มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 237

ตอนที่ 237 เขาคือซูเฉินงั้นหรือ

พลังโลหิตของเซียนเจิ้นพลุ่งพล่านทั่วร่าง เงาของหมีป่าทมิฬทองคำที่อยู่เบื้องหลังเขานั้นน่าเกรงขาม แผ่กลิ่นอายพลังอันไร้ผู้ต้านทานออกมา

หลี่เป่านอนแน่นิ่งราวสุนัขตายอยู่เบื้องหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

แม้ผู้นำเมืองเทียนไห่จะมาถึง แต่เมื่อเห็นซูเฉิน กลับล่าถอยอย่างเงียบเชียบ

เมืองเทียนไห่ห้ามการต่อสู้ส่วนตัว แต่หากเป็นศิษย์แท้จริงของนิกายเทียนเต๋ามาเกี่ยวข้อง ก็ย่อมแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

“พี่ซูเฉิน ข้าสำนึกในบุญคุณท่านที่มอบชีวิตใหม่ให้ ข้าจะตอบแทนอย่างสาสมในภายภาคหน้า! ข้ายังต้องกลับนิกาย จึงขอลา ณ บัดนี้!”

เซียนเจิ้นประสานมือคำนับลึกให้ซูเฉิน กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ไม่เป็นไร! แต่หากเจ้าจากไปในยามนี้ เกรงว่าเส้นทางจะไม่ราบรื่นนัก ไปที่จวนเจ้าเมือง แล้วขอยืมค่ายกลเคลื่อนย้ายของนิกายเทียนเต๋า จะช่วยให้เจ้ากลับนิกายปราบอสูรได้ปลอดภัยขึ้น!”

ซูเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มสงบนิ่ง

“ขอบคุณมาก!”

เซียนเจิ้นประสานมืออีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

ค่ายกลเคลื่อนย้ายของนิกายเทียนเต๋า โดยปกติจะอนุญาตเฉพาะศิษย์นิกายเท่านั้น ผู้บ่มเพาะจากนิกายอื่นต้องได้รับอนุญาตเป็นพิเศษ และเงื่อนไขก็เข้มงวดยิ่ง

หากเซียนเจิ้นใช้เรือสมบัติเคลื่อนย้ายผ่านความว่างเปล่า ย่อมมีโอกาสเกิดเหตุไม่คาดฝันได้ง่าย เพราะต้องเดินทางไกลนับแสนลี้

แต่หากใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายตรงไปยังนครของนิกายปราบอสูร ก็จะปลอดภัยกว่ามาก

“เขาคือซูเฉินหรือ?!”

เมื่อฝูงชนรอบข้างได้ยินบทสนทนาระหว่างซูเฉินกับเซียนเจิ้น ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะท้าน

ทุกคนล้วนรู้ดีว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน ซูเฉินได้สำแดงฝีมืออันน่าสะพรึงในนครเทียนไห่ ฆ่าราชายุทธ์ของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าติดต่อกันถึงสามคน อีกทั้งยังทำให้จักรพรรดิยุทธ์เฟิงจีได้รับบาดเจ็บสาหัส

แม้แต่นครจิ่วหยาง ยังถูกทำลายจนย่อยยับเพราะซูเฉิน

“จากที่เซียนเจิ้นพูด ดูเหมือนว่าเป็นซูเฉินที่รักษาบาดแผลวิญญาณของเขา? เป็นไปได้อย่างไร?”

“ใช่! ได้ยินว่าบาดแผลวิญญาณยุทธ์ของเซียนเจิ้นพิเศษยิ่ง แม้แต่ผู้บรรลุเซียนก็ยากจะฟื้นฟู หากไม่เช่นนั้น อัจฉริยะของนิกายปราบอสูรเช่นเขาคงไม่ตกต่ำถึงเพียงนี้!”

“ซูเฉินผู้นี้ ช่างเหนือมนุษย์จริง ๆ!”

…

ผู้บ่มเพาะรอบข้างล้วนมองซูเฉินด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส

“เขารักษาบาดแผลวิญญาณยุทธ์ของเซียนเจิ้นได้จริงหรือ?”

ในหมู่ฝูงชน เงาร่างหนึ่งมีสีหน้าตกตะลึงยิ่ง

นางคือฉินมู่หยิงแห่งหอการค้าวั่นเป่า

นางเคยบอกตำแหน่งของหัวใจวิญญาณอสูรให้ซูเฉิน แต่ในใจก็ไม่ได้คาดหวังมากนักว่าเขาจะได้มันมา

แต่ใครจะคาดคิดว่า ซูเฉินกลับสามารถรักษาบาดแผลวิญญาณยุทธ์ที่แม้แต่ผู้บรรลุขอบเขตนักบุญยุทธ์ยังจนปัญญาที่จะรักษาได้สำเร็จ

“ซูเฉินผู้นี้ มีความลับอยู่ในตัวอีกเท่าไรกัน?”

