มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 217

ตอนที่ 217 เก้ายอดเขาแห่งนิกายเทียนเต๋า ผู้นำนิกายผู้ยิ่งใหญ่

ซูเฉินยืนอยู่บนยอดเขาที่ล้อมด้วยหมอกบาง สายตาจ้องมองไปไกลอย่างเหม่อลอย ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในใจ

ในชาติก่อน เขาถูกลั่วเสวี่ยนพามายังนิกายเทียนเต๋า นิกายแห่งนี้เป็นหนึ่งในเจ็ดดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งถิ่นทุรกันดารตะวันออก แม้จะมีชื่อเสียงโด่งดัง ทว่ากลับมีศิษย์อยู่น้อยกว่าที่อื่นอย่างมาก ทั้งนิกายมีเพียงไม่กี่พันคนเท่านั้น

และผู้ที่ได้เป็นศิษย์แท้ของเก้ายอดเขาแห่งนิกายเทียนเต๋า มีเพียงไม่กี่ร้อยคน

นิกายเทียนเต๋ารับศิษย์ตามวาสนา ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ แม้จะพิจารณาพรสวรรค์และพื้นฐานของผู้เข้าสู่การบ่มเพาะ แต่สิ่งสำคัญที่สุดกลับอยู่ที่จิตใจและความเข้าใจในเต๋า

ด้วยเหตุนี้ แม้ภายในนิกายจะมีการแข่งขัน แต่ความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์กับศิษย์กลับแน่นแฟ้นกลมเกลียว ในชาติก่อนของเขาที่นิกายเทียนเต๋า ซูเฉินได้รับความห่วงใยและเมตตาจากเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะผู้นำนิกายเทียนเต๋า ผู้นำสูงสุดของนิกาย ผู้เปี่ยมด้วยเมตตาและปรีชาญาณ เขาคือผู้ที่ได้รับความเคารพนับถือจากทุกผู้คนในนิกาย

“มัวเหม่ออะไรอยู่? ตามข้าไปที่ยอดเขาเทียนเต๋า ผู้นำนิกายกำลังรอเจ้าอยู่!”

เสียงของลั่วเสวี่ยนดึงสติของซูเฉินกลับมา เธอตบไหล่เบา ๆ พร้อมเดินนำ

ลั่วเสวี่ยนย่อมไม่เข้าใจความรู้สึกของคนที่มีชีวิตถึงสองชาติอย่างซูเฉิน สำหรับเขา นิกายเทียนเต๋าคือบ้าน คือสถานที่ที่เขาจะปกป้องแม้ต้องแลกด้วยชีวิต!

“ครับ!”

ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเหินร่างตามลั่วเสวี่ยนมุ่งหน้าสู่ยอดเขาเทียนเต๋า

ยอดเขาเทียนเต๋านั้นสูงตระหง่านทะลุเมฆา เป็นยอดเขาหลักในเก้ายอดเขา รับพลังลมปราณจากดวงดาราบนฟ้า และพลังจากเส้นลมปราณใต้พิภพ เรียกได้ว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์โดยแท้

เมื่อทั้งสองเหยียบยืนบนยอดเขา ข้ามสะพานหินขาวที่ทอดยาวในม่านเมฆหมอก วิหารโบราณก็ปรากฏต่อสายตา

โฮกก! โฮกก!

เสียงคำรามดั่งฟ้าผ่าดังสนั่นสองสาย ทำให้ผู้คนสะท้านในใจ

เบื้องหน้าวิหาร มีสิงโตขนาดมหึมา สองตัว หนึ่งดำ หนึ่งขาว สูงกว่าหลายสิบจั้ง แผ่รังสีอำนาจน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบของมันจับจ้องมายังซูเฉินทันที

“ไม่ต้องกลัว พวกมันคือจ้าวดำขาว สัตว์อารักษ์แห่งนิกายเทียนเต๋าของเรา! พวกมันถูกปราบโดยผู้นำนิกัยรุ่นที่เก้า และรับหน้าที่ปกป้องนิกายมานับแต่นั้น”

ลั่วเสวี่ยนกล่าวพร้อมยืนกั้นซูเฉิน แล้วโค้งคำนับพลางกล่าวว่า “จ้าวดำขาว นี่คือซูเฉิน ศิษย์ใหม่ของข้า ข้านำเขามาพบผู้นำนิกายในวันนี้”

หลังฟังคำของลั่วเสวี่ยน สิงโตทั้งสองสะบัดหัวเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตาไปอีกทาง แล้วนอนเอกเขนกตากแดดอย่างสงบ

“จ้าวดำขาว ไม่พบกันนานเลยนะ!”

