แต่จะรอให้ถึงเวลา กลับบุกเข้าไปในจวนเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า หากเจ้าถูกฆ่าตาย ข้าจะสูญเสียศิษย์ดี ๆ ไปคนหนึ่งไม่ใช่หรือ?”

ลั่วเสวียนจ้องเขม็งใส่ซูเฉิน

แต่ซูเฉินก็ได้ยินถึงความห่วงใยจากน้ำเสียงของนาง

“ท่านอาจารย์วางใจได้ ข้าไม่เคยทำสิ่งใดโดยไม่มั่นใจ! ยิ่งไปกว่านั้น นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าช่างมีความคิดต่ำช้า ข้าว่าพวกมันอาจกำลังสมรู้ร่วมคิดกับปีศาจต่างแดนด้วยซ้ำ เราต้องสืบเรื่องนี้ให้ชัด หากปล่อยไว้คงกลายเป็นหายนะของทั้งดินแดนตะวันออกแน่!”

ซูเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เมื่อหวนคิดถึงจุดจบของนิกายเทียนเต๋าในอดีต แววตาของซูเฉินก็พลันเปล่งประกายเย็นเยียบ

ชีวิตนี้ เขาจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายบ้านของตนอีกต่อไป

หากนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าคิดทำชั่วแม้แต่น้อย ข้าจะลบพวกมันให้สิ้น!

“ข้าได้รายงานเรื่องนี้ไปยังท่านผู้นำนิกายแล้ว คาดว่าอีกไม่นานคงมีคำตอบที่ชัดเจน กลับนิกายกันเถอะ ท่านผู้นำนิกายกับเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดกำลังรอเจ้าอยู่”

ลั่วเสวียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มสงบนิ่ง

จากนั้น นางเปิดใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้าย พาซูเฉินเข้าสู่มิติแสง

“ท่านอาจารย์?”

ดวงใจของซูเฉินสั่นไหว ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ฮึ่ม!

แสงเจิดจ้าสาดส่อง มิติหมุนวน สรรพสิ่งล้อมรอบเต็มไปด้วยสีสันอันพร่ามัวราวกับภาพฝัน ค่ายกลเคลื่อนย้ายสะท้อนฉากอันลี้ลับเกินบรรยาย

ซูเฉินสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่โดยรอบ รวมถึงกระแสพลังแห่งกฎที่ไหลเวียนอยู่ในมิติ

ไม่นานนัก ทิวทัศน์ตรงหน้าก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ร่างของเขาปรากฏขึ้นในนิกายเทียนเต๋า!

ณ จัตุรัสขนาดใหญ่ที่ปูด้วยหยกขาวอบอวลไปด้วยหมอกวิญญาณ

ซูเฉินและลั่วเสวียนปรากฏตัวในหุบเขาอันกว้างใหญ่ ที่เบื้องหน้ามีทั้งตำหนัก ระเบียง และเรือนพักเรียงรายอยู่ท่ามกลางขุนเขาและป่าไม้

บนยอดเขามีทั้งสายธารไหลหลั่น ต้นไม้ใหญ่ตระหง่าน พืชสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์เปล่งแสงวิญญาณอร่ามไสว อสูรวิญญาณและวิหคหายากโบยบินท่ามกลางขุนเขา บรรยากาศสงบสุขดุจแดนสวรรค์

รอบหุบเขารายล้อมด้วยเทือกเขานับไม่ถ้วน มีเก้าเขาสูงตระหง่านพุ่งทะลุฟ้าดั่งกระบี่เทพ แผ่กลิ่นอายมงคลล่องลอยดุจขุนเขาศักดิ์สิทธิ์บนสวรรค์

นี่คือนิกายเทียนเต๋า

และเขาทั้งเก้าก็คือ “เก้าเขาแห่งนิกายเทียนเต๋า”

“นิกายเทียนเต๋า ข้าซูเฉิน…กลับมาแล้ว!”

ดวงตาของซูเฉินเต็มไปด้วยอารมณ์ ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาอย่างห้ามไม่อยู่

ที่นี่คือสถานที่ที่เขาเคยใช้ชีวิตอยู่หลายปีในชาติก่อน เป็นสถานที่ที่มอบความอบอุ่นและความหวังสูงสุดในชีวิตให้แก่เขา และยังคงอยู่ในห้วงฝันตลอดมา

บัดนี้ เขา…ซูเฉิน ได้กลับมาแล้ว!