ฉินมู่หยิงคิดในใจด้วยความสงสัยใคร่รู้มากขึ้น

ซูเฉินไม่สนใจสายตาของผู้คน เดินไปพร้อมกับเซียนเจิ้นยังจวนเจ้าเมือง

ค่ายกลเคลื่อนย้ายของจวนเจ้าเมืองเปล่งแสงเจิดจ้า ร่างของเซียนเจิ้นกับหลี่เป่าก็หายไปในค่ายกลทันที

“ซูเฉิน!”

ขณะที่ซูเฉินกำลังจะใช้ค่ายกลกลับสู่นิกายเทียนเต๋า เสียงอ่อนหวานเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ซูเฉินหันกลับไปมอง

หญิงสาวผู้หนึ่งในชุดแพรลายดอก ใบหน้างดงามเปล่งประกาย แววตาอ่อนโยน รูปร่างอรชร ผิวขาวราวหิมะ ดวงตาดุจระลอกน้ำ เต็มไปด้วยความชื่นชม

นางคือจ้าวยอดเขาคุยสุ่ย “สุ่ยโหรว”!

“คารวะท่านอาจารย์สุ่ย!”

ซูเฉินประสานมือคารวะ

“ซูเฉิน ความวุ่นวายที่เกิดในนครเทียนไห่วันนี้ เกี่ยวข้องกับเจ้าสินะ? ข้าอยากรู้ว่าเหตุใดเจ้าจึงช่วยเซียนเจิ้น?”

สุ่ยโหยวถามด้วยความสนใจ

“อาจารย์สุ่ย ข้าช่วยเซียนเจิ้นตอนแรกก็เพื่อหัวใจวิญญาณอสูรในตัวเขา แต่ภายหลัง ข้าพบว่าเขาเด็ดเดี่ยว อดทน และเป็นบุรุษที่เห็นค่ามิตรภาพและความภักดี จึงเห็นว่าควรค่าแก่การคบหาเป็นสหาย!”

ซูเฉินยิ้มน้อย ๆ ตอบอย่างตรงไปตรงมา

ซึ่งก็เป็นสิ่งที่เขาคิดจริง ๆ

เพียงแต่มีบางเรื่องที่เขาไม่ได้กล่าวออกไป นิกายปราบอสูรนั้นทรงอำนาจ ยิ่งใหญ่รองจากนิกายไร้สรรพ์และนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า หากได้ผูกมิตรกับเซียนเจิ้น ก็อาจผูกสัมพันธ์กับนิกายปราบอสูร และให้พวกเขาช่วยเหลือได้ในภายภาคหน้า

ซูเฉินระแวดระวังต่อภัยคุกคามที่กำลังใกล้เข้ามาต่อนิกายเทียนเต๋าเสมอ ไม่อาจประมาทแม้แต่น้อย

“ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าได้ยินจากผู้นำนิกายว่าเจ้าเป็นเด็กดี! แต่เจ้ามีพรสวรรค์ล้ำเลิศ จึงควรมุ่งมั่นฝึกฝน หากสามารถอยู่ในนิกายได้ ก็ควรอยู่ต่อ หากต้องการสิ่งใด ก็บอกข้าได้ ข้าจะช่วยหาให้!”

สุ่ยโหรวพยักหน้า

“ขอบคุณท่านอาจารย์สุ่ย!”

ซูเฉินกล่าวขอบคุณด้วยความจริงใจ

“ไม่ต้องเกรงใจ! อาจารย์ของเจ้ากับข้าเปรียบได้ดั่งพี่น้อง ข้าเชื่อมั่นในการตัดสินใจของนางอย่างยิ่ง! ขอเพียงเจ้าอย่าทิ้งพรสวรรค์ของตน มุ่งมั่นฝึกฝนให้ถึงที่สุด!”

สุ่ยโหรวกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ขอรับ!”

ซูเฉินพยักหน้า

ทั้งสองสนทนากันเล็กน้อย แล้วซูเฉินจึงใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายกลับสู่นิกายเทียนเต๋า

“ซูเฉิน ข้าหวังว่าเจ้าจะเติบโตให้เร็วที่สุด! เวลาที่เหลืออยู่ให้เจ้า มันช่างน้อยเสียเหลือเกิน!”

สุ่ยโหรวมองไปยังทิศทางที่ซูเฉินหายไป แววตาแฝงไว้ด้วยความกังวล

คำพูดของนางในครานี้ นอกจากจะเป็นการแสดงความห่วงใย ยังแฝงไว้ด้วยคำเตือนด้วย

ไม่นานหลังจากซูเฉินเข้าร่วมนิกายเทียนเต๋า เขาก็ทำลายจวนเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าและจวนปราบอสูรติดต่อกัน สุ่ยโหรวรู้สึกจนปัญญากับความสามารถในการสร้างปัญหาของเขาไม่น้อย

นางเพียงหวังว่าซูเฉินจะตั้งใจฝึกฝนในนิกายเทียนเต๋า และพยายามอยู่อย่างสงบมากกว่านี้

หวังว่าเขาจะเข้าใจความหมายของนาง!