ซูเฉินคิดในใจอย่างเงียบ ๆ

เขาย่อมจำจ้าวดำขาวได้ดี จึงไม่ตื่นตระหนก

แต่ในชาติก่อน เขาถูกเจ้าสองตัวนี้ขู่เสียแทบตาย

จ้าวดำขาวเป็นสัตว์อสูรโบราณเผ่าพันธุ์พิเศษ แฝดพี่น้อง พลังแข็งแกร่งยิ่งนัก และจงรักภักดีต่อนิกายเทียนเต๋าเสมอมา

แม้ท่าทางจะหยิ่งทะนง แต่เมื่อซูเฉินสนิทกับพวกมันในชาติก่อน เขากลับพบว่าพวกมันสองตัวออกจะซื่อบื้อเสียด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม ตอนที่นิกายเทียนเต๋าถูกทำลาย พวกมันก็สละชีพตายอย่างน่าเวทนาเช่นกัน

ซูเฉินข่มอารมณ์ที่ปั่นป่วนในใจ เดินตามลั่วเสวี่ยนเข้าสู่วิหารเทียนเต๋า

ภายในวิหารเทียนเต๋า

เบื้องบนสุด มีชายชราสวมชุดเต๋าสีฟ้าแดง ผมเผ้าขาวโพลน หนวดเครายาว ใบหน้าเปล่งปลั่งดั่งเซียนชรา ดวงตาลึกซึ้งราวผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างยาวนาน สายตาเปี่ยมด้วยปรีชาญาณ ราวกับสามารถมองทะลุสรรพสิ่งได้

กลิ่นอายจากร่างของเขาลึกซึ้งราวทะเล แม้เพียงนั่งอยู่เฉย ๆ ก็กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับสวรรค์และปฐพี ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งเต๋า

เขาคือผู้นำสูงสุดแห่งนิกายเทียนเต๋า จ้านเหยียน!

เบื้องข้างของจ้านเหยียนมีเก้าเก้าเก้าเก้าแถวละสี่ ที่นั่งฝั่งละแปดแห่ง เบื้องขวาสุดมีหนึ่งที่นั่งว่าง ส่วนอีกเจ็ดตำแหน่ง มีบุคคลทั้งชายหญิงนั่งเรียงราย ล้วนแผ่กลิ่นอายลึกล้ำเหนือสามัญ

ทันทีที่ลั่วเสวี่ยนและซูเฉินย่างเข้าสู่วิหาร สายตาของจ้านเหยียนและผู้นำทั้งเจ็ดยอดเขาก็ตกลงมาที่ซูเฉินพร้อมกัน

ร่างของซูเฉินสั่นไหวเล็กน้อย เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลราวคลื่นสึนามิซัดเข้าใส่ สายตาของทั้งแปดดั่งเทพเจ้า มองลงมาราวกับกำลังพิพากษา

หากเป็นเพียงราชายุทธ์ทั่วไป คงเข่าทรุดลงด้วยความหวาดกลัวแล้ว

แต่ซูเฉินกลับยืนอย่างสงบ สีหน้าไม่เปลี่ยน

เขาก้มศีรษะคำนับอย่างลึกซึ้ง กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ศิษย์ซูเฉิน ขอคารวะผู้นำนิกาย และผู้อาวุโสทุกท่าน!”

ทั้งเจ็ดผู้นำยอดเขาต่างก็คือผู้ที่ดูแลยอดเขาทั้งเก้าของนิกายเทียนเต๋า

คำคารวะของเขาเปี่ยมด้วยความเคารพ และแฝงไว้ด้วยความชื่นชมจากก้นบึ้งของจิตใจ

เมื่อได้มีชีวิตใหม่ เขาได้กลับมาพบหน้าผู้มีพระคุณเหล่านี้อีกครั้ง

ผู้ที่เคยปกป้องเขา เคยสั่งสอนให้เป็นคนดี เคยถ่ายทอดวิชาให้เขา และสุดท้าย…ยอมตายเพื่อเปิดทางให้เขาหลบหนี

การได้พบกันอีกครั้ง ช่างเป็นพรอันยิ่งใหญ่!

สายตาของจ้านเหยียนและผู้นำแต่ละยอดเขาเต็มไปด้วยความแปลกใจและชื่นชม

พวกเขารู้สึกประหลาดใจในสภาวะจิตของซูเฉิน ที่สามารถทนแรงกดดันจากผู้ทรงพลังทั้งแปดโดยไม่แสดงความหวาดหวั่นเลยสักนิด ซึ่งหาได้ยากยิ่ง

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจกว่านั้น คือท่าทีของซูเฉิน ความเคารพนอบน้อมปนชื่นชมจากใจแท้ ราวกับหัวใจอันบริสุทธิ์ที่เปิดเผยต่อสายตาทุกผู้

แม้พวกเขาจะมีอายุยืนยาวไร้ที่เปรียบ แต่หัวใจก็ยังรู้สึกอบอุ่น

เหตุใดซูเฉินจึงมีจิตใจแน่นแฟ้นผูกพันกับพวกเขาถึงเพียงนี